Παρακαλώ, δεν θα’θελα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Ήρθα και πάλι. Με κείμενο-εργασία για το σπίτι, πριν με στείλει ο σερίφης του μπλουζ μια και καλή, στο σπίτι μου. Η αλήθεια είναι πως τελευταία τεμπελιάζω πολύ. Δεν έχω και ιδιαίτερη έμπνευση για γράψιμο ( κειμένου εννοώ, γιατί γενικά πέφτει καθημερινά πολυυυυύ γράψιμο), λίγο το μυαλό που άλλες εντολές του δίνω, κι αυτό εξακολουθεί να κάνει τα δικά του, έχω πέσει σε αδράνεια. Κι όταν το παθαίνω αυτό, μπορώ να γράψω μόνο κείμενα που με αφορούν. Η φαντασία μου εξαφανίζεται. Οι ιδέες στερεύουν. Κι εγώ μένω να κοιτάζω την λευκή σελίδα που δεν γεμίζει μαγικά.

Πάμε λοιπόν σήμερα να μιλήσουμε για ένα θέμα που με βασανίζει από τότε σχεδόν που θυμάμαι τον εαυτό μου. Πρώτη γνωριμία. Όχι αισθηματικής ή επαγγελματικής φύσης. Από αυτές τις απλές, που βρίσκεστε σε κοινή παρέα και κάποιος αναλαμβάνει τις συστάσεις. Κι εκεί ξεκινάει το δικό μου μαρτύριο. Ας πω λοιπόν τον πόνο μου, ενισχύοντας τον τίτλο της ξινής που έχω κερδίσει με κόπο.

Είσαι φίλος φίλου μου. Το ότι μας σύστησε, guess what, δεν μας κάνει κολλητούς. Δώσε μου χρόνο να σε γνωρίσω, να σε αξιολογήσω. Κάνε κι εσύ το ίδιο. Φρικάρω απίστευτα όταν μου φέρεσαι λες κι ήμασταν παλιοσειρές. Το ίδιο με φρικάρει όταν κάνεις ότι είμαι αόρατη. Ισορροπία. Μικρά σταθερά βηματάκια. Να σε γνωρίσω, να δεις τι άνθρωπος είμαι. Και μετά φερόμαστε ανάλογα.

Επόμενο, επίσης βασικό. Μην με ακουμπάς χωρίς λόγο. Δεν το κάνω ποτέ. Μην το κάνεις. Hello, μόλις γνωριστήκαμε. Δεν υπάρχει λόγος ν’αγκαλιαστούμε με το αντίο. Ούτε να φιληθούμε σταυρωτά. Είμαστε στην ουσία άγνωστοι που απλά έτυχε να βρεθούμε στην ίδια παρέα. Μην με σπρώχνεις στο τέλος κάθε πρότασης, θεωρώντας πως έτσι δίνεις έμφαση. Μην πέφτεις πάνω μου, κάθε φορά που βρίσκεις κάτι αστείο. Άνθρωπος είμαι κι εγώ, κι όχι από τους πιο εύκολους. Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις ότι κάθε φορά που πας να το κάνεις, τραβιέμαι με τρόπο. Μην παραβιάζεις τον προσωπικό μου χώρο. Είναι ένας πολύ καλός λόγος η γνωριμία μας να λήξει, στο πρώτο χάρηκα που ανταλλάξαμε.

Μόλις γνωριστήκαμε. Δεν θα σου μιλήσω για τον άντρα, τα παιδιά, τον σκύλο μου. Δεν θα σε ζαλίσω με προσωπικές πληροφορίες και λεπτομέρειες. Μην το κάνεις ούτε εσύ. Πραγματικά δεν με νοιάζει καθόλου να ακούσω τα προσωπικά αγνώστων με το καλημέρα σας. Είναι σαν να βγαίνεις πρώτο ραντεβού, και στο τέλος της βραδιάς να σου κάνει πρόταση γάμου. Creepy εντελώς.

Μην μου λες φήμες και κουτσομπολιά για κοινούς φίλους. Δεν με νοιάζει. Δεν θα πρέπει να νοιάζει ούτε εσένα. Σε κατατάσσει αυτόματα στους ανθρώπους που δεν θα’θελα ποτέ να συναναστραφώ. Γιατί με την ίδια ευκολία που το κάνεις σε μένα, θα κάνεις το ίδιο και για μένα.

Ξέρω ότι ήδη έχετε εκνευριστεί κάποιοι διαβάζοντας τις παραξενιές μου. Ίσως και να μουρμουρίζετε «πως την είδες μωρή σαύρα;» Ποτέ δεν έχω πει ότι είμαι ο πιο εύκολος άνθρωπος. Ξέρω τις παραξενιές μου. Πολλοί με αντιπαθούν με το καλημέρα σας. Άλλοι, για έναν παράξενο λόγο, που δεν έχω καταφέρει να κατανοήσω με συμπαθούν αφόρητα. Εγώ πάλι είμαι κάπου στη μέση. Δώσε μου χρόνο. Μην με πνιγείς. Μην με βομβαρδίζεις με άχρηστες πληροφορίες. ΜΗΝ με ακουμπάς χωρίς λόγο. Καλά, μην με ακουμπάς κι αν νομίζεις ότι υπάρχει λόγος. ΜΗΝ με σπρώχνεις γελώντας. Γιατί ίσως το κάνω κι εγώ. Λίγο πιο δυνατά από όσο πρέπει. Μην με θεωρείς κολλητή σου στο πρώτο πεντάλεπτο της γνωριμίας μας. Δεν πειράζει αν με αντιπαθήσεις. Είναι απόλυτα φυσιολογικό. Δεν ταιριάζουν όλοι μεταξύ τους. Μην φωνάζεις στο αυτί μου. Μην με αγκαλιάζεις. Μην με φιλάς. Μην ξεχνάς, μόλις γνωριστήκαμε. Και ποτέ δεν ξέρεις πως θα εξελιχτεί αυτή η γνωριμία μας. Μπορεί να παθαίνουμε αναφυλακτικό σοκ και μόνο που θα ακούμε ο ένας το όνομα του αλλού. Μπορεί όμως να εξελιχτεί σε σχέση ζωής. Δώσε χώρο ,χρόνο κι ευκαιρία. Κι ίσως εκπλαγείς. Αλλά ρε γαμώτο, μην μ’ακουμπάς,μη με σπρώχνεις, μην ουρλιάζεις στ’αυτί μου. Γιατί με κάνεις να κλειδώνω αυτόματα. Και μπορεί να είσαι μια απόλυτα αξιόλογη γνωριμία. Και να το κάψεις πριν ακόμη αρχίσει. Άσε που αισθάνομαι απίστευτα άβολα με τις διαχυτικότητες.

Πολλές οι παραξενιές. Κάποιοι τις θεωρούν υπερβολή και με βάζουν κατευθείαν στην μαύρη λίστα τους. Κάποιοι άλλοι, θεωρούν ότι μου αξίζει μια διαφορετική προσέγγιση. Το ίδιο κάνω κι εγώ. Κάποιους τους απορρίπτω κατευθείαν. Κάποιους άλλους προσπαθώ να τους γνωρίσω. Και σε κάποιους χαρίζω την μαύρη μου καρδιά. Και ξέρουν, ότι όταν το κάνω, είναι για πάντα.
Αυτά μου ζητήθηκε να μοιραστώ μαζί σας. Και το έκανα, όπως ακριβώς νιώθω και λειτουργώ. Χωρίς σάλτσες και προσπάθεια ωραιοποίησης. Αυτή είμαι. Σε κάποιους, τους περισσότερους, δεν αρέσω. Οι άλλοι όμως, αυτοί που βλέπουν πίσω από αυτό, είναι τόσοι, όσοι.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

1 σκέψη για το “Παρακαλώ, δεν θα’θελα”

  1. Avatar
    Χριστίνα πλατινε

    Σαγαπησα αργότερα από ότι έπρεπε μέχρι να σε καταλάβω.το ίδιο κ συ.οι μαύρες μας καρδιές μαζί για πάντα.η κόρη σου,από άλλη μάνα κ από άλλο πατέρα,αλλά ολότελα δική σου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Αλέξανδρος Κουτρούλης
Lullaby

Βρείτε μας στο Facebook