Πως τα κατάφερα έτσι

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Πώς τα κατάφερα έτσι; Έγινα ένα κλισέ.

Μια γυναίκα αδύναμη και ανασφαλής, που χρειάζεται έναν άντρα για να βγει από τη βαρετή καθημερινότητά της. Κι όχι οποιονδήποτε άντρα. Τον άντρα μιας άλλης γυναίκας. Τον μπαμπά ενός παιδιού, που δεν είναι δικό μου. Δε φαντάστηκα ποτέ ότι θα μπω ανάμεσα σε ένα ζευγάρι. Δε φαντάστηκα ποτέ ότι θα βάλω εγώ κάποιον στη ζωή μου, κάποιον που δεν είναι ο άντρας μου. Δε με παρηγορεί το γεγονός ότι ο άντρας μου μπορεί να το έχει κάνει, ενώ εγώ όχι, ως τώρα τουλάχιστον. Δε με παρηγορεί το ότι το κάνουν σχεδόν όλοι οι φίλοι μου κι οι φίλες μου. Δεν έχει κανένα νόημα να βρω δικαιολογίες και να με καθησυχάσω κάπως για την επιλογή μου.

Κάπου είχα διαβάσει κάτι, που μου χτύπησε καμπανάκια. “Η πρώτη φορά πιθανώς είναι τυχαία. Η δεύτερη φορά είναι επιλογή”. Κι ήταν όντως επιλογή μου. Και δική του σαφώς, δεν ήμουν η πρώτη και δε θα είμαι η τελευταία, ούτε αυτό με συγκρατεί. Έχω φτάσει σε απίστευτα επίπεδα αυτολύπησης. Τι περιμένω δεν ξέρω. Είμαι πολλά χρόνια στο κατώφλι του διαζυγίου, κάθε φορά που φτιάχνει λίγο η σχέση μας, το αναβάλλω. Ως την επόμενη φορά που θα μαλώσουμε, θα μεθύσει, θα κρατήσει μούτρα, θα χτυπήσει τη γροθιά στον τοίχο, γιατί δεν είμαι πια όπως ήμουν στα 20. Λες κι αυτός είναι ο ίδιος. Μέσα κι έξω.

Δεν ψάχνω άλλοθι για την εξωσυζυγική μου σχέση. Που δεν είναι σχέση. Απόδραση είναι. Μια τρίωρη απόδραση από όλα, μια φορά το τρίμηνο, ίσα για να έχω τύψεις. Που αποφάσισα να ζήσω το απαγορευμένο, το διαφορετικό. Αυτό που με εξιτάρει, με κάνει να νιώθω ζωντανή, ανεβάζει τους παλμούς μου και το μυαλό μου παίρνει χιλιάδες στροφές. Αυτό το μυαλό που εξασφαλίζει διαφορετικά ψέματα κάθε φορά, για να κερδίσω τρεις ώρες για μένα και τις ανάγκες μου. Αυτό το σώμα που λαχταρά το άγγιγμα ενός άλλου, που ξυπνά στη θύμηση του μόνο, που ζει κι αναπνέει αλλιώτικα, κάθε τρίμηνο. Μια έξοδο από τη ρημάδα την καθημερινότητα, με τη δουλειά, τα παιδιά, το σπίτι, που ώρες ώρες με πνίγει σα θηλιά και λαχταρώ μια αγκαλιά ξένοιαστη, που δε ζητά τίποτα από μένα, πέρα από λίγες στιγμές ανέμελες.

Δε με δικαιολογώ. Δεν περνάει μέρα που να μη θέλω να τα κόψω όλα. Ταυτόχρονα, δεν υπάρχει μέρα που να μη νιώσω ζωντανή γυναίκα, όταν θυμηθώ το βλέμμα του εραστή μου. Εραστής; Έχω εραστή; Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι ως τώρα. Είμαι η ερωμένη του κι αυτός ο εραστής μου. Σοκ! Το πιο μεγάλο σοκ, είναι αυτό που παθαίνω, όταν με βλέπω στον καθρέφτη. Με λυπάμαι, με βρίζω, με σιχαίνομαι. Άλλες φορές δε με αναγνωρίζω, με αγαπώ, είμαι μια άλλη, αυτή η γυναίκα δεν υπήρχε πριν. Δε θα υπάρχει και μετά. Θα είμαι μόνο σύζυγος, μάνα, νοικοκυρά, γραμματέας, καθαρίστρια. Θα πάψω να νιώθω ποθητή, όμορφη, μη δεδομένη. Ένα δεδομένο ήμουν πριν τη στιγμή που αποφάσισα να φροντίσω εμένα και να ικανοποιήσω τις δικές μου επιθυμίες. Κι από δεδομένο, έγινα κλισέ. Άλλη μια γυναίκα στον κατάλογο ενός άντρα, σαν ένα τικ σε λίστα με όσα πρέπει να κάνεις πριν πεθάνεις…

 

Μαρίνα

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook