Πανελλήνιες (expectations-reality)

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Είχαμε όνειρα. Όλοι δεν έχουν;

Τελειώσαμε το σχολείο, δώσαμε πανελλήνιες, κλάψαμε, μας χαντάκωσαν είπαμε, ακόμα το κρατάω μανιάτικο το 69 στην έκθεση, το 77 του πρώτου βαθμολογητή δεν με εξόργισε τόσο, αν και καθόλου δεν με ικανοποίησε. Κάνω εικόνες και σενάρια στο μυαλό μου ότι αντικρίζω τον άχρηστο τον βαθμολογητή που τόλμησε και λέρωσε το γραπτό μου με τον απαράδεκτο αυτόν, για τα δεδομένα μου, βαθμό, και του λέω, με οργή, πυγμή και αποφασιστικότητα «στο δικό μου το γραπτό 69, ρε μπαγλαμά; Ξέρεις ποια είμαι εγώ;!». Και μετά του τρίβω με περηφάνια τα διηγήματά μου και τα ποιήματα μου στα μούτρα κι εκείνος μετανιώνει πικρά για το λάθος του και παραδέχεται το αδιαπραγμάτευτο ταλέντο μου.

Ξέρεις ποια είμαι εγώ;
Καμία δεν είμαι. Να ορίστε, τώρα δεν κινδυνεύω να λοξοδρομήσω στα σκοτεινά μονοπάτια του ναρκισσισμού. Καμία δεν είμαι εγώ. Είμαι μία από όλους αυτούς που κουράστηκαν, έτρεξαν, έπαιρναν τέσσερα λεωφορεία την ημέρα, έτρωγαν το μεσημεριανό όρθιοι, έμπαιναν στο φροντιστήριο μέρα και έβγαιναν νύχτα, προσπαθούσαν να χωρέσουν μέσα σε ένα πεντάλεπτο διάλειμμα, από το τετράωρο πρόγραμμα του φροντιστηρίου, τουαλέτα και τσιγάρο. Είμαι από αυτούς που δυσκολεύτηκαν, από αυτούς που αγανάκτησαν, από αυτούς που έβρισαν με πάθος το σύστημα, από αυτούς που δεν μπορούσαν να τηρήσουν το πρόγραμμα, από αυτούς που όταν το μυαλό ξέφευγε ζωγράφιζαν στα κενά ανάμεσα στις αράδες και ο Πλάτωνας πήγαινε περίπατο. Είμαι από αυτούς που ένιωθαν να συμβιβάζονται. Και η απελπισία έδινε κι έπαιρνε, η κούραση άφηνε στο πρόσωπο ανεξίτηλους μαύρους κύκλους, τα τσιγάρα στα διαλείμματα πολλαπλασιάζονταν και το στομάχι σφιγγόταν όλο και περισσότερο περιμένοντας τις πανελλήνιες που έρχονταν. Μία από αυτούς είμαι. Ένα από όλα αυτά τα παιδιά που κουράστηκαν και απογοητεύτηκαν. Ένα από όλα τα παιδιά που όταν είδαν τα αποτελέσματα πίστευαν ότι ο κόπος τους πήγε χαμένος και τα σχέδιά τους περίπατο.

Μια μετριότητα ήταν το αποτέλεσμα. Απογοητευτικό. Και το γεγονός ότι συγκριτικά με τους άλλους βαθμούς, ο δικός μου ήταν ικανοποιητικός δεν με έκανε να αισθάνομαι πολύ καλύτερα. Ίσως λίγο.

Την ημέρα που βγήκαν τα αποτελέσματα την θυμάμαι χαρακτηριστικά. Ξεκίνησα χαλαρή, μαζί με τη φίλη μου, μπήκαμε στο αστικό (μιας και μένω και σε κουτσοχώρι) και σκεφτόμουν «ντάξει, το ‘χω, ξέρω τι έγραψα, όλα είναι υπολογισμένα». Υπολογισμένα ήταν. Σωστά δεν ήταν. Και να βλέπω τους βαθμούς μετά από ένα μεγάλο μπλέξιμο με κωδικούς και δελτία και να λέω στον εαυτό μου «ντάξει, κούκλα, άστο, πάμε σπίτι, άστο να πάει στο διάολο…» και να τρέχουν τα δάκρυα, να φεύγουν και τα μπινελίκια προς βαθμολογητές, συστήματα και υπουργεία.

Λέω οκέι, κάτσε να δω πως τα πήγαν και άλλοι. Γυρίζω, ψάχνω θεωρητικούς, αντικρίζω πρόσωπα σαστισμένα και μουδιασμένα. Σκουπίζω τα μάτια μου, ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπό μου και αρχίζω τις ερωτήσεις. Ρωτάω όποιον βρίσκω μπροστά μου, όλοι τα χάλια μας τα μαύρα. Λέω «δεν πειράζει, μάνα μου, σε χωριό μένουμε, θα βρούμε πρόβατα».

Και δώσ’ του μετά, στο δρόμο της επιστροφής, να βαράνε τα τηλέφωνα (είχα σπάσει και το κινητό μου από απροσεξία μέσα στις πανελλήνιες και είχα μία κινητάρα όνειρο, από το 2009 με αγάπη, να χτυπάει μέσα στο λεωφορείο και να γυρίζουν να με κοιτάνε όχι μόνο οι επιβάτες, αλλά και όλοι οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού αυτού και του διπλανού μαζί). Να σηκώνω λοιπόν με τα χίλια ζόρια το τηλέφωνο και να ρωτάει η θεία «πώς τα πήγες, παιδί μου, καλά;» και να τρέμει το χέρι από τα νεύρα και να απαντάω «χειρότερα από ό, τι περίμενα αλλά δεν πειράζει» ενώ στην πραγματικότητα ήθελα να κατεβάσω τα καντήλια της Αγίας Σοφιάς και του Αγίου Δημητρίου μαζί. Γιατί πείραζε, πώς να το κάνουμε;

Έκλαψα, έβρισα, στενοχωρήθηκα και το αποδέχτηκα. Τα ζύγισα και κοίταξα για εναλλακτικές. Όλοι αυτό δεν κάναμε;
Ήμουν και λίγο τυχερή. Είχα και καλές εναλλακτικές, κι ας ήμουν τόσο μακριά από την πρώτη επιλογή.

Το θέμα είναι ότι είχαμε όνειρα. Κι ακόμα έχουμε. Δε θα ξεχάσουμε το γεγονός ότι κουραστήκαμε, θα το εκμεταλλευτούμε κι ας μην ήταν το αποτέλεσμα ιδανικό. Δεν πάνε τα πράγματα πάντα όπως θέλουμε και περιμένουμε. Εξοργιζόμαστε και αργά ή γρήγορα το αποδεχόμαστε και υπολογίζουμε με νέα δεδομένα. Αν χρειαστεί προσπαθούμε ξανά, ο κόσμος δεν τελείωσε και ευκαιρίες υπάρχουν (λέμε για να μην τρελαθούμε).

Είχαμε και έχουμε όνειρα. Άλλοι θέλουν να γίνουν ψυχολόγοι και καλλιτέχνες και συγγραφείς, άλλοι χημικοί, άλλοι μαθηματικοί και άλλοι ηθοποιοί. Άλλοι θέλουν να παίζουν μουσική. Όλοι κάτι προσδοκούμε. Και το γεγονός αυτό δεν το αναιρούν, ούτε το καθορίζουν οι βαθμοί, οι εξετάσεις, οι βάσεις και τα στατιστικά. Μόνο εμείς. (Άσχετα που είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε τα λεξοτανιλ από τα νεύρα, λέμε μερικές αμπελοφιλοσοφίες μπας και φύγει η πίκρα)

 

Elena Tsv

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook