Χαλαρό απογευματάκι Τετάρτης. Αράζω στο τραπεζάκι της κουζίνας με το τάμπλετ. Η κόρη δίπλα λύνει τις ασκήσεις των μαθηματικών Γ’ Δημοτικού – ευκολάκι, στον μπαμπά έμοιασε το παιδί. Η μαμά καφέ με τις κουμπάρες, άρα έχεις βάσιμες ελπίδες για ησυχία στο σπίτι. Αλλά όχι. Όοοοοχι καργ…μπαμπάκα εννοούσα, εδώ τώρα θα φας τις απορίες του 8χρονου με τη μπετονιέρα, που μου θες και να χαλαρώσεις! Πάρε να’χεις λοιπόν για να μάθεις άλλη φορά να ελπίζεις:
– Μπαμπάκα;
– Ορίστε αγάπη μου.
– Γιατί τους λέμε «ακέραιους» τους αριθμούς;
– Γιατί είναι (πώς να της το πεις μη μπερδευτεί τώρα..) ας πούμε, ολόκληροι, χωρίς κλάσματα, δεκαδικά ψηφία κλπ. (το’σωσα; Πείτε μου ότι το’σωσα!)
– Κι όταν λέμε «ακέραιος χαρακτήρας» εννοούμε ολόκληρος άνθρωπος π.χ.; Με 2 χέρια, δυο πόδια κι έτσι;
– Τί λες παιδάκι μου; Εννοούμε άνθρωπος με καλό χαρακτήρα, έντιμο, ευγενή. Τέτοια πράγματα.
– Μπαμπά εσύ είσαι ακέραιος χαρακτήρας;
– Εννοείται αγάπη μου (τί να της πεις τώρα, ας μη το πληγώσουμε το παιδί, δε χρειάζεται να μάθει τα καφριλίκια μου στο γήπεδο και τις βλακείες με τους κολλητούς, άλλη φορά.. Ή μάλλον ποτέ!)
Scroll down την οθόνη του τάμπλετ, αλλά όχι, η μικρή έχει ορεξούλες σήμερα.
– Μπαμπάαα;
– Αγάπη μου.
– Ο κύριος Καζαντζίδης υπάρχει;
– (Α ρε Στελλάρα!) Όχι αγάπη μου έχει πεθάνει χρόνια τώρα.
– Τότε γιατί αυτό το cd που έχεις πάνω στο γραφείο σου γράφει «Καζαντζίδης – Υπάρχω»??
– (Χαχαχα, βρε σκασμένο!) είναι ένα από τα τραγούδια που έχει πει αγάπη μου, από τα πολύ αγαπημένα!
Προσωρινή παύση, ωραία λέω, κάτσε να δούμε τα νέα της ομάδας. Αλλά..
– Μπαμπάκα;
– Ορίστε αγάπη μου.
– Πώς φτιάχτηκε η γη; Οι άνθρωποι; Τα ζώα;
– Δε σας τα’χει πει η δασκάλα στο σχολείο αγάπη μου;
– Ε δεν τα πολυκατάλαβα, είπε κάτι για εκρήξεις, μετά έμπλεξε και κάτι Αδάμ και Εύες και τέτοια, μπερδεύτηκα.
– (Εγώ να δεις πως θα σε μπερδέψω τώρα! Να αρχίσω για ορεκτικό με το «Θεός και Κράτος» του Μπακούνιν και να συνεχίσω με την «Περί του Θεού Αυταπάτη» του Ντώκινς για κυρίως, ε ρε εγκεφαλικά που θα μοιράσω στο σόι, αλλά όχι θα δείξω χαρακτήρα.) Κοίτα καλό μου, υπάρχουν δυο θεωρίες. Η μία λέει ότι υπάρχει ένα σοφός και παντοδύναμος μάγος εκεί πάνω που τον λέμε Θεό. Ο καλός (;) Θεούλης λοιπόν μια μέρα αποφάσισε να πάρει το μαγικό ραβδάκι του και να φτιάξει κάτι ωραίο. Κι έφτιαξε λοιπόν τον άνθρωπο, τα ζωάκια, τα δεντράκια, τα ποταμάκια, τα βουναλάκια και πολλά άλλα -άκια. Τώρα βέβαια, υπάρχει και μια άλλη θεωρία που την είχε σκεφτεί ένας κύριος, Δαρβίνο τον έλεγαν, που λέει ότι τα ζώα και γενικότερα η ζωή στην Γη ακολουθεί μια διαδικασία εξέλιξης. Τα πιο δυνατά ζώα (και ο άνθρωπος) επιβιώνουν (ακόμα), τα πιο αδύναμα εξαφανίζονται, όπως οι δεινόσαυροι ας πούμε.
– Μα μπαμπά οι δεινόσαυροι δεν είναι αδύναμα ζώα!
– Έγιναν όμως αγάπη μου, γιατί ήθελαν ο καθένας τους από καμιά εικοσαριά δέντρα να χορτάσουν! Όταν λοιπόν έπεσαν οι μετεωρίτες κι έκαψαν τα δάση, πάπαλα κι οι δεινόσαυροι!
– Μπαμπά τί είναι οι μετεωρίτες;
– ΔΩΡΟΥΛΑ, ΤΙΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΣΟΥ!
– Καλά, μπαμπά.
Προσωρινή ησυχία (νομίζεις!). Κλικάρεις στο αθλητικό σάιτ να δεις νέα της Θρυλάρας. Αλλά…
– Μπαμπάαα;
– (Μπαμπάκια, την εντεκάδα της ομάδας θέλω να δω στο ντέρμπυ με τον βάζελο και κάνω τον Φωτεινό Παντογνώστη!) Ναι αγάαααπη μου τί θέλεις (το φελέκι μου μέσα!) ;
– Πώς έρχονται τα μωρά;
Ταυτόχρονη έξοδος της γουλιάς που μόλις ήπιες από στόμα, μύτη και αμφιβληστροειδή.
– Γιατί ρωτάς αγάπη μου;
– Ε να κάτι παιδιά στο σχολείο έλεγαν χθες ότι για να γεννηθεί ένα μωρό πρέπει ο μπαμπάς και η μαμά πρώτα να κάνουν σεξ. ΜΠΑΜΠΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΕΞ;
– (Μπράβο καλή μου, σήμερα βρήκες κι εσύ να πιεις καφέ με τις κουμπάρες!) Αγάπη μου, μήπως να την κάνουμε σε καμιά πέντεδέκαείκοσιπενήντα χρόνια αυτή την κουβέντα;;; Μήπως είσαι λίγο μικρή για τέτοιες απορίες; Λέω εγώ τώρα!
Ευτυχώς προσωρινά το τηλέφωνο δίνει τη λύση.
– Ναι, έλα μάνα, όλα καλά, εδώ λύνουμε (ο Θεός ή ο Δαρβίνος να το κάνει) μαθηματικά με τη Δωρούλα, τί να φτιάξεις αύριο; Δωρούλααα τί θες να φτιάξει η γιαγιά αύριοοο; Παστίτσιοοοοο (όχι που θα στη χάριζε να τη γλυτώσεις με τίποτα φακές, πήξε τρεις ώρες στην κουζίνα τώρα), άντε καλά κουράγια με το παστίτσιο, ναι εννοείται ότι θα μου κρατήσεις μερίδα, βασικά το μισό ταψί θέλω, τί πάει να πει τί θα φάει ο πατέρας μου, είκοσι πίεση ανέβασε πάλι χθες, ας φάει μπρόκολο βραστό με στήθος κοτόπουλο χωρίς πέτσα, πενήντα χρόνια κοντοσούβλια πρωί-μεσημέρι-βράδυ έτρωγε, ναι ΟΚ θα τον πάρω μετά, ΝΑΙ ΕΙΠΑ ΕΛΑ ΛΥΝΟΥΜΕ ΑΣΚΗΣΕΙΣ, καληνύχτα!
Επιστροφή κουζίνα και τάμπλετ, αλλά όχι, το βλαστάρι δεν έχει πει ακόμα την τελευταία του λέξη.
– Μπαμπάκαααα;
– ……
– Μπαμπάαααα;;
– Ναιιιιιι γαμ…πες μου αγάπη μου!
– Τί είναι το οφσάιντ;
– (ΠΑΙΔΙ ΜΟΥΥΥ!!) Λοιπόν, αγάπη μου, άκου, έστω ότι ο αντίπαλος παίζει με τετράδα στην άμυνα κι εδώ είναι ο δικός μας ο επιθετικός, με το που κάνει λοιπόν την μπαλιά ο χαφ, θα πρέπει…
Ντρρρριιιννννν το κουδούνι της εξώπορτας μας κόβει στο καλύτερο.
– Μαμάαααααα!!!
– Αγάπη μου!!! Πώς περάσατε με τον μπαμπά; Κάνατε τις ασκήσεις;
– Όχι, αλλά μιλήσαμε για τους δεινόσαυρους, τον κύριο Δαρβίνο, τους μετεωρίτες που εξαφάνισαν τους δεινόσαυρους, το ΣΕΞ..
– Τοοο..ΣΕΞ;;;
– Καλά δεν είπαμε λεπτομέρειες, μετά αρχίσαμε για το οφσάιντ..
– Είπες οφσάιντ;;; ΟΦΣΑΪΝΤ; Νίκοοοοοο!!!!
(Διακριτικά εξαφανίζομαι πηδώντας απ’το μπαλκόνι…)