Σειρά χαοτικών σκέψεων, έργο 2ο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

 

Και προσπαθώ να ξαναμπώ στη συνήθεια να γράφω, προσπαθώ να αποτινάξω από πάνω μου να γράφω μόνο όταν δεν είμαι καλά και τέλος προσπαθώ να ακολουθήσω την προτροπή της ψυχολόγου μου και αυτά που βγάζω από μέσα μου να τα βγάλω και στο ίντερνετ.

Αυτό που με κρατάει περισσότερο, είναι πως ό,τι μα ό,τι έστελνα στην ψυχολόγο μου, ήταν τόσο βαθιά προσωπικό, που θα ένιωθα όχι ευάλωτη αλλά ανόητη, να εξιστορήσω με τέτοιες λεπτομέρειες όλα όσα και όλους όσοι με πλήγωσαν. Τόσο επαναληπτικά, τόσο λεπτομερώς και πάνω απ’ όλα τόσο απογυμνωμένη. Θέλω να μιλήσω αλλά να παραμείνω στην ιδιωτικότητά μου, χωρίς να θυσιάσω με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τα λογικά μου.

Παλεύω τρεις μέρες να γράψω κάτι απρόσωπο, αποστασιοποιημένο, κάτι που να γράφω εγώ, να είμαι εγώ, χωρίς όμως κανείς να καταλάβει ότι είμαι εγώ. Γράφω μανιωδώς γενικούρες, θολές φιγούρες και είναι σαν να βάζω μια κάμερα να κοιτάει το πάτωμα. Το πάτωμα είναι εκεί. Το σπίτι όμως ολόκληρο είναι ακόμα πιο εκεί, πιο παρόν και πιο έντονο από ποτέ. Και κάθε λέξη που πληκτρολογώ απλά να μην κάνει αυτήν την ηχώ που κάνει όταν αυτό που γράφεις βρίσκει εκεί που χρειάζεσαι.

Οπότε να ‘μαι. Γράφω ό,τι μου βγει. Κι ας αρχίσω να ξερνάω.

Ακόμα παλεύω και νιώθω ένα αγρίμι. Αγρίμι που δεν μου βγαίνει να γράψω παρά μόνο όταν πονάω, που παλεύω τρεις μέρες στο κλουβί της πλασματικής ευτυχίας μου και φυλακίζομαι ακόμα περισσότερο. Είναι αυτή η ηρεμία που τόσο πάσχισα να αποκτήσω κάτι περισσότερο από κινούμενη άμμο; Από την άλλη όμως πόσο ήρεμη είμαι αν παλεύω τόσο πολύ; Κι όμως. Τόσα χρόνια είχα τέρατα στο κεφάλι μου, με τα οποία παίζαμε μποξ τα βράδια στις σκοτεινές γωνίες. Και τώρα εκεί είναι, στη γωνία, με κοιτάνε. Μόνο που τώρα δεν φοβάμαι, τα κοιτάω κι εγώ. Μέσα στα μάτια, φαρμακερά, κάνοντάς το ξεκάθαρο ότι στην παραμικρή προσπάθεια να με βάλουν κάτω θα τα αρπάξω απ’ το λαιμό σαν λυσσασμένο σκυλί και θα τα πατήσω κάτω.

Και αυτή τη φορά είμαι προετοιμασμένη, να το κάνω αυτό για την υπόλοιπη ζωή μου. Σκυλίσια, άγρια και θαρραλέα.
Έχω νεύρα. Πολλά νεύρα. Και απογοήτευση. Γιατί δεν μου βγαίνει αυτό που θέλω να μου βγει και δεν θέλω την βοήθεια εκείνου που μπορεί να με βοηθήσει. Πες η υπερηφάνεια, πες ότι ήδη του χρωστάω, πες ότι υπάρχουν και κάποια πράγματα που δεν πρέπει να ξέρετε.
Ακόμα νιώθω ένα αγρίμι, δεν μπορώ να το χωνέψω.

Οι μέρες της αναμονής είναι που με τσιτώνουν ακόμα περισσότερο. Όταν όλα είναι στον αέρα και δεν μπορείς να σχεδιάσεις τίποτα απολύτως.

Πού να ξέρατε ότι η αφορμή μέσα στο κεφάλι μου που είναι η βενζίνη αυτού του κειμένου αυτή τη στιγμή ουδεμία σχέση έχει με το τι γράφω τώρα. Αστείο ε; Αχ, νιώθω κάπως περίεργα. Κάτι δεν πάει καλά. Βασικά όλα πάνε οκ, απλά κάπως νιώθω. Μην είμαι ένα κακομαθημένο που συνήθισε να του πάνε όλα όπως θέλει και τώρα ξινίζει; Μην είναι κάτι άλλο; Όμως τι; Αρκετά πια, φτάνει, δεν μπορώ άλλο να το ψάχνω. Ποιο; Το γιατί!

Επειδή άει στο διάολο όλοι.
Κι εγώ το ευχαριστώ μου ξέρω που να το πω.
Και κάπως έτσι ξέρασα απόψε.

ΥΓ. Βρήκα πως ονομάζεται αυτό που νιώθω. Αγωνία.

 

 

Πράσινη Μέντα

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook