Παρελθόν, παρόν, μέλλον

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Αύγουστος. Περίοδος διακοπών για τους περισσότερους. Ο Δημήτρης είχε πάρει άδεια 2 εβδομάδων για να ξεκουραστεί κι αυτός από την ένταση και τον φόρτο εργασίας της χρονιάς που πέρασε. Δεν θα έκανε κάτι ιδιαίτερο φέτος. Θα πήγαινε απλά στο νησί του για να ξεκουραστεί και να ηρεμήσει. Το μόνο που ήθελε ήταν να χαλαρώσει λίγες μέρες μακριά από την βαβούρα της πόλης και να οργανώσει λίγο το μυαλό του για την επερχόμενη χρονιά.

Ήταν από τα λίγα μέρη που θα μπορούσε να το κάνει αυτό καθώς το νησί από το οποίο καταγόταν δεν ήταν πολύ τουριστικό, άρα θα μπορούσε άνετα να έχει πολλές στιγμές χαλάρωσης μακριά από τον πολύ κόσμο.

Το ημερολόγιο έδειχνε 7 Αυγούστου όταν πια έφτασε στο νησί. Καθισμένος σε μια καρέκλα στην αυλή του σπιτιού του χάζευε την θάλασσα. Ήταν ένα όμορφο δειλινό. Η θάλασσα ήταν ήρεμη και ένα δροσερό αεράκι παιχνίδιζε στο μάγουλο του. 2-3 ηλιαχτίδες κρυβόντουσαν πίσω από τις φυλλωσιές του απέναντι δέντρου ξεπροβάλλοντας που και που ακουμπώντας τον στο στήθος και τον γέμιζαν ζεστασιά. Την απόλυτη ηρεμία της στιγμής διέκοπταν που και που κάποιοι γλάροι που τσακώνονταν πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

«7 Αυγούστου» σκέφτηκε.. ήταν μια πολύ ιδιαίτερη ημερομηνία για εκείνον. Μια μέρα γεμάτη αναμνήσεις.Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που είχε αναπολήσει το παρελθόν. Ο φόρτος εργασίας και η γεμάτη ένταση ζωή του δεν του είχαν αφήσει περιθώριο να σκεφτεί κάτι από το παρελθόν καθ’ όλη την διάρκεια της χρονιάς, και όσες φορές πήγε να γίνει κάτι τέτοιο πνίγηκε την ιδία στιγμή. Είχε μάθει καλά πια πώς να επιβάλλεται στον εαυτό του χωρίς να του αφήνει περιθώρια να σκεφτεί κάτι άλλο εκτός από την δουλειά.

Είχε αρχίσει να χαλαρώνει αρκετά όταν ξαφνικά του ήρθε στο μυαλό κάτι όπου του είχε πει ο φίλος του ο Κώστας το προηγούμενο βράδυ «στην ζωή δεν κοιτάμε πίσω. Πίσω κοιτάμε μόνο για να παρκάρουμε.» Εκείνη την στιγμή του φάνηκε αρκετά αστείο για να το φιλτράρει και οι δυο φίλοι απλά ξέσπασαν στα γέλια.
Σήμερα όμως το σκέφτηκε ξανά.
«Πόσο μπορείς να ζήσεις πραγματικά στο παρόν όσο δεν ρίχνεις κλεφτές ματιές στο παρελθόν; Γιατί κάποιος να επιλέξει πραγματικά να το αρνηθεί σαν να μην συνέβη ποτέ τίποτα και κάθε μέρα να αρχίζει πάλι από το μηδέν;» Σκέφτηκε.

«Δύσκολη υπόθεση το παρελθόν» άρχισε να μονολογεί.. «Δεν μπορείς να υπολογίσεις πότε θα βρεθεί μπροστά σου. Δεν μπορείς να υπολογίσεις κόστος και πόνο. Κάποιοι έμαθαν να το κρύβουν, άλλοι το φοβούνται και άλλοι το έκλεισαν απλώς σε ένα κουτάκι μεταφέροντας το όπου πάνε με όποιον κι αν ζουν.»

Το παρελθόν είναι μια δύσκολη υπόθεση αν δεν ξέρεις να το αφήνεις πίσω και να κοιτάζεις μπροστά. Πολλοί χάθηκαν για πάντα γιατί απλά δεν έμαθαν να ξεχνούν και να προχωρούν και κατέληξαν να κάνουν παρέα με φαντάσματα. Δεν μπορείς να συνδυάσεις το παρόν και το μέλλον όταν μένεις κολλημένος στο παρελθόν. Δεν μπορείς να ονειρευτείς αν ζεις ταυτόχρονα σε 2 κόσμους, σε δυο χρόνους, σε δυο πρόσωπα.

Όμως βαθιά μέσα του ήξερε την αλήθεια. Χωρίς παρελθόν δεν μπορεί να υπάρξει παρόν και χωρίς αυτό δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον. Είναι 3 αλληλένδετα στοιχειά που όσο το εκκρεμές της ζωής πηγαινοέρχεται, το ένα επισκιάζει το άλλο. Μπορεί σήμερα να αποφασίσεις να ζεις κολλημένος στο παρελθόν αλλά αύριο θα είσαι προσηλωμένος στο παρόν και μεθαύριο να σκέφτεσαι το μέλλον. Είναι όλα κομμάτια του παζλ της ζωής. Αυτά που πέρασες και αυτά που έζησες είναι αυτά που σε διαμόρφωσαν σε αυτό που είσαι στο σήμερα και αυτό που έχεις σήμερα είναι αυτά που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να φτιάξεις το αύριο γιατί στην πραγματικότητα το παρελθόν και το μέλλον συναντώνται στο παρόν.

Αισθήματα πόνου και μεταμέλειας, επιθυμίας και φόβου αναδύονται στο παρόν και αυτά καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε.
Θυμήθηκε μια φράση σε ένα από τα αναρίθμητα βιβλία που είχε διαβάσει.
«Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει και το μέλλον. Όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει και το παρελθόν»

Ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι η ώρα είχε περάσει για τα καλά. Ο ήλιος είχε πια δώσει την θέση του σε ένα εκπληκτικό φεγγάρι που άπλωνε ένα απαλό ασημοκίτρινο χρώμα στην κατάμαυρη θάλασσα φωτίζοντας την πέρα για πέρα. Κοντοστάθηκε για λίγο στο κάγκελο της άυλης χαζεύοντας τα πλοία στο μικρό λιμανάκι.
«Πράγματι έτσι είναι» σκέφτηκε. «Όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει και το παρελθόν αλλά και το μέλλον.»

Ξαφνικά άρχισε να γελάσει. Συνειδητοποίησε ότι όταν κοιτάς το παρελθόν κατάματα και δεν το φοβάσαι αλλά γελάς, μόνο τότε είσαι πραγματικά ελεύθερος. Μόνο τότε καταλαβαίνεις πια ποιος πραγματικά είσαι.
.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *