Πιστεύω

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Η Ελλάδα, η χώρα μου, η πατρίδα μου ζει μια τραγωδία αυτές τις μέρες. Μούδιασμα, σοκ, φόβος, πόνος για τις ζωές που χάθηκαν τόσο άδικα. Και ξαφνικά μια κινητοποίηση άνευ προηγούμενου, να βοηθήσουμε παιδιά όπως ο καθένας μπορεί. Αμέτρητα καλέσματα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και άμεση ανταπόκριση. Κι εκεί που σκέφτομαι πως, ναι υπάρχει ρε ελπίδα, αρχίζουν να σκάνε στην αρχική μου δημοσιεύσεις που με τρομάζουν και με πληγώνουν.

Κάποιοι υποστηρίζουν πρώτα οι άνθρωποι, τι θέλετε ρε και βοηθάτε ζώα. Στη συνέχεια φυσικά το πρώτα οι Έλληνες, μην καταλήξει η βοήθεια σε πρόσφυγες, προς Θεού! Και μια και μιλάμε για Θεό, εκπρόσωποι του, γνωστοί και μη εξαιρετέοι για το μίσος και το φανατισμό τους ενάντια σε ότι δε τους εκφράζει να μιλάνε για τιμωρία και λύτρωση από τις αμαρτίες.

Εγώ λοιπόν θα πω τα εξής με αφορμή τους τελευταίους αλλά να ακούσουν και οι πρώτοι.

Το σύμβολο της πίστεως προς το θεό που πρεσβεύετε ξεκινά με το «Πιστεύω εις ένα Θεό, πατέρα παντοκράτορα» Στέκομαι λοιπόν στη λέξη «Πατέρας» και πιστεύω σε ένα Θεό φιλεύσπλαχνο, που σαν πατέρας αγαπά τα παιδιά του και τα φροντίζει. Έχει την έγνοια τους, δακρύζει στις συμφορές τους και γελά στις χαρές τους. Έναν Πατέρα ουράνιο όπως ακριβώς θέλω να είναι ο επίγειος πατέρας των παιδιών μου. Γεμάτος αγάπη κι όχι εκδικητικός να περιμένει στη γωνία το πρώτο τους ατόπημα για να τα τιμωρήσει. Έναν πατέρα που συγχωρεί τα λάθη και δεν προκαλεί σκόπιμα πόνο γιατί παράκουσαν τις πατρικές του εντολές. Έναν πατέρα που ακόμα κι αν τα δικά του θέλω και πρότυπα δεν ταυτίζονται με αυτά των παιδιών του τα δέχεται και τα στηρίζει εφόσον τα κάνουν ευτυχισμένα.

Και συνεχίζει «ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων». Πως μου ζητάτε λοιπόν να μη νοιάζομαι για όλα του τα ποιήματα; Για τη φύση και τα ζώα και τον άνθρωπο; Παραδέχεστε πως ότι υπάρχει στο σύμπαν είναι δικό του δημιούργημα, από το χώμα, το φως, τον αέρα μέχρι και την πιο σύνθετη μορφή ζωικής ζωής, τον άνθρωπο. Κι εφόσον εγώ αυτό το Θεό πρέπει να τον σέβομαι πως είναι δυνατόν να γυρίσω την πλάτη μου ή να αγαπήσω κατ’ επιλογή και αναλόγως ίδιων συμφερόντων κάποια από τα δημιουργήματα αυτά; Δεν έπλασε αυτός τα ζώα; Άρα θέλει να υπάρχουν στη γη, κι άλλωστε δεν είναι αυτά που για χιλιάδες χρόνια υποστήριξαν την ύπαρξη και την διαιώνιση του ανθρώπινου είδους είτε ως τροφή του είτε ως βοηθοί στον καθημερινό αγώνα για την επιβίωση; Κι επειδή η τεχνολογία προχώρησε και το άλογο αντικαταστάθηκε από το τρακτέρ πρέπει να το αφήσω στη μοίρα του να σβήσει; Έτσι δηλαδή πρέπει να φερθώ στους γονείς μου και τα αδέρφια μου; Όσο μου πρόσφεραν τους είχα δίπλα μου και όταν δεν μπορούν άλλο να προσφέρουν να τους πετάξω;

Κι εφόσον ο Θεός είναι ένας και μοναδικός, αυτός δεν έπλασε όλους τους ανθρώπους; Κοινοί πρόγονοι της ανθρωπότητας ολόκληρης δεν είναι ο Αδάμ και η Εύα; Πως λοιπόν να ξεχωρίσω τους ανθρώπους σε έθνη και να ζητάω από τον πατέρα να σώσει τον Έλληνα γιο του αλλά να απολέσει τον Σύρο ή τον Αλβανό ή τον Γάλλο ή τον Γερμανό; Θα τολμούσες άραγε να το ζητήσεις από τον βιολογικό σου πατέρα να ξεχωρίσει τα παιδιά του;

Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τον ομοφυλόφιλο, για τον ψυχικά ασθενή και για τον κάθε ένα μας είτε συνολικά ως μια ομάδα είτε ατομικά. Ως ποιηθέντες λοιπόν κατ’ εικόνα αυτού του Θεού από τον ίδιο έχουμε τα ίδια δικαιώματα στη ζωή, ανεξαρτήτως καταγωγής, εθνικότητας, κοινωνικής θέσης και σεξουαλικού προσανατολισμού. Για αυτό λοιπόν, πρώτα εσείς οι εκπρόσωποι αυτού του πατρός αν θέλετε να θεωρείστε και καθ’ ομοίωση τέκνα του, πρέπει να διδάξετε την αγάπη για τον πλησίον και την αλληλεγγύη χωρίς σύνορα και όρια, όπως έκανε και ο ομοούσιος Υιός του που θυσιάστηκε για τη σωτηρία μας. Πρέπει να αποβάλλετε εσείς πρώτοι το μίσος και να σώσετε τις ψυχές σας και όχι να ζητάτε την τιμωρία όσων δεν ανταποκρίνονται σε αυτά που αυθαίρετα ως άνθρωποι ορίσατε ως χρηστά και ηθικά.

Κι εσύ συνάνθρωπέ μου, αδερφέ από τον ίδιο επουράνιο πατέρα (αφού είπαμε πως ο θεός είναι ένας και μοναδικός) αγάπα άνευ όρων κάθε πατρικό δημιούργημα κι ας μη σου μοιάζει, κι ας έχει άλλο θεό ως πατέρα. Ας μιλάει άλλη γλώσσα, ας έχει άλλη εθνική καταγωγή κι ας μην ανήκει στο ίδιο είδος καν. Όλοι κομμάτι της ίδιας γης είμαστε, ας το καταλάβουμε λοιπόν, πριν βρεθούμε στα ίδια χώματα θαμμένοι.

Δεν είμαι θεολόγος, δεν είμαι καν θρήσκα και η δική μου οπτική ίσως στερείται βάσης και έχει αμέτρητα θεολογικά κενά. Είναι όμως η φιλοσοφία και η στάση μου πλέον στη ζωή κι αν με κάνει έστω κι ένα χιλιοστό καλύτερο άνθρωπο κάθε μέρα μου σε αυτή τη γη που ζω, ας βράσω στα καζάνια της κόλασης για αυτό. Τουλάχιστον θα ξέρω πως αν και δεν έζησα ενάρετα έζησα ανθρώπινα.

 

Κατερίνα Σκορδέλη

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Μαργαρίτα Τσεντελιέρου
Pietá

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook