Έπεσε το βράδυ για τα καλά, τίποτα πια δεν θυμίζει την ενοχλητική βοή της ημέρας. Έριξα μια μάτια στα παιδιά, ο ύπνος τα είχε αγκαλιάσει και το γαλήνιο πρόσωπο τους έστελνε λίγη ηρεμία στην ψυχή μου που τόσο την είχα ανάγκη.

Πέρασα μια βόλτα και από την κρεβατοκάμαρα και αυτός εκεί, αναπνέει βαθιά, ήρεμα, τίποτα δεν τον ενοχλεί. Πήρα τα τσιγάρα μου, ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και έκατσα στην γνωστή θέση που σχεδόν όλα τα βραδιά φιλοξενούσε την μοναξιά μου.

Άνοιξα τον υπολογιστή και κατέβασα μια μεγάλη γουλιά κρασί και ξεκίνησα τις βόλτες μου στην εικονική ζωή μου.

Μια οθόνη που στα δεξιά της είχε κάθε λογής nickname και στο κέντρο τα σχόλια , τα τραγούδια ,το καμάκι. Κάτω βγαίνανε τα παραθυράκια με τα prive μηνύματα, poso eisai, ti foras?

Είμαι σίγουρη πως όποιοι άρχισαν το chat γύρω στο 2000 θα καταλαβαίνουν τι γράφω, θα θυμούνται το irc και το mirc που ήτανε κάτι αντίστοιχο του messenger σήμερα.

Έτσι όπως γυρνούσα και χάζευα μαλακοθεωρίες στα διαφορά room ακούστηκε και φάνηκε το χαρακτηριστικό εικονίδιο του prive. Ένα όνομα γραμμένο με greeklish ήταν ικανό να μου κάνει τον παλμό μου ανύπαρκτο. Η ανάσα έβγαινε κόφτη και η γεύση του κρασιού έδωσε εντολή στην αναγούλα.

Ήταν αυτός, αυτός που τους τελευταίους 5 μήνες ήταν εκεί, να μου γράφει πως μοιάζουν τα άστρα στην θύμηση μου, πως ζωγραφίζει ο ήλιος το πρόσωπο μου, πως σε κάθε σταγόνας βροχής έβλεπε τα δάκρυα μου και τα έπιανε απαλά στην χούφτα του να τα χαϊδέψει πριν τα εξαφανίσει για πάντα.

Λόγια, λόγια, λόγια που ποτέ δεν άκουσα τόσα χρόνια, που ποτέ δεν μου χαρίστηκαν έστω τα μισά από τον πατέρα των παιδιών μου.

Εγώ Ελλάδα, αυτός Γερμανία μηδενίζαμε τις αποστάσεις με ένα πληκτρολόγιο.

Θυμάμαι μετά από τόσα χρόνια το πρώτο κλινγκ, ένα Hi ήταν αρκετό να φέρει κοντά δυο ανθρώπους που βρεθήκανε σε λάθος χρόνο. 23 εγώ 20 αυτός, φοιτητής αυτός. Παντρεμένη, μητέρα, εργαζόμενη και δυστυχής εγώ. Δυστυχής γιατί χώθηκα σε ένα γάμο που το μόνο που πρόσφερε ήταν καλή ζωή για τα παιδιά μου,ο άντρας μου συνειδητά ή ασυνείδητα με κατέγραψε σαν την μάνα των παιδιών του. Δεν υπήρχε τίποτα πέρα από αυτό. Οι συζητήσεις πολλές, τσακωμοί δεν υπήρχαν, δεν υπήρχε λόγος άλλωστε.

Έτσι χάθηκα σε αυτόν τον έρωτα που δεν είχε τίποτα να μου προσφέρει για ένα τρίτο μάτι. Στο δικό μου μάτι και στην ψυχή μου τότε ήταν αλλιώς. Ήταν αυτός ο έρωτας, το απόλυτο, αυτό που νιώθεις ψυχή και σώμα να σε παίρνει από το χέρι και να σε μαθαίνει να πετάς στον κόσμο των αισθήσεων.

Η ιστορία τράβηξε σχεδόν ένα χρόνο, μέσα σε αυτό το χρόνο βρεθήκαμε τέσσερις φορές. Την πρώτη φορά που τον είδα ήταν ότι πιο συγκλονιστικό έζησα σε τούτη την ζωή, τίποτα δεν ήρθε με μυαλό, η λογική είχε αφαιρεθεί και είχε δώσει την θέση της στην ψυχή, ψυχή που είχε ανάγκη να δοθεί και να της δοθεί κάποιος απόλυτα.

Έζησα για πρώτη φορά τι σημαίνει στα χέρια κάποιου ο απόλυτος έρωτας, δεν υπήρχε τίποτα χυδαίο, υπήρχε μόνο μια ένωση γεμάτη πάθος, αγάπη και στοργή.

Ώσπου κάποια στιγμή ζήτησε βίαια το μυαλό να ξαναμπεί στην θέση του και η υπερλειτουργία του να κάψει ψυχή και καρδιά. Οι τύψεις και οι ενοχές χτύπησαν κόκκινο, ανέντιμη, πόρνη,ψεύτρα. Χόρευαν οι λέξεις στα μάτια μου όλο το 24ωρο.

Όσο εύκολα μπήκα στον έρωτα τόσο δύσκολα βγήκα από αυτόν.

Αυτοί που με ήξεραν το ζήσανε μαζί μου, ζήσανε το πέταγμα μου αλλά και την πτώση μου. Σιωπηλά κάποιοι ήρθαν δίπλα μου και σιωπηλά κάποιοι φύγανε.

Και πάμε στο σήμερα, 15 χρόνια μετά, 15 χρόνια που ούτε οι δυσκολίες της καθημερινότητας και των ενόχων δεν κατάφεραν να τον πάρουν μακριά μου ούτε μια μέρα. Τα παιδιά μεγάλωσαν, ο άντρας μου εδώ να μου θυμίζει πώς ζει και υπάρχει μόνο για αυτά. Τίποτα δεν άλλαξε τόσα χρόνια και εγώ μένω εδώ. Άξιζε να μείνω; Άξιζε, τους πρόσφερα την ζωή, την σιγουριά και την ασφάλεια που τους αξίζει. Τους έμαθα πως στην ζωή πρέπει να ζεις αν όχι το απόλυτο αλλά το πλησιέστερο σε αυτό. Εγώ το έμαθα με τον δύσκολο τρόπο, αυτά όχι.

Όσα έγραψα ήταν περιληπτικά, δεν υπάρχει λόγος να βουτήξω στις λεπτομέρειες του τότε ούτε, για εσάς ούτε για έμενα.

Είναι σκέψεις που ήθελα να μοιραστώ ακούγοντας γύρω μου το ποτέ!

Εγώ ποτέ δεν θα έκανα αυτό, εγώ ποτέ δεν θα έκανα το άλλο. Δεν υπάρχει ποτέ, δεν ισχύει το ποτέ, αυτή η γαμημένη λέξη θα έπρεπε να ήταν παράνομη! Το πρώτο ψέμα που λέμε όλοι στον εαυτό μας είναι το ποτέ.

ΥΓ: Το κείμενο δεν είναι η δικαιολογία μου, απλά η αλήθεια μου.

 

Black swan