Ο δρόμος προς το όνειρο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

-Μαμάααα;
Χαμογελά λέγοντας «κυρία ήθελα να πω» και έρχεται και σου δίνει μια αγκαλιά.

Έχει συμβεί άπειρες φορές. Για πολλά χρόνια κάθε φορά χαμογελούσα. Τώρα αυτή η λέξη με πονάει. Γιατί «μαμά» με λένε μόνο οι μαθητές μου.
Τα λατρεύω τα παιδιά. Από μικρή ήθελα γίνω δασκάλα. Ήμουν και τυχερή γιατί μόλις πήρα το πτυχίο μου άρχισα να δουλεύω. Ονειρευόμουν μια όμορφη οικογένεια με δυο παιδιά. Αλλά το όνειρο έχει μείνει ακόμα όνειρο.

Πριν λίγους μήνες ένα μωρό βρέθηκε νεκρό σε έναν ακάλυπτο και ένα άλλο στα σκουπίδια. Έκλαψα πολύ γι αυτά τα μωρά. Έκλαψα όσο έκλαψα και για τα δικά μου εμβρυάκια, που δε φώλιασαν τελικά μέσα μου. Για μέρες δε μπορούσα να ηρεμήσω. Ξύπναγα και σκεφτόμουν το μωρό στον κάδο. Το μωρό στον ακάλυπτο. Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές κλαίω. Ναι σκέφτηκα πως είναι άδικο και πως όχι, ο Θεός δε ξέρει, γιατί το ακούω και αυτό, «Ο Θεός ξέρει που τα στέλνει».
Ετοιμαζόμαστε για τη νέα μας προσπάθεια. Πιο έτοιμοι αυτή τη φορά. Περισσότερο ψάξιμο, αλλαγή γιατρού και κέντρου. Δε με τρομάζει η διαδικασία. Δε με τρομάζουν τα τρυπήματα, οι ενέσεις, τα φάρμακα.

Με τρομάζει η μέρα της χοριακής. Τις μέρες της αναμονής έχεις το δικαίωμα να κάνεις όνειρα. Να σκέφτεσαι πως όλα θα πάνε καλά και τα επόμενα Χριστούγεννα θα είστε τρεις ή τέσσερις. Να σκέφτεσαι πόσο θα χαρούν όσοι σε αγαπάνε. Πως θα κάνεις μπαμπά τον άνθρωπό σου, που είσαι σίγουρη πως θα ναι απλά υπέροχος πατέρας. Διαλέγεις ονόματα, σκέφτεσαι πως θα το ανακοινώσεις στους δικούς σου. Άλλες μέρες τα βλέπεις όλα μαύρα. Δεν έχεις συμπτώματα, το στήθος δεν πρήστηκε και σκέφτεσαι πως δεν πέτυχε. Διαβάζεις άρθρα και εμπειρίες στο διαδίκτυο και λες «μπα, δε θα είμαστε τυχεροί». Την επόμενη όμως στιγμή χαϊδεύεις την κοιλιά σου και μιλάς στα μωρά σου. Τους λες πόσο τα αγαπάτε εσύ και ο μπαμπάς τους, πόσο πολύ θέλετε να τα αποκτήσετε.

Στην πρώτη προσπάθεια τη μέρα που έκανα χοριακή, ένα βάρος ήταν πάνω στο στήθος μου και δε μπορούσα να πάρω ανάσα. Κρατούσα το κινητό στο χέρι μου και το κοίταζα. Δεν ήθελα να μιλήσω σε κανένα. Κοίταζα την οθόνη και ναι εντάξει κάποιος μου έκανε πλάκα και δεν προχωρούσε ο χρόνος. Άκουγα την καρδιά μου να χτυπάει και σκεφτόμουν πως θα πάθω ανακοπή. Και πήρε ο γυναικολόγος μου και τα νέα δεν ήταν καλά. Γκρεμίστηκαν τα όνειρα και σκεφτόμουν πως ποτέ, ποτέ δε θα γίνω μαμά. Όσοι γνώριζαν είπαν πως η επόμενη φορά θα ναι η τυχερή και να μη στεναχωριέμαι. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο.

Τις επόμενες μέρες μάζεψα τα κομμάτια μου και έφτιαξα χαμογελαστή κάρτες με τους μαθητές μου για την γιορτή της μητέρας. Άλλη πονεμένη ιστορία και αυτή. Ένας μαθητής έφτιαξε κάρτα και σε μένα «γιατί σας αγαπώ και σας νιώθω σαν δεύτερη μαμά μου» έγραψε στην κάρτα. Ώρες ώρες σκέφτομαι πως θα ήθελα μια άλλη δουλειά. Πονάει να δουλεύεις με παιδιά και να μην έχεις το δικό σου. Και να μη ξέρεις αν θα το αποκτήσεις και ποτέ.

Μπαίνοντας στον δρόμο της εξωσωματικής γνώρισα μια υπέροχη οικογένεια. Πέρασαν πολλά για να καταφέρουν να γίνουν τρεις. Θα μπορούσαν να μην ασχοληθούν ποτέ ξανά με τη λέξη εξωσωματική. Όμως ήταν εκεί για να βοηθήσουν με πολλούς τρόπους άλλα ζευγάρια. Βοήθησαν και βοηθούν χωρίς να έχουν κάποιο κέρδος οι ίδιοι. Είναι δίπλα μου και τους ευχαριστώ. Απέκτησα και φίλες που με νιώθουν όσο κανείς. Γιατί και αυτές παλεύουν με το όνειρο. Μιλάμε, ονειρευόμαστε, πέφτουμε , σηκωνόμαστε, κλαίμε γελάμε! Και περιμένουμε οι τρεις μας να γίνουμε «θείες» κάποια στιγμή. Κορίτσια σας αγαπώ πολύ και όλα είναι πιο εύκολα τώρα που σας έχω στη ζωή μου.

Στο δρόμο αυτό πάντα δίπλα μου ο άντρας μου, ο σύντροφος μου. Πάντα εκεί. Να με σηκώνει όταν πέφτω, να μου κάνει τις ενέσεις, να με προσέχει, να με φροντίζει. Θυμάμαι το βλέμμα όταν αδειάσαμε πάνω στο κρεβάτι 50 κουτιά φάρμακα. Μου είπε «μακάρι να μπορούσα να τα πάρω εγώ». Ξέρω πως το εννοεί. Και είναι φορές που θέλω περισσότερο να κάνω εκείνον μπαμπά, παρά εμένα μητέρα. Ονειρεύομαι τη στιγμή που μια μαία θα βάλει στην αγκαλιά του ένα μωρό, το μωρό μας.

Και έχω και εσάς αγαπητό TheBluez. Για τη συντροφιά. Για το γέλιο και το κλάμα. Για συντροφιά την ώρα της αναμονής στο κέντρο εξωσωματικής. Γιατί μου δώσατε ελπίδα με την άδεια αγκαλιά που γέμισε. Για τις ευχές που πήρα σαν απάντηση στα σχόλιά μου, από ανθρώπους που δε ξέρω, όμως έγραψαν ένα «όλα να πάνε καλά».
Φυστίκι, ευχαριστώ για τις ευχές. Τα κείμενά σου και τα status σου θα ναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία τις μέρες της αναμονής.

 

Άννα Β.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook