Παράλληλη πραγματικότητα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

– Ξύπνα, ήρθε!

– Τι… Τι έγινε; Ποιος ήρθε;

– Ξύπνα σε παρακαλώ, φοβάμαι μη ξαναφύγει…

– Τι λες; Μα τι συμβαίνει;

Η σκυλίτσα μου η Σάντυ, μια 16χρονη κοκερίνα, έχει χώσει τη μούρη της στη δική μου και προσπαθεί να με ξυπνήσει.

Από πότε μιλάς εσύ; Θα τρελαθώ!

– Σήκω και τρελαίνεσαι μετά, ήρθε!!

Τρέχει προς το σαλόνι, με χαρούμενο γαύγισμα αλλά με την ουρά στα σκέλια. Σηκώνομαι. Ακούω φωνές. Δυνατές. Χαρούμενες! Κλάματα χαράς από τους γονείς μας! Κανείς δεν το πίστευε… Ήρθε! Γύρισε πίσω…

Έλαμπε ολόκληρη. Το χαμόγελο της αστραφτερό όπως πάντα, σήμα κατατεθέν της… Το γέλιο της χαρακτηριστικό, τραντάζει κόσμους! Η τρέλα των 26 της χρόνων ζωγραφίζεται πάνω της. Σαν να μην πέρασε στιγμή…

– Λένα! Λένα μου!

Μ’ αγκαλιάζει τόσο σφιχτά που νιώθω ότι θα μου κοπεί η ανάσα. Χάνονται όλοι από γύρω μου.. Με κοιτάει, μου χαμογελάει και πειραζόμαστε.

– Τι ωραίες που είναι οι μπούκλες σου έτσι κόκκινες, σου πάνε. Μου αρέσουν!

– Κι εμένα μου αρέσουν οι δικές σου Λένα μου… Μου έλειψες ήδη πολύ!

– Κι εμένα μου έλειψες μικρό σκατό…

Με αγκαλιάζει τόσο σφιχτά, τόσο δυνατά.. Ξαφνικά γύρω μου βλέπω πολλά φώτα που αλλάζουν χρώματα αστραπιαία. Αρχίζω να κλαίω και με αγκαλιάζει ακόμα πιο δυνατά.

– Που είσαι Λένα μου όταν κλαίω;

– Εδώ είμαι.

– Κι όταν φοβάμαι; Σε νιώθω μακριά μου, γιατί με αφήνεις να κλαίω μόνη μου;

– Εδώ είμαι…

– Γιατί έφυγες;

– …

– Πες μου μόνο γιατί έφυγες..;

– Δεν με αφήνουν να σου πω… Κάποια μέρα θα καταλάβεις και θα είμαστε πάλι μαζί!

– Σε λίγες μέρες είναι τα 40… Θα έρθεις;

– Είναι δυνατόν να λείπω εγώ;

—–

Πέρασαν τα χρόνια, η Σάντυ έφυγε και μετά από λίγο καιρό μπήκε στην καρδιά μας το Ψωμάκι. Το παιδί μου… Μια τετραπέρατη, 8χρονη πλέον, γκριφονίτσα που κοιμάται σχεδόν αποκλειστικά στα πόδια μου. Σπρώχνουμε η μια την άλλη μα πάντα βολευόμαστε. Αν τη φωνάξω, και μόνο τότε, έρχεται και κοιμάται στην αγκαλιά μου.

– Ξύπνα, ήρθε!

– Τι… Τι έγινε; Κάτι μου θυμίζει αυτό. Κι εσύ μιλάς;

– Άσε τα πολλά λόγια και σήκω! Ήρθε!!

Το Ψωμάκι, έχει χώσει τη μούρη της στη δική μου και προσπαθεί να με ξυπνήσει. Πετάγομαι όλο χαρά, ξαναγύρισε μα αυτή τη φορά μόνιμα!

– Λένα μου! Μα… Πως ξαναγύρισες μόνιμα στο σπίτι;

– Είσαι χαζό; Δεν έφυγα ποτέ… Έλα να δεις κάτι!

Με αγκαλιάζει σφιχτά, δυνατά. Βγαίνουμε στο δρόμο κι αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι η γνωστή μου γειτονιά. Κάτι έχει αλλάξει. Μπροστά μας βλέπω μια μεγάλη ευθεία, έναν πολύ φαρδύ δρόμο άδειο από αυτοκίνητα. Τριγύρω μας πράσινες πεδιάδες και λίγα μεγάλα, καταπράσινα δέντρα σκόρπια κατά μήκος του δρόμου. Στον ορίζοντα υψώνεται ένας τεράστιος όγκος από ολόλευκα σύννεφα σ’ έναν απέραντο, βαθυγάλαζο ουρανό. Αναρωτιέμαι πού πηγαίνουμε και με καθησυχάζει με το βλέμμα της. Με πιάνει από το χέρι, με τραβάει ελαφρά και την βλέπω να αιωρείται μερικά εκατοστά πάνω από το έδαφος.

– Πως το έκανες αυτό;;

– Μπορείς κι εσύ.

– Δεν ξέρω αν γίνεται.. Δεν ξέρω πώς..

– Γίνεται, αρκεί να το σκεφτείς!

Στη στιγμή νιώθω το σώμα μου να αιωρείται μερικά εκατοστά πάνω από το έδαφος. Με κοιτάει περιπαιχτικά με ύφος «είδες που σου το έλεγα;». Ξεκινάει να περπατάει χωρίς να αφήσει το χέρι μου από το δικό της και την ακολουθώ. Νιώθω το βάρος μου μηδενικό και το περπάτημα μου πολύ ελαφρύ, σαν να πατάω σε σύννεφο! Αρχίζουμε να τρέχουμε κάνοντας πότε μεγάλες δρασκελιές και πότε μικρά πηδηματάκια. Παίζουμε η μια με την άλλη όπως όταν ήμασταν μικρά παιδιά. Γελάω, μ’ ένα γέλιο που βγαίνει από τα βάθη της ύπαρξης μου, κάτι που σε αυτή τη ζωή έχω νιώσει μόνο στην επαφή μου μαζί της… Την παρατηρώ και παραπατάω. Το γέλιο της τραντάζει κόσμους…

– Θα φύγεις πάλι;

– Πρέπει…

– Που πηγαίνεις;

– Το ένα σημείο είναι εδώ που βρισκόμαστε τώρα! Σου αρέσει;

– Πολύ. Θέλω κι εγώ να ζήσω εδώ!

– Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Έρχομαι δίπλα σου ακόμα κι αν δεν με βλέπεις, ακόμα κι αν δεν με νιώθεις. Θέλω να μου υποσχεθείς ότι αυτό θα το θυμάσαι πάντα!

– Στο υπόσχομαι… Πως είναι δυνατόν να γυρίζεις πάντα, την στιγμή που έχεις πεθάνει;

– Οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχνάμε… Με ξέχασες ποτέ;

– Ούτε δευτερόλεπτο!

Το χαμόγελο της αστραφτερό, το γέλιο της τραντάζει κόσμους…

——

– Θα σηκωθούμε ποτέ;

– Ψωμάκι μου, μιλάς;

– Μιλάω και θα βγάλω όλα τ’ άπλυτα σου στη φόρα. Δεν φτάνει που μ’ έχεις για δόλωμα για να γκομενίζεις, δεν με πας και βόλτα όταν θέλω! Ινάφ ιζ ινάφ!

– Εντάξει μη γκρινιάζεις. Πες μου μόνο κάτι. Εσύ… Με τη Λένα… Πως; Δεν την είχες γνωρίσει αφού…

– Αφούδια! Μ’ έστειλε να σε προσέχω ηλίθια. Πάμε τώρα μη σου κατουρήσω τα σεντόνια.

Ανοίγω τα μάτια μου, το Ψωμάκι κοιμάται ήσυχα στην αγκαλιά μου και το γέλιο της Λένας ηχεί ακόμα τραντάζοντας κόσμους…

 

Τζίνα Ζόμπολα

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook