Ο φόβος της αποτυχίας

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

 

«Θυμάμαι να τρέχω σε ένα σκοτεινό μέρος, θυμάμαι ότι είχε υγρασία και ένιωθα απειλή», για κάποιο λόγο αυτό το όνειρο την είχε επηρεάσει πολύ. «Συνάντησα ανθρώπους χαρούμενος, αυτοί έτρεχαν για διασκέδαση και εγώ για να σωθώ. Ξαφνικά μου κόπηκε η ανάσα κάποιος μου έκλεισε τα μάτια με ένα κόκκινο πανί, κάπως μου βούλωσαν τη μύτη και από το στόμα είχα δύσκολη αναπνοή. Προσπάθησα να ξεφύγω προσπάθησα να τρέξω και να πάω κάπου, αλλά δεν τα κατάφερα. Δε φοβήθηκα για μένα, απλά απογοητεύτηκα που δεν μπόρεσα να ξεφύγω».
Η Μαριάννα πλέον δε μπορούσε να μιλήσει, απλά έκλαιγε.

Η Κατερίνα, η καλύτερη της φίλη, δε μπορούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό που την τρόμαξε τόσο, σκεφτόταν πως ήταν απλά ένα όνειρο. Σαν καλή φίλη την αγκάλιασε και προσπάθησε να την παρηγορήσει. «Έλα, αγάπη μου, μην στεναχωριέσαι πέρασε τώρα! Θα πάμε μια βόλτα στα μαγαζιά και μετά για ένα καφεδάκι και θα δεις θα τα ξεχάσεις όλα!»

Ούτε η Μαριάννα μπορούσε να εξηγήσει τι ήταν αυτό που την επηρέασε τόσο, όμως το πήρε σαν προσωπική αποτυχία, ένιωσε ότι δε μπόρεσε να ανταπεξέλθει στη δοκιμασία αυτή, ένιωσε λίγη που δε μπόρεσε να σωθεί.

Η πραγματικότητα όμως είναι πως φοβάται κάθε μέρα μην αποτύχει στη ζωή της. Ξυπνάει και ζει με το φόβο της αποτυχίας. «Δεν θέλω να χάσω τη δουλειά μου, πρέπει να τα πάω καλά σε αυτό το project», «Δεν θέλω να χαλάσει ο γάμος μου, πρέπει να βρω χρόνο για τον άντρα μου», και όλες αυτές οι σκέψεις στοιχειώνουν το μυαλό της και αναπαράγονται συνεχώς μέχρι να κοιμηθεί. Πλέον, ο φόβος της αποτυχίας είναι τόσο μεγάλος, που δεν μπορεί να ηρεμήσει ούτε στον ύπνο της.

Σκουπίζει τα δάκρυα της και βρίσκει τη δύναμη για να μιλήσει: «Κατερινάκι μου, θέλω να μου απαντήσεις ειλικρινά», παίρνει μερικές ανάσες και συνεχίσει, «αν δεν με γνώριζες από παιδί, θα ήσουν φίλη μου; Αν με γνώριζες χθες, θα σου άρεσα; Θα μπορούσες να κάνεις παρέα με τον άνθρωπο που έχω γίνει μεγαλώνοντας;»
Η Κατερίνα σοκαρισμένη από τα λόγια της φίλης της, την βγάζει από την αγκαλιά της για να την κοιτάξει στα μάτια: «Τι είναι αυτά που λες; Ξέρεις πόσο σε αγαπάω και ότι δεν θα σε άλλαζα! Θέλω να μείνεις όπως είσαι, σε λατρεύω και το ξέρεις πως και ο Ανέστης σε αγαπάει! Τι σε έχει πιάσει; Προχθές μου τα έλεγε περίεργα, αλλά δεν έδωσα σημασία. Έγινε κάτι με τον Ανέστη; Είστε καλά;»
Η Μαριάννα είναι σίγουρη πως την αγαπάνε, αλλά δε βρίσκει τα λόγια να εξηγήσει πως η ίδια δε μπόρεσε να αγαπήσει τον εαυτό της ποτέ. Πάντα πίστευε ότι δεν θα τα καταφέρει στη ζωή. Θεωρεί τον εαυτό της απλά τυχερό που έχει μια τόσο καλή φίλη και έναν στοργικό σύζυγο. Θεωρεί ότι από τύχη βρήκε τη δουλειά της και ότι πρέπει να προσπαθεί, να αγωνίζεται κάθε μέρα για να μη τα χάσει όλα, γιατί αν τα χάσει θα καταλάβουν όλοι ότι είναι μια αποτυχημένη.

Πριν βυθιστεί κι άλλο στη θλίψη που δημιουργούν οι σκέψεις της, την διακόπτει η Κατερίνα: «Μωρό μου, τι συμβαίνει; Είμαι εδώ για σένα, σε παρακαλώ! Μίλησέ μου!» Η Μαριάννα σήκωσε το κεφάλι της, τα μάτια της γυάλιζαν και μπορούσες να διακρίνεις τον πόνο που θα έβγαζαν τα λόγια της, μάζεψε το θάρρος της και προσπάθησε να ξεστομίσει αυτό που την πονάει πιο πολύ, την μεγαλύτερη προσωπική της αποτυχία: «Άκουσα την κυρά Καίτη από απέναντι να μιλάει για μένα. Την άκουσα να λέει πως είμαι 4 χρόνια παντρεμένη με τον Ανέστη και ακόμα παιδί δεν κάναμε και πως μάλλον εγώ φταίω, είμαι τόσο ξινή που δεν μου αξίζει να γίνω μάνα.»

Η Κατερίνα πάγωσε για μια στιγμή και μη ξέροντας τι να πει την αγκάλιασε. «Μαριάννα μου, το ξέρεις πως ο Ανέστης σε αγαπάει και δεν τον νοιάζει αυτό. Κανείς δεν είναι στο σπίτι σας για να ξέρει τι έχετε τραβήξει και κανείς δεν έχει δικαίωμα να μιλάει για σένα και πίστεψε με δεν θα το ξανά κάνει! Πλύσου, ετοιμάσου και πάμε βόλτα! Έχω μια δουλεία και επιστρέφω!»

Η Κατερίνα έφυγε σίφουνας και άφησε την Μαριάννα να απορεί τι την έπιασε, παρόλα αυτά θεώρησε πως την χρειαζόταν αυτή τη βόλτα και πήγε να ετοιμαστεί. Όπως ετοιμαζόταν άκουσε κάποιους να μαλώνουν, δεν έδωσε σημασία μιας και είχε ήδη δικά της προβλήματα. Ο καβγάς έγινε μεγαλύτερος, οι φωνές πλέον ξεκάθαρες και γνώριμες. Βγήκε στο μπαλκόνι και είδε την Κατερίνα κατακόκκινη να φωνάζει στην κυρά Καίτη να μην μπλέκεται στις ζωές των άλλων και πως δεν πρέπει να την αφορά τίποτα πέρα από την διαλυμένη οικογένεια της, πως έχει πολλά ράμματα για την γούνα της αλλά σέβεται την ηλικία της και δεν θα μπορούσε ποτέ να πέσει στο επίπεδό της. Η κυρά Καίτη ντροπιασμένη πλέον και μη έχοντας τι να πει, μπήκε στο σπίτι της και δεν ξανά βγήκε στο μπαλκόνι για 2 μήνες.

Η Μαριάννα ως παρατηρητής δεν ήξερε πως να αντιδράσει, πολύ γρήγορα όμως, ένιωσε ένα κύμα αγάπης να ανεβαίνει και να σβήνει όλες τις αποτυχίες της. Ένιωσε τα δάκρυα να κυλάνε στο μάγουλο της, όμως ήταν δάκρυα χαράς για μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ζωής της! Η Μαριάννα είχε δίπλα της αληθινούς ανθρώπους, είχε στηρίγματα για όλη της τη ζωή και πλέον ήταν σίγουρή για αυτό!

 

Φω

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook