Τη βλέπω καθισμένη απέναντι μου, ένα τραπέζι ανάμεσα μας, μπύρες και τσιγάρα. Μέρες τώρα, μήνες ίσως, προσπαθώ να της πω ένα κομμάτι της ιστορίας μου και δεν τα καταφέρνω. Εκείνη ξέρει ήδη, καταλαβαίνει με τον τρόπο που μόνον μία γυναίκα μπορεί να καταλάβει μια άλλη, τι έχω να πω. Για να μου δώσει κουράγιο πρώτη παραδέχεται τη δική της ιστορία και τα λόγια της κόβουν μαχαίρι, τρομάζω με τα λίγα που μου λέει. Τρομάζω με αυτό το σκοτεινό τέρας που σέρνει κάπου μέσα της, εκείνη η δυνατή. Καταλήγω λίγο λίγο να της πω την ιστορία. Κομματιασμένη όμως, ποτέ δεν βρίσκω την δύναμη να τα πω όλα μαζεμένα. Μέχρι σήμερα κομμάτια λείπουν… νομίζω το ξέρει.

Εκείνο το βράδυ μου λέει “ξέρεις δεν έχω γνωρίσει γυναίκα να μην έχει μια τέτοια ιστορία”. Και εγώ το σκέφτομαι, φέρνω στο νου μου όλες τις γυναίκες που γνωρίζω και ξαφνικά βλέπω πως έχει δίκιο.

Δεν έχω γνωρίσει γυναίκα να μην έχει μια ιστορία πόνου και φόβου. Μια γυναίκα που δεν έχει ποτέ της δεχθεί ψυχολογική ή σωματική βία, που ποτέ της δεν την επιτέθηκαν λεκτικά ή δεν τη παρενόχλησαν. Καταλήγω πως όλες έχουν μια τέτοια ιστορία, ναι. Και όσες δεν το λένε απλώς την κρύβουν ακόμα σε κάποιο σκοτεινό θάλαμο του μυαλό τους.

Γυναίκες. Πόσο μοιάζουμε η μία με την άλλη και όμως η κάθε μία μας είναι τόσο διαφορετική. Πόση αγάπη και κατανόηση έχουμε η μία για την άλλη κι όμως όχι πάντα. Μας έχω δει να ορμάμε η μία ενάντια στην άλλη, να μας ρίχνουμε, ένας Θεός ξέρει γιατί. Έτσι μας έμαθαν, μου λέει μια φίλη. Φοβούνται τι θα γίνει τη μέρα που θα ενωθούμε όλες μαζί, τη μέρα που οι μάνες όλου του κόσμου θα κάτσουν παρέα και θα διεκδικήσουν ειρήνη αντί για πόλεμο, τη μέρα που όλες οι ερωμένες θα καθίσουν μαζί και θα απαιτήσουν τη σεξουαλικότητα τους πίσω, τη μέρα που λαμπρά γυναικεία μυαλά θα απαιτήσουν την ίδια αναγνώριση και σεβασμό με τους άντρες.

Γυναίκες.

Η ιστορία μας είναι βαμμένη με αίμα. Πάντα οι αδύναμες, οι αδικημένες, τα πρώτα θύματα, τα τελευταία. Καμένες στη πυρά, υποδουλωμένες σε γάμους, σε τεκνοποίηση, κλειδωμένες έξω από σχολεία, πανεπιστήμια, εκλογικά κέντρα. Γυναίκες που ολόκληρες θρησκείες φρόντισαν να κατηγορήσουν για όλα, μυθολογίες και λαϊκά παραμύθια που αν δεν ήταν αθώες κορασίδες με σκοπό τον γάμο, ήταν άσχημες μάγισσες. Γυναίκες που έβαλαν τους άντρες σε friendzone και “πωπω, τη πουτάνα είναι αυτή ρε;” επειδή θέλησαν τον άντρα για φίλο τους και δεν ανταποκρίθηκαν στο κέρασμα και στο φλερτ.

Κοιτάω εκείνη καθισμένη απέναντι μου. Σκέφτομαι πόσες φορές ήταν έτοιμη να με υπερασπιστεί ενάντια σε χυδαία σχόλια, σε τύπους που με πήραν από πίσω στη βόλτα μου, σε πελάτες που με άγγιξαν, αμάξια που κινήθηκαν αργά πλάι μου με κατεβασμένα παράθυρα, σε τύπους που με στρίμωξαν μέσα σε τουαλέτες ή με τράβηξαν να χορέψουμε με το ζόρι.

Ποια είναι;

Είναι όλες τους φυσικά.

Είναι εκείνες που πέρασαν από τον καναπέ μου και εκείνες που πέρασαν από το κρεβάτι μου, είναι οι συνάδελφοι μου, εκείνες που με τάισαν, με έντυσαν, με έμαθαν γράμματα. Εκείνες στα δοκιμαστήρια, στις πιάτσες των ταξί, στις στάσεις των λεωφορείων. Εκείνες στα κλάμπ, στις μπυραρίες, στη σχολή. Εκείνες που επέμεναν να γράψω και να τα στείλω εδώ, εκείνες που επέμεναν να τραβάω φωτογραφίες και να ντύνομαι όπως θέλω, εκείνες που επέμεναν για την ομορφιά μου και την εξυπνάδα μου, εκείνες που με στήριξαν όταν δεν ήταν αναγκασμένες να το κάνουν, εκείνες που μου έδωσαν το τηλέφωνο τους για τις δύσκολες νύχτες και εκείνες που ήρθαν σε εμένα για τις δύσκολες μέρες. Εκείνες που έφαγαν μαζί μου δακρυγόνα και κρύφτηκαν σε οικοδομές παρέα μου, εκείνες που με έφεραν φαγητό όταν δεν είχα άλλο δυνάμεις, εκείνες που μου είπαν “έλα εδώ, να μείνεις σε εμένα θα σε βρούμε και δουλειά ότι θέλεις ότι χρειάζεσαι”

Είναι οι σκύλες μου, οι πόρνες μου, οι επιστήμονες μου, οι ηθοποιοί και οι σεφ μου. Είναι οι οδηγοί μου, οι μαγικιέζ μου, οι δασκάλες μου. Είναι οι μάνες μου και οι αδερφές μου και είναι εγώ και εγώ είμαι εκείνες.

Γυναίκες.

Είναι όλες δικές μου και είμαι όλων τους.

Είμαστε όλες μεγάλα φροντισμένα σπίτια με κρυφά δωμάτια. Δωμάτια που μόνο εμείς μπορούμε να αναγνωρίζουμε μεταξύ μας. Και είμαστε πολλές και μια μέρα θα ενωθούμε. Θα γίνουμε όσα φοβήθηκαν και όσα φοβηθήκαμε και θα ελευθερωθούμε.