Τώρα
Ξυπνάς και πάλι. Κοιτάζεις το φως που μπαίνει από το παράθυρο, και ο αέρας έξω μάλλον μετακινεί ένα σύννεφο λίγο πιο πέρα. Σκέφτεσαι ότι έχεις να κάνεις χίλια πράγματα. Περνάει η ώρα. Θ’ αργήσεις…
Ετοιμάζεσαι να φύγεις. Οι δείκτες του ρολογιού κινούνται αδιάπαυστα. Οι ειδοποιήσεις με τις εκκρεμότητές σου πρόλαβαν ήδη και χτύπησαν. Τα “to-do” κάνουν την εμφάνισή τους σαν μικροί πολιορκητικοί κριοί. Ο χρόνος μοιάζει να κυλάει πιο γρήγορα απ’ ότι υπολόγιζες.
Με το χέρι στο πόμολο της πόρτας, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και ορμάς προς τα έξω – δεν θα σε τρελάνουν αυτοί, εσύ θα τους τρελάνεις! Δεν ξέρουν με τι έμπλεξαν. Κλείνεις την πόρτα πίσω σου λίγο πιο δυνατά απ’ ότι θα ήθελες, αλλά δεν το μετανιώνεις.
Έξω κάνει τσουχτερό κρύο και ο ουρανός είναι γκρίζος με κόκκινη χροιά. Έτσι ήταν πάντα, εδώ και πολλά χρόνια, όταν όλες οι απόπειρες για τη μείωση της μόλυνσης και του φαινομένου του θερμοκηπίου απέτυχαν, λόγω συμφερόντων.
Η σκέψη σου πετάει και μεταφέρεσαι για λίγο στην παιδική σου ηλικία.

Τότε

Είσαι εφτά-οκτώ χρονών και τρέχεις χαμογελαστός προς τη μαμά σου, με το οικείο και μεθυστικό άρωμα της γεμάτο λουλούδια και τα καστανά μαλλιά της, κρατώντας την τσάντα του σχολείου στο πλάι σου. Αγκαλιάζεστε και αρχίζεις να της απαριθμείς χαρούμενος τι έγινε στο σχολείο, με όλες τις λεπτομέρειες. Φτάνετε στο σπίτι και μυρίζει υπέροχα, γιασεμί και μια υποψία από νυχτολούλουδο κι ας μην είναι βράδυ ακόμα.
Πίνεις ένα χυμό και μετά από λίγη ώρα σου σπάει τη μύτη το αγαπημένο σου φαγητό: Μακαρόνια με κιμά! Η μαμά σου είναι πραγματικά φοβερή, μιλάμε, μυρίζει εξαίσια!

Τώρα

Μια μυρωδιά από κατρουλιό και σκουριά σου σταματάει την αναπόληση απότομα. Μπαίνεις μέσα στο skytrain, αυτό που αντικατέστησε τα Μετρό και τα λοιπά κάπου το 2035. Οι πόρτες τρίζουν και είναι κακοσυντηρημένο εμφανώς. Σκέφτεσαι ότι θα ήθελες να είχες πάει σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη όπου το επίπεδο ζωής είναι υψηλότερο. Απλώνεις το χέρι προς τον αναγνώστη εισιτηρίου και βλέπεις στην διάφανη, σαν ολόγραμμα οθόνη:
«ΠΟΛΙΤΗ 2912000476 ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ. ΟΙ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΗΣ ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΣΑΣ ΕΥΧΟΝΤΑΙ ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ. ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ: Η ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΑΙΤΕΙ ΔΥΝΑΜΗ.»
Όταν ήσουν μικρός, η χώρα ονομαζόταν Ελλάδα και ανήκε σε μια ένωση κρατών που λεγόταν «Ευρωπαϊκή Ένωση». Μετά, έγινε ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο πόλεμος για το πόσιμο νερό. Καμία χώρα δεν έμεινε ανεπηρέαστη.
Ο Καναδάς έγινε υπερδύναμη γιατί είχε προνομιακή πρόσβαση στα χιόνια και τους παγετώνες. Οι πάλαι ποτέ ΗΠΑ ενώθηκαν με τη μισή Λατινική Αμερική και τα καρτέλ ναρκωτικών επιτέλους απέκτησαν πρόσβαση στην πιο αγαπημένη τους αγορά, βγάζοντας από τη μέση όποιον τολμούσε να σηκώσει κεφάλι.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έσπασε σε κομμάτια, οι βόρειοι με τους βόρειους, οι νότιοι με τους νότιους, και η Ελλάδα «τα βρήκε» μόνο με τους άμεσους γείτονες, φτιάχνοντας την Ενωμένη Βαλκανική Συνομοσπονδία, ένα κράτος βουτηγμένο στη διαφθορά περισσότερο και από χώρες στην Αφρική – η οποία Αφρική, επειδή ήταν μαθημένη από πάντα στις υψηλές θερμοκρασίες και το λιγοστό νερό, έγινε επίσης μια ήπειρος γεμάτη με υπερδυνάμεις.

Τότε

Ο πρώτος σου έρωτας, το πρώτο σου φιλί που σου πλημμύρισε τις αισθήσεις και σου γέμισε το «είναι» σου. Εφηβεία, ανεμελιά, επαναστάτης χωρίς αιτία. Σίγουρα θα άλλαζες τον κόσμο. Οι προηγούμενοι ήταν πολύ λίγοι, φοβισμένες κοτούλες, παροπλισμένα γερόντια, ενώ εσύ… εσύ θα έπιανες τον ταύρο από τα κέρατα, το ορκίστηκες στον εαυτό σου!

Τώρα

Το skytrain έφτασε στο μεγάλο απρόσωπο κτίριο της USC, United Sky Company, της εταιρείας που έκανε κουμάντο στα πάντα και της οποίας το (αρχικό) λογότυπο είχες πρωτοδεί όταν ήσουν ίσως τριών χρονών. Μάλλον όταν ήσουν μικρός δεν ονειρευόσουν ακριβώς να απασχολείσαι σαν αναλυτής ασφαλείας, δηλαδή αυτός που κοιτάει όλη μέρα feeds από κάμερες για να βεβαιωθεί ότι δεν έχει ξεφύγει κάτι το ασυνήθιστο από το αυτοματοποιημένο λογισμικό προστασίας του πολίτη.
Δεν ξεφεύγει ποτέ τίποτα από αυτό το μπουρδέλο. Η θέση σου υπάρχει μόνο γιατί κάποιοι, κάποτε δεν είχαν εμπιστοσύνη στους αλγορίθμους και τις μηχανές. Αυτοί που θέσπισαν το νόμο είναι νεκροί τώρα ή έστω εξαιρετικά γέροι και συνταξιούχοι. Θα μπορούσε να είχε καταργηθεί η θέση σου, αλλά αυτό είναι ένα από τα λίγα θετικά του να ζεις στην Ενωμένη Βαλκανική Συνομοσπονδία: Δεν αλλάζουν τα πράγματα συχνά, γι’ αυτό ξέμειναν από λεφτά όταν ήσουν μικρός και αναγκάστηκαν να παραδώσουν μεγάλο μέρος των αποθεμάτων νερού τους σε άλλες χώρες.
Καθώς περνάς μέσα από το scanner στην είσοδο της εταιρείας, σκέφτεσαι εσένα πιο νέο. Σκέφτεσαι την επανάσταση.

Τότε

Είσαι τελειόφοιτος Επιστήμης Υπολογιστών και έχει έρθει η αντιπροσωπεία που πάντα έρχεται στους φοιτητές του τελευταίου έτους, από μεγάλες εταιρείες, την USC και θυγατρικές της, οι οποίες θέλουν να τις προτιμήσετε. Για την ακρίβεια, όσοι επιλεγούν πρέπει να πάνε να δουλέψουν για αυτές. Σε άλλη περίπτωση, κάποιο «ψεγάδι» έρχεται στην επιφάνεια και όλες οι πόρτες κλείνουν ερμητικά.
Φυσικά, οι εταιρείες απαιτούν ο πρώτος χρόνος να είναι εκπαίδευση χωρίς μισθό, και μετά απ’ αυτό, παρέχουν οι ίδιες «τροφή και στέγη» – δηλαδή ένα μεγάλο ντουλάπι με φεγγίτη για να μείνεις, και κουπόνια για κακό φαγητό από την καντίνα της εταιρείας.
Φυσικά, επίσης, προπαγανδίζουν ότι σε σύντομο διάστημα θα γίνεις μέλος του SkyClub Circle και θα τρως στην ειδική τραπεζαρία, θα μένεις σε τεράστια σπίτια με κήπο και υπηρέτες και θα έχεις τον κόσμο στα πόδια σου.
Κανείς που να ξέρεις δεν έγινε ποτέ μέλος σ’ αυτό το πράγμα, ούτε καν αδίστακτες γκόμενες που θα ήταν ικανές να προσφερθούν να τις πάρει παρτούζα όλο το κτίριο πρωί-βράδυ για να πετύχουν το σκοπό τους. Κανείς δεν κρίθηκε ποτέ «ανώτερος των προσδοκιών».
Αρνείσαι να πας για συνέντευξη. Ο καθηγητής σου ενημερώνει ότι είσαι άρρωστος και γι’ αυτό δεν πας. Οι εταιρείες δεν ασχολούνται μαζί σου, έχουν ήδη συμπληρώσει τα νούμερα που τους ζητήθηκαν άλλωστε, αφού κανείς δεν τις απορρίπτει.
Το ίδιο βράδυ, επικοινωνεί μαζί σου ο Δημήτρης. Ο Δημήτρης στρατολογεί αντιρρησίες συνείδησης και επαναστατικά πνεύματα σε μια οργάνωση, η οποία σκοπεύει να ταράξει τα νερά και να κάνει το κοινό να μισήσει τις εταιρείες. Δύσκολο, εφόσον οι εταιρείες προσφέρουν τις πιο δημοφιλείς υπηρεσίες τους δωρεάν στο κοινό. Αλλά όχι ακατόρθωτο. Υπάρχει ελπίδα.

Τώρα

Πάνε πολλά χρόνια από όταν βρέθηκες σε εκείνο το υπόγειο δίχως θέρμανση και συμφώνησες με τις ιδέες περί ανθρώπων πάνω από τις μηχανές, ζωών πάνω από τους αριθμούς και τα λοιπά. Συμπαθητικά παιδιά ήταν οι περισσότεροι.
Κρίμα, που σε λιγότερο από έξι μήνες όλοι όσοι είχαν σημαντικό ρόλο εκεί μέσα βρέθηκαν νεκροί σε μυστηριώδη ατυχήματα. Ο Δημήτρης, λιποθύμησε και κατά διαβολική σύμπτωση έπεσε μέσα στο μπολ με νερό του σκύλου του και πνίγηκε. Μερικοί άλλοι ασθένησαν απότομα και τα παράτησαν. Εσύ ήσουν σ’ αυτούς που γλύτωσαν, αλλά δεν είχες προλάβει να αποκτήσεις και σημαντικό ρόλο στην οργάνωση ακόμα. Θα έπαιρνες το μυστικό στον τάφο σου.
Στο υποχρεωτικό διάλειμμα για φαγητό, η ολογραφική προβολή μπροστά στα μάτια σου δείχνει σαν κύρια είδηση την «Ψήφιση Με Άμεση Ισχύ Νομοσχεδίου Κατά Των Διαφυγόντων Τρομοκρατών Από Παρελθόντα Έτη». Είχε γίνει χαλασμός μ’ αυτό το νομοσχέδιο, θα επέτρεπε πρόσβαση σε εταιρείες όπως η USC στα δεδομένα όλων, για να αποκλειστεί η οποιαδήποτε εγκληματική ενέργεια. Εσύ, ήσουν ασφαλής όμως, δεν είχες τίποτα να κρύψεις άλλωστε, άλλους θα πιάνανε.

Τότε

Τελικά παντρεύτηκες και έκανες και παιδιά. Εσύ, αυτός που θα άλλαζε τον κόσμο και δεν θα λειτουργούσε ποτέ όπως πρόσταζε το σύστημα. Δε γαμιέται, θα διαπαιδαγωγήσεις τα παιδιά σου όπως τους αξίζει τουλάχιστον.

Τώρα

Γυρνάς στο σπίτι σου και πλησιάζεις το χέρι δίπλα στην πόρτα, για να ανοίξει. Για κάποιο λόγο δεν ανοίγει, αντί να ανάψει το φωτάκι από πάνω πράσινο ανάβει κόκκινο. Η οθόνη γράφει:
«ΣΦΑΛΜΑ – ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΠΡΟΣΘΕΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ».
Αναρωτιέσαι τι να σημαίνει αυτό και ποιος μαλάκας αποφάσισε να κάνει αναβάθμιση λογισμικού χωρίς να ρωτήσει τους υπόλοιπους, ορίστε, τώρα δε δουλεύει τίποτα!
Μετά από λίγη ώρα, η απορία σου λύνεται απότομα και τελεσίδικα, όταν το ολογραφικό σου σύστημα σβήνει μόνο του και δεν έχεις πρόσβαση σε καμία πληροφορία ή υπηρεσία.
Από το πουθενά, σε χτυπάνε στο κεφάλι και πέφτεις λιπόθυμος. Όταν ξυπνάς, το σύστημα είναι ακόμα σβηστό και εσύ νιώθεις ναρκωμένος. Κάνεις να κοιτάξεις γύρω σου και δε φαίνεται πού βρίσκεσαι, βλέπεις μόνο μια πόρτα ερμητικά κλειστή μπροστά σου.
Μια φωνή, αντηχεί στο κεφάλι σου άξαφνα:
«Πολίτη 2912000476,
Κατόπιν της ερήμην δίκης σου με αριθμό πρωτοκόλλου ΕΒΣ-19022074-094100017 δυνάμει του σχεδίου νόμου υπ’ αριθμόν 894533010 περί διαφυγόντων τρομοκρατών από παρελθόντα έτη, κρίθηκες ομόφωνα ένοχος για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση κατά το έτος 2019, με σκοπό την εξέγερση και ανατροπή του κοινά αποδεκτού κυβερνητικού συστήματος.
Τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η USC έγιναν δεκτά από το δικαστήριο και δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Για το κοινό καλό, αποφασίστηκε η προληπτική φυλάκισή σου. Διατηρείς το δικαίωμα έφεσης εφόσον το επιθυμείς, σε ελάχιστο διάστημα δέκα ετών από σήμερα.
Να έχεις μια καλή ημέρα. Και να θυμάσαι πάντα: Η ειρήνη, απαιτεί δύναμη.»
…Το νομοσχέδιο! Σε βρήκαν, πενήντα τέσσερα χρόνια μετά! Σε βρήκαν, μονάχα από τις σκέψεις σου…

Αργότερα

Το ολογραφικό σου σύστημα ανοίγει, λάμπει κόκκινο για μερικά λεπτά και μετά αρχίζει να παίζει video «αναμόρφωσης εγκληματικών στοιχείων». Δε μπορείς να το σβήσεις ή να το σταματήσεις.
Φωνάζεις και χτυπιέσαι. Είναι ανώφελο, δεν υπάρχει κανείς να σε ακούσει, μόνο η κάμερα στο ταβάνι σε παρακολουθεί αδιάκοπα.
Η διάρκεια video που απομένει είναι 87649 ώρες, ή αλλιώς 9 χρόνια, 364 ημέρες και 23 ώρες. Στο κάτω μέρος της εικόνας διακρίνεται σε μορφή watermark:
Μια παραγωγή του κράτους σε συνεργασία με την United Sky Company.
Ξεσπάς σε γοερά κλάματα με λυγμούς, μέχρι που τελικά, λιποθυμάς. Όλα σκοτεινιάζουν.