Δυο μικρά χεράκια τυλίγονται γύρω από το λαιμό της και ο μικρός, μια σταλίτσα, ανεβασμένος στην καρέκλα της, ακουμπάει χαρούμενος στην πλάτη της. Εκείνη προσπαθεί να συνεχίσει τη δουλειά της με τα χαρτιά και τα βιβλία, αλλά το βλέπω στα μάτια της ότι γελάει η ψυχή της.

Ο μικρός, μου κάνει ένα ήρεμο νόημα με το χέρι και το βλέμμα του: «φύγε τώρα εσύ, έχω τη «μαμά» μου, είμαι εντάξει, δεν σε χρειάζομαι». Προσπαθώ με χίλια κόλπα να τον δελεάσω να έρθει να παίξουμε, να πάμε βόλτα, να αφήσει τέλος πάντων τη νοσηλεύτρια να κάνει τη δουλειά της. Αλλά μάταιος κόπος, αφού και οι δυο τους είναι παραδομένοι στην αγκαλιά τους. Με το ζόρι συγκρατώ ένα δάκρυ, όπως τους βλέπω να κοιτάζονται με αγάπη στα μάτια και να δίνουν φιλάκια και χάδια. Δεν τολμώ να τους διακόψω.
«Δεν πρέπει να συνδεόμαστε…», μου λέει εκείνη.
«Το ξέρω, αλλά πώς θα γίνει αυτό; Όταν το βλέπεις κάθε μέρα να ξυπνάει και να κοιμάται, να σου χαμογελάει, πώς να μη συνδεθείς; Μαζί κάναμε ανάσταση φέτος, του πήρα λαμπάδα, αυτοκινητάκι, του χτένισα τα μαλλάκια πεταχτά. Όμως ήρθε το χαρτί του, φεύγει αύριο».

Και απομακρύνεται βυθισμένη στις σκέψεις της, φανερά στενοχωρημένη για τον επικείμενο αποχωρισμό.

Λίγο πιο μετά η προϊσταμένη βγαίνει στο διάδρομο, με το μεγάλο τρόλεϊ για τις νοσηλείες των δωματίων. Ο μικρός τρέχει βιαστικά να την προλάβει. Πιάνεται από τη μία άκρη του τρόλεϊ και ακολουθεί ήρεμα την κυρία που τον κοιτάζει με αγάπη, τον χαϊδεύει στο κεφάλι και του γλυκομιλάει, σαν να είναι δικό της παιδάκι. Τους βλέπω να απομακρύνονται μαζί στο διάδρομο. Την περιμένει έξω από κάθε πόρτα παιδικού δωματίου νοσηλείας, να τελειώσει τη δουλειά της και σαν πιστό σκυλάκι τη συνοδεύει ως το επόμενο. Μάταια προσπαθώ να τον αποτραβήξω. Εκείνος ήρεμα πάλι μου κάνει νόημα ότι δε με χρειάζεται, με στέλνει να πάω στο δωμάτιο να κάτσω μόνη μου, όσο εκείνος θα συνεχίζει τις βόλτες. Όταν τελειώνει η δική μου σύντομη βάρδια, τον αποχαιρετώ αμήχανα με ένα χάδι και του εύχομαι να βρει ότι λαχταράει η ψυχούλα του. «Ναι, ναι», μου λέει εκείνος ανυποψίαστος χωρίς να πολυκαταλαβαίνει κι εγώ χάνομαι στη σκέψη, ότι την άλλη μέρα κλείνει αυτός ο κύκλος της ζωής του και αρχίζει ένας άλλος, σε καινούριο μέρος με άλλες «μαμάδες».

Ξημερώματα της επόμενης μέρας ξυπνάω αναστατωμένη και ξαφνικά καταλαβαίνω γιατί ο μικρός με έδιωχνε με τόσο κατασταλαγμένο τρόπο. Είναι ήδη χορτάτος! Χορτάτος από αγάπη, παιχνίδι και αγκαλιές, που του τις δίνουν εκεί απλόχερα οι νοσηλευτές και οι νοσηλεύτριες της κλινικής. Μου έκανε τόση εντύπωση η ηρεμία του. Δεν θα καταλάβαινε κανείς ότι είναι εκεί αρκετές εβδομάδες μόνος του, έχει τη δική του έστω και προσωρινή, «οικογένεια», με τις «μαμάδες» και τον «παππού» του, που τον φροντίζουν καθημερινά, σαν δικό τους παιδί.

Χθες το πρωί πριν ξεκινήσω για την επίσκεψή μου στο μικρούλη αυτόν ήρωα, σκεφτόμουν (με πλήρη άγνοια μάλλον), ότι μέχρι τώρα στις λίγες επισκέψεις που έχω κάνει στο νοσοκομείο, έχω καταφέρει να είμαι «παρούσα» και να ζω τις στιγμές εκείνες, χωρίς να επηρεάζομαι και τόσο. Πόσα λίγα ξέρω ακόμα! Φεύγω μετά και μπαίνω στο αυτοκίνητό μου, μουδιασμένη από ότι είδα και άκουσα και γυρίζω σπίτι μου, στην οικογένειά μου και στο παιδί μου. Με μία απίστευτη ανακούφιση και αναγνώριση, για τα πολλά καλά στη ζωή μου. Αγκαλιάζω και φιλάω την κόρη μου, με μία άλλη θέρμη και στο μυαλό μου τριγυρίζουν αυτά που έζησα για 2 ώρες. Σήμερα όλο αυτό ευτυχώς ανατράπηκε. Χάρη σε δύο ζευγάρια μάτια που κοιτάζονταν με λατρεία. Κι εγώ ήμουν τυχερή, που βρέθηκα μπροστά στην αλληλεπίδραση αυτή!

Οι δρόμοι μας διασταυρώνονται με πολλούς ανθρώπους. Πάντοτε πίστευα ότι όλο και κάτι έχουμε να ανταλλάξουμε με όποιον συναντηθούμε, έστω και για λίγα λεπτά. Υπάρχουν όμως άνθρωποι, που κυριολεκτικά μας αλλάζουν τη ζωή και τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Σήμερα ένιωσα ότι βλέποντας αυτούς τους μικρούς και τους μεγάλους ήρωες, άλλαξε λίγο η ζωή μου, μόνο και μόνο παρακολουθώντας ως μάρτυρας πόσο αλλάζει η δική τους.

«Δεν πρέπει να συνδεθείς…». Κι όμως. Θέλω πολύ να συνδεθώ με αυτήν την ενέργεια που είδα να κυλάει γύρω μου χθες.

Άραγε ξέρει κανείς άλλος για αυτές τις απίστευτες προσωρινές «οικογένειες», που δημιουργούνται μέσα στα νοσοκομεία Παίδων, εκτός από τα μέλη τους;

 

Ρέμβη