TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Ο Καπότας

Ο Καπότας

Είχα κάποτε έναν παιδικό φίλο, οι γονείς του οποίου είχαν το δωμάτιο υποδοχής τους επιπλωμένο μ’ ένα ολοκαίνουριο, αναπαυτικότατο κι όμορφο σαλόνι. Αποτελούνταν από έναν μεγάλο τριθέσιο κι έναν διθέσιο καναπέ και μια πολυθρόνα σε διαστάσεις θρόνου. Η ταπετσαρία του ήταν, όπως έμαθα χρόνια αργότερα πως λέγεται, μια απόχρωση “Μπλε του Μεσονυκτίου”.

Όποτε πηγαίναμε για να παίξουμε στο σπίτι του (κάτι που συνέβαινε ολοένα και λιγότερο με την πάροδο των χρόνων) πάντοτε καταλήγαμε να καθόμαστε επάνω στην μοκέτα του δαπέδου.

Ακόμη κι όταν δεν ήταν κανένας άλλος στο σπίτι.

Ήταν μοναχοπαίδι. Τον πατέρα του τον έτρεμε, ποιος ξέρει άραγε σε τι τιμωρίες είχε υποβληθεί αλλά τον θυμάμαι πάντοτε να ζει στην σκιά του. Όταν παίζαμε στις αλάνες και στο πάρκο, ήξερα πάντα πως πλησιάζει η “Ώρα Πέντε” ακόμη και δίχως ρολόι, επειδή ο γελαστός εαυτός του χανόταν, το βλέμμα του σκοτείνιαζε όπως πλησίαζε η ώρα που εκείνος θα γύριζε σπίτι από την δουλειά του.

Αλλά, πίσω στο σαλόνι, στο πάτωμα καθόμασταν ούτε επειδή το “επιλέγαμε” ούτε επειδή μας επιβαλλόταν ρητά από τους αυστηρούς οικοδεσπότες. “Μπορούσαμε”, αν το επιθυμούσαμε να καθίσουμε “κανονικά” επάνω στους καναπέδες, (οπουδήποτε, εκτός του θρόνου) αλλά εμείς “προτιμούσαμε” το πάτωμα, για τον απλούστατο λόγο του ότι, παρά την φαινομενική ομορφιά του, το σαλόνι ήταν (κι απ’ όσο ξέρω παρέμεινε για “πάντα”), καλυμμένο με την πιο άβολη και σκληρή διάφανη επιφάνεια προστατευτικής κάλυψης που κατασκευάστηκε ποτέ, αλλά από την άλλη αυτή προοριζόταν μόνο για να το προστατέψει κατά την μεταφορά του κι όχι για πάντα.

Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν είχαν επιλέξει κι αγοράσει ένα όμορφο σαλόνι κι έπειτα αποφάσισαν να κάνουν σκοπό της ζωής τους να το διατηρήσουν σαν καινούριο!
Ακόμη κι αν αυτό σήμαινε πως θα περνούσαν το υπόλοιπο της επάνω σε κάτι κρύο, άβολο κι ολισθηρό, ενώ κάτω από μόλις ένα εκατοστό διάφανης μιζέριας, περίμενε να τους αγκαλιάσει κάτι ζεστό κι αναπαυτικό.

Κάποια στιγμή, σε εφηβική ηλικία – εγώ κι ο φίλος μου μαλώσαμε “δημόσια” ανάμεσα στη υπόλοιπη τσακαλοπαρέα, ούτε καν θυμάμαι τον λόγο, ίσως να ήταν η χρόνια συσσώρευση αρνητικής ενέργειας καθώς έπρεπε να “βγάλουμε” όλη την προεφηβική μας βλέποντάς ΤV στο πάτωμα.

Με την χαρακτηριστική ευστοχία νευροχειρούργου που διακρίνει όλα τα έξυπνα πιτσιρίκια, του είπα ειρωνικά “Άντε παράτα μας ρε Καπότα”. Κατακοκκίνησε, ίσως η φιλία χρόνων να τον εμπόδισε από το να μου ορμήσει για να πλακωθούμε, έφυγε κλαίγοντας από τα νεύρα ανάμεσα στους υπόλοιπους της παρέας που ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια.

Τον ξαναείδα μόνο λίγες φορές από τότε, ήθελα να του ζητήσω συγνώμη ίσως, αλλά δεν βγήκε ποτέ, κι ούτως ή άλλως δεν θα χρησίμευε, ήταν ήδη αργά, το παρατσούκλι είχε κολλήσει και θα τον ακολουθούσε για πολλά χρόνια αργότερα, ακόμη κι αν όσοι τον αποκαλούσαν έτσι δεν θα είχαν πια ούτε καν ιδέα από που ξεκίνησε όλο αυτό. Ο “Καπότας”.

Οι ηλίθιοι γονείς του, μαζί με τα χρόνια της πλαστικής μιζέριας στα οποία τύλιξαν και καταδίκασαν την οικογενειακή του συνύπαρξη, πρέπει να κόστισαν στον φίλο μου το κόστος δέκα τέτοιων κωλοσαλονιών σε αμοιβές ψυχαναλυτών αργότερα στην ζωή του.

Το μόνο που θα άλλαζα, αν μπορούσα να διαλέξω, σ’ αυτή την κάπως θλιβερή ιστορία, θα ήταν το όνομα της απόχρωσης του “Σαλονιού” από “Μπλε του Μεσονυκτίου” σε “Μαύρα Μεσάνυχτα” γιατί υπάρχουν άνθρωποι που αυτοκαταδικάζουν τους εαυτούς τους να ζουν εκεί μέσα την ζωή τους…

Πάντοτε αναρωτιόμουν, αν ο φίλος μου έκανε κάποια στιγμή την επανάσταση του. Αν πήρε κάποιον σουγιά και “ξεκοίλιασε” το καταραμένο “Όμορφο Σαλόνι” ή τους αυταρχικούς γονείς του αν και το δεύτερο δεν νομίζω πως θα γινόταν χωρίς να το μάθαινα.

Αν τον ξαναέβλεπα ή ίσως κι αν κάποια μοίρα φέρει αυτό το κείμενο μπροστά του και το διαβάσει, είναι κάτι που ήθελα πάντα να τον ρωτήσω, αν έφτασε κάποτε η στιγμή που “εσπασε η Καπότα”;

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

L- Uni

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ερωτική Πόλη, έπαιξα στην ΣανΚιΑυτηΔενΕχει, ερωτεύτηκα μια Αγγλίδα, έζησα σε Ποταμόσπιτα και Νησιά του Τάμεση και σε κάποια φάση είπα, Αρκετά! Καιρός να σοβαρευτείς μεγάλε κι ετσι πήρα την τρέλα μου κι ανέβηκα στο Βουνό-Βουνών-Καμάρι να κάνω παρέα με τους Κενταύρους, τα Πλατάνια και τα Ξωτικά.
Αυτά, τα υπόλοιπα θα τα διαβάσεις εδώ."
L- Uni

Latest posts by L- Uni (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *