Όχι, δεν μπορείς να φανταστείς σε τι βαθμό μπορεί να φτάσει η παρακμή. Ακόμα και όταν πεις στον εαυτό σου: «Οκ, τώρα τα είδα και τα έζησα όλα», πάντα θα υπάρχει κάποιο γεγονός που θα σε πηγαίνει παραπέρα και θα σου υπενθυμίζει ότι υπάρχουν πράγματα εξίσου απέραντα με το σύμπαν και την ανθρώπινη ηλιθιότητα, όπως είχε πει κάποτε ένας σοφός.

Έχεις πατήσει για καλά τα τριάντα και για κάποιους δικούς σου και απόλυτα σεβαστούς λόγους, δεν έχεις ακόμη παντρευτεί, ούτε και είσαι σε μόνιμη σχέση. Έτσι, όταν βρίσκεσαι στον εργασιακό σου χώρο, δεν θα πεις ποτέ: «Σήμερα θα περάσει ο άντρας μου, επειδή έχει ρεπό και θα φύγουμε μαζί», ούτε: «Πήγαμε με τον Γιώργο στο χωριό, ο Γιώργος ξεκίνησε δίαιτα, γυμναστήριο, kite surfing, ο Γιώργος πήγε σούπερ μάρκετ, ο Γιώργος μου έφτιαξε κανελόνια με κιμά». Φυσικά δεν έχεις δώσει και λεπτομέρειες για την προσωπική σου ζωή. Τι να πεις άλλωστε; «Δεν έχω καταφέρει ακόμα να βρω έναν σύντροφο με τον οποίο να είμαι καλά; Προτιμώ να είμαι μόνη, παρά με τον λάθος άνθρωπο; Ψάχνω να βρω τι κάνω λάθος και η προσωπική μου ζωή πάει από το κακό στο χειρότερο; Τελικά ο μαλακομαγνήτης υπάρχει ή είναι αστικός μύθος;»

Θεωρείς ότι αυτά τα ερωτήματα δεν έχουν θέση στον εργασιακό σου χώρο, γι’ αυτό και φροντίζεις να είσαι ευγενική με όλους, τυπική στη δουλειά σου και να αφήνεις την φιλοσοφική και υπαρξιακή αναζήτηση για τον ελεύθερό σου χρόνο.

Επειδή ήδη μετράς κάποια χρόνια στον επαγγελματικό στίβο και έχουν δει πολλά τα μάτια σου, προσέχεις πολύ «να μην δίνεις δικαιώματα», όπως σου είχε πει κάποτε η συχωρεμένη η γιαγιά σου. Έτσι έχεις διαγράψει οριστικά από τις ενδυματολογικές σου επιλογές οτιδήποτε είναι πολύ κοντό, πολύ στενό ή έχει ντεκολτέ. Βάφεσαι διακριτικά, ίσα ίσα για να καταλαβαίνουν οι γύρω σου ότι ανήκεις στον κόσμο των ζωντανών και ότι δεν δραπέτευσες από το Twilight ή από τη Συνέντευξη με έναν βρικόλακα. Γενικά προσπαθείς να είσαι όσο πιο σωστή και ανθρώπινη γίνεται. Και χαμογελάς, γιατί πιστεύεις ότι όσο χάλια και αν είναι η ζωή σου, οι συνάνθρωποι σου δεν φταίνε σε τίποτα για να αντικρίζουν πρωί πρωί τα κατεβασμένα σου μούτρα και ότι η σωστή επαγγελματική συμπεριφορά συνίσταται σε δύο βασικά πράγματα: ηρεμία και χαμόγελο.

Και εδώ αρχίζει η παρακμή.

Η παρακμή σου ρίχνει άνετα είκοσι με είκοσι πέντε χρόνια, δηλαδή καβατζάρει τα εξήντα και βαδίζει περήφανα προς τη σύνταξη. Η παρακμή έχει επίσης σύζυγο, σύντροφο, ερωμένη, παιδιά, εγγόνια ή απλά μοναξιές. Στον ελεύθερο χρόνο της, η παρακμή μπορεί να είναι πωρωμένος κομπιουτεράς ή επίτροπος στην ενορία της γειτονιάς του. Και επειδή θεωρώ ότι είναι άσχημο και άδικο να κρίνεις κάποιον για την εμφάνισή του, δεν θα περιγράψω εμφανισιακά τους συγκεκριμένους, όμως, ρε φίλε, πώς γίνεται και δεν βλέπονται; Αυτό όμως που μετατρέπει έναν καλό και συμπαθητικό συνάδελφο σε παρακμή είναι η ακλόνητη πεποίθηση πως οποιαδήποτε γυναίκα δεν φοράει βέρα και δεν αρχίζει: «Ο Γιώργος έτσι… ο Γιώργος αλλιώς…» είναι ελεύθερη και διαθέσιμη. Ναι, θεωρεί ότι αυτή η γυναίκα είναι ένα ακόμη αντικείμενο προορισμένο να ευχαριστεί την όρασή του και, γιατί όχι, και τις υπόλοιπες αισθήσεις του. Αν δε, συμβαίνει να είναι ευγενική και χαμογελαστή, τότε εκείνος είναι 100% σίγουρος για την θετική έκβαση της υπόθεσης.

Ωστόσο, αυτά τα «κουρασμένα παλικάρια» ξέρουν να ξεφεύγουν από τις κακοτοπιές, μιας και τα τελευταία χρόνια αυξάνονται οι καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση στον εργασιακό χώρο. Επειδή λοιπόν πίσω από το χαμόγελο και την ευγένειά σου, βλέπουν ώρες ώρες το μάτι σου να γυαλίζει επικίνδυνα, προσέχουν πολύ να μην υπερβούν κάποια όρια και να μην κάνουν τίποτα που να μπορείς να το καταγγείλεις. Έτσι, οτιδήποτε λένε, όσο σαχλό, κουραστικό ή γλοιώδες κι αν είναι, ερμηνεύεται στη σφαίρα του «έλα μωρέ, συνάδελφοι είμαστε, πλάκα κάνουμε, ούτε ένα κομπλιμέντο δεν δέχεσαι, δεν είπαμε και τίποτα» και άλλα τέτοια ωραία. Σε αυτό το πνεύμα, εμφανίζεται στο γραφείο σου ο «πνεύμα και ηθική» συνάδελφος, ο οποίος δηλώνει στα social media είκοσι χρόνια νεότερος και απουσιάζει περισσότερες μέρες από αυτές που έρχεται στη δουλειά, για να πει στις υπόλοιπες συναδέλφους, κοιτάζοντας πάντοτε προς το μέρος σου, ό,τι πιο κρύο και παρακμιακό σόκιν ανέκδοτο υπάρχει. Εσύ προσπαθείς να δείχνεις απασχολημένη, χαμογελώντας συγκαταβατικά, ενώ στην πραγματικότητα θέλεις απλά να ξεράσεις. Τι θέλει να μας πει ο τύπος; Ότι ενώ έχει γεμίσει εικόνες τον εργασιακό του χώρο και θεωρεί δαιμονισμένους όσους αντιδρούν, είναι και μάγκας και ξέρει και από σόκιν ανέκδοτα; Κάποιος, πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, είχε πει: «Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί», αλλά φαίνεται ότι δεν τον άκουσε κανείς…

Έτσι προσπαθείς να αδιαφορείς, να αποφεύγεις και να αγνοείς. Απλά λυπάσαι για τόσο νέο και μορφωμένο κόσμο που είναι εκεί έξω άνεργος. Και αναρωτιέσαι αν θα μπει ποτέ τέλος σε όλη αυτή την παρακμή.

Workaholic