Οι αμυγδαλές στο όριο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Δόξα τω Θεώ! Δεν μπορεί να πει, έχει την δουλίτσα της. Ας μην είμαστε αχάριστοι! Εντάξει, μπορεί να μην είναι η δουλειά που ονειρεύτηκε, δεν έχει σχέση με αυτό που σπούδασε, πωλήτρια σε κατάστημα είναι. Ο προϊστάμενος δεν είναι κακός, αν και πολλές φορές πληρώνει εκείνη για δικά του λάθη και παραλήψεις. Η συνάδελφος με την οποία είναι στο ίδιο πόστο, είναι κάπως κλειστή και μίζερη. Δεν έχουν πολλές κουβέντες. Όμως δεν τσακώθηκαν ποτέ στα τόσα χρόνια. Η καθεμιά κοιτάει την δουλειά της και δεν ενοχλεί την άλλη. Και πάντα ο μισθός της μπαίνει κανονικά, παίρνει τις άδειες της, ούτε περνάει από το μυαλό της να φύγει.

Έχει και τον άντρα της. Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν, να απέχει πολύ ο καθένας τους από αυτό που ήταν τότε στην αρχή όταν πρωτοξεκίνησαν, όταν αγαπήθηκαν. Μπορεί να μην ανταποκρίνεται τώρα πια κανείς από τους δυο τους, σ’ αυτό που θα ζητούσε ο άλλος. Είναι όμως μια ζωή μαζί. Πονάει ο ένας τον άλλον σαν να ήταν συγγενείς. Άλλωστε είναι εργατικός, οικογενειάρχης, δεν πίνει πολύ, δεν παίζει χαρτιά και ποτέ δεν της έδωσε το δικαίωμα να πιστέψει ότι γυρνάει με άλλες γυναίκες. Τώρα αν έχει κάνει τίποτα κι αυτή δεν το έχει πάρει χαμπάρι, αυτό δεν μπορεί να το ξέρει. Έχουν και δύο παιδιά μαζί, κοινούς φίλους, σπίτι.

Καλό είναι το σπίτι τους. Το ξεχρεώνουν όπου να ‘ναι. Δεν είναι βέβαια πολύ μεγάλο, ούτε πολύ φωτεινό. Ούτε αυλή έχει. Έχει και λίγη υγρασία το χειμώνα. Βολεύονται όμως. Ξέρουν πως έχουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους. Σαν το σπίτι σου, πουθενά.

Έρχονται κι οι φίλοι τους που και που, να πιουν κανένα ποτό, να φάνε κανένα μεζεδάκι. Ε να περάσει η ώρα. Δεν τους πολυγουστάρει να σου πω την αλήθεια. Όλο κάτι σπόντες πετάει ο ένας, όλο καρφάκια απ’ έξω, απ’ έξω ο άλλος. Όμως εντάξει, δεν έγινε κανένα χοντρό σκηνικό καμιά φορά. Δεν τσακωθήκανε πότε. Σε γενικές γραμμές καλά ανθρωπάκια είναι. Γιατί να τους κάνει πέρα;

Αλλά αυτός ο πόνος πάλι αυτές τις μέρες στις αμυγδαλές της, την έχει πεθάνει. Έχει ανεβάσει και πυρετό, 41,3! Δεν μπορεί να καταπιεί ούτε νερό. Κι αυτό όταν το πίνει είναι μαρτύριο. Όλη μέρα στο κρεβάτι τη βγάζει αυτές τις μέρες, κουκουλωμένη με μια κουβέρτα, γιατί έχει και ρίγος. Τόσο χάλια νιώθει που ούτε στο f/b θέλει να μπει. Κι αυτή η δουλειά γίνεται μια δυο φορές κάθε χρόνο.

«Μήπως να τις βγάζαμε γιατρέ να ησύχαζα;» ρώτησε προχθές που πήγε στον ΩΡΛ. Όπως έγινε μ’ εκείνον τον φρονιμίτη που έβγαλε πέρσι και γλίτωσε μια και καλή. Τι ωραία που είχε νιώσει όταν πέταξε από πάνω της το σάπιο που την ενοχλούσε! Όμως ο ΩΡΛ είχε άλλη γνώμη. Οι αμυγδαλές της ήταν μεν ευαίσθητες, την ταλαιπωρούσαν σχετικά συχνά, δεν ήταν όμως τόσο χάλια ώστε να αξίζει να τις βγάλουν. Θα της έδινε φαρμακευτική αγωγή για άλλη μια φορά. Θα περνούσε σε λίγες μέρες και θα ήταν εντάξει. Μέχρι την επόμενη φορά.

Έτσι ήταν οι αμυγδαλές της! Δεν θα ησύχαζε από αυτές πετώντας τες από πάνω της. Θα την ταλαιπωρούσαν για πολύ ακόμα.
Γιατί «δεν ήταν τόσο χάλια». Ήταν εκεί, στο όριο! Μακάρι να ήταν ή πολύ γερές, για να μην την ενοχλούν, ή τελείως σάπιες, για να τις βγάλει!
Ήταν όμως «όχι και τόσο χάλια», όπως κι όλα τα άλλα στη ζωή της.

 

Cover photo: painting by Ria Kooistra

 

Η Κάποια

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook