TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Ο ψυχοπαθής

Ο ψυχοπαθής

Ο ψυχοπαθής. Εκείνος που η ψυχή του πάσχει. Αυτό είμαι. Ένας ψυχοπαθής.

Κανένας δεν το ξέρει. Περπατάω, μιλάω, δουλεύω, αγαπάω, κάνω έρωτα, κάνω πλάκα, τρώω, κοιμάμαι. Και είμαι ψυχοπαθής. Κανένας δεν το ξέρει. Η ψυχή μου φέρει βαριές κακώσεις και κανένας δεν μπορεί να με βοηθήσει. Ούτε και εγώ. Το μυαλό μου δουλεύει ασταμάτητα. Οί παλμοί της καρδιάς μου εναλλάσσονται ταχύτατα και μου δημιουργούν λαχάνιασμα.

Φοβάμαι. Τα πάντα. Φοβάμαι την εγκατάλειψη κυρίως. Τυλίγομαι από τον λαιμό των ανθρώπων που δεν είναι δεδομένοι και κρέμομαι σαν ρολόι τοίχου μέρα – νύχτα. Τους πνίγω .

Φοβάμαι μην πεθάνω. Να, εδώ που κάθομαι και πλένω τον νεροχύτη μου, ίσως πάθω ανακοπή και πεθάνω. Πως είναι ο θάνατος άραγε; Πονάει; Αυτό το αμετάκλητο με κάνει να τρέμω. Δεν θέλω να πεθάνω. Αλλά δεν θέλω και να ζω.

Φοβάμαι μην απογοητεύσω τους ανθρώπους. Για αυτό δεν τους δημιουργώ προσδοκίες. Δεν τους ελκύω για να μην χρειαστεί να τους απωθήσω.

Φοβάμαι τον τρόπο που βλέπω. Ακόμα και αυτό φοβάμαι. Είναι όλα μεγάλα και φωτεινά. Πολύ μεγαλύτερα όλα από μένα. Και καμία φορά όταν κοιτάζω επίμονα κάπου όλα γίνονται απειροελάχιστα μικρά τετραγωνάκια – τετραγωνάκια .

Εσύ που με κοιτάς, με φοβίζεις. Δεν θέλω να με αγγίξεις, αλλά θέλω εγώ να σε αγγίξω εάν το νιώσω. Αλλιώς θέλω να μείνεις μακριά μου.

Το μυαλό μου είναι κοφτερό. Είμαι πανέξυπνος άνθρωπος. Η ευφυΐα μου στηρίζεται κυρίως στο ότι ξέρω καλά να το παίζω χαζός άνθρωπος. Διαβάζω πολύ. Με βοηθάει στο να ξεχνιέμαι.

Νιώθω ότι ο εγκέφαλος μου είναι γεμάτος παράθυρα και δεν μπορεί να οριοθετήσει τα γεγονότα και την πραγματική υπόσταση των πραγμάτων.

Ψυχοπαθής είμαι, όχι ηλίθιος.

Ζαλίζομαι σχεδόν πάντα. Το πάτωμα κινείται ασταμάτητα και μάντεψε. Αυτό με τρομάζει. Πολλές φορές οι άνθρωποι μου φωνάζουν να ξεκολλήσω από την οθόνη του κινητού μου. Πως είμαι εξαρτημένος από αυτό. Δεν μπορούν να ξέρουν ότι κοιτάζω την οθόνη, γιατί έξω από αυτό όλα κουνιούνται και ζαλίζομαι.

Γενικά κινούμαι πολύ ή κοιμάμαι πολύ. Όταν κοιμάμαι δεν νιώθω, αλλά φοβάμαι το ξύπνημα. Δεν χουζουρεύω σαν όλους τους ανθρώπους. Με πιάνει πανικός για την ημέρα που με περιμένει και πετάγομαι επαναλαμβάνοντας από μέσα μου «όλα θα πάνε καλά» και συνήθως μου «κολλάω» ένα τραγούδι. Όταν είμαι ξύπνιος κινούμαι νευρικά και ασταμάτητα.

Βαριέμαι πολύ. Τίποτα δεν με γεμίζει. Μόνο η τοξική μου σχέση. Αυτή ναι. Με αποσπά. Είναι ο άνθρωπος που κυνηγάω και μόλις γραπωθώ από τον λαιμό του, με τινάζει μακριά. Όλο σχέδια κάνω για εκείνον. Πως θα πηγαίνω με τα νερά του και θα δείχνω κατανόηση. Κι όταν νιώσω πάλι δυνατός θα τον διώξω μακριά μου. Δεν νομίζω καν να είμαι ερωτευμένος. Νομίζω απλά ότι θέλω κάποια μέρα να τον εκδικηθώ που με έκανε τόσο εξαρτημένο με εκείνον.

Είμαι ευγενέστατο άτομο. Δεν μπορώ αλλιώς. Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω απευθείας τους άλλους ανθρώπους. Μπορεί μέσα μου να καίγομαι αλλά το δέρμα μου θα παραμείνει ήσυχο και τα χείλη μου θα χαμογελάνε.

Άλλωστε κανείς δεν ξέρει ότι η ψυχή μου πάσχει. Και ποσό φοβάμαι την ζωή και τον θάνατο. Σαν να με κρέμασε κάποιος στον ενδιάμεσο κόσμο και να με ξέχασε εκεί.

Δεν ήμουν πάντα τόσο ψυχοπαθής. Πάντα είχα μια διαφορετική οπτική δεν λέω. Αλλά μεγαλώνοντας όλα χειροτέρευσαν. Έμαθα καταρχήν ότι δεν με συμπαθούν όλοι. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι κάποιος δεν μπορεί να με συμπαθήσει. Γιατί; Τι θα μπορούσα να κάνω σε κάποιον ώστε να μην με συμπαθεί; Η μαμά μου, έλεγε ότι είμαι το πιο γλυκό παιδί όλου του κόσμου.   Έμαθα επίσης πως υπάρχουν και κακοί άνθρωποι. Θα με προδώσουν χωρίς λόγο. Απλά επειδή έτσι ένιωσαν. Ναι, κοίτα… Εγώ δεν έχω μάθει να κάνω αυτά που νιώθω, αλλά συνήθως αυτά που πρέπει. Για τους άλλους αυτά που πρέπει, όχι για εμένα. Δεν θα «πουλήσω» ας πούμε τον σύντροφο μου, γιατί με ελκύει κάποιος άλλος. Έτσι είμαι εγώ. Θα χωρίσω και μετά ίσως . Αλλά εγώ δεν χωρίζω. Φοβάμαι. Μένω κάπου μέχρι να με διώξουν, είτε με τα λόγια είτε με τα έργα τους.

Κάποια στιγμή άρχισα να παίρνω φάρμακα. Όταν τα πίνω, νιώθω καλύτερα. Δεν φοβάμαι δηλαδή τόσο. Κι αναρωτιέμαι αν το αίσθημα ασφαλείας οφείλεται στο φάρμακο ή αν αρχίζω να ζω. Η απορία λύνεται όταν φεύγει η επιρροή τους. Και ξεκινάει πάλι ο φαύλος κύκλος.

Δεν έχω καταλάβει βέβαια, αν η κόπωση του εσωτερικού μου κόσμου είναι κάτι επίκτητο , κάτι μεταβαλλόμενο η κάτι σύνηθες.

Ποιον να ρωτήσω κάτι τέτοιο;

– Γεια σου, μήπως είσαι και εσύ ψυχοπαθής σαν εμένα; Μήπως όλα σου φαίνονται παράξενα; Όχι, όχι. Κανείς δεν θα το παραδεχόταν.

Κάποια μέρα θα κλείσω τα παράθυρα του κεφαλιού μου και θα έρθω να ζήσω εδώ μαζί σας.  Θα καλοπιάσω το μέσα μου μήπως με συγχωρέσει και αρχίσει πάλι να με αγαπά.

Μέχρι τότε η ψυχή μου θα πάσχει. Και θα σας φοβάται. Για αυτό παρακαλώ να είστε ήσυχοι .

 

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)