Σε περίπτωση που…

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

 

 

Να ‘μαι κι εγώ λοιπόν εδώ! Στην αναμονή όπως πάντα. Μην έχοντας δύναμη να αλλάξω τη ροή, κάθομαι ανήμπορη και απλά περιμένω. Μια ζωή περιμένω, μα δεν γίνονται θαύματα, που λέει και η Γαλάνη…

Περιμένω να μάθω αν είμαι καλά. Αν είμαι υγιής. Δεν έχω καλό προαίσθημα, καθόλου καλό. Τι κι αν υπάρχει κάθε είδους συμπαράσταση, κάθε ενδιαφέρον. Ξαφνικά σε θυμούνται άτομα με τα οποία έχεις να μιλήσεις καιρό. Σου συμπαραστέκονται σε μηνύματα. Όπως μπορούν. Όλα θα πάνε καλά, κακό σκυλί ψόφο δεν έχει, κλπ, κλπ, κλπ. Τα γνωστά.

Τον δικό σου σταυρό, εσύ τον κουβαλάς, δεν γίνεται να βρεθεί άνθρωπος να σε ξεκουράσει, έστω και για κάποια δευτερόλεπτα. Ειδικά αν τίθεται θέμα υγείας. Πως να μοιραστείς τους φόβους σου; Πως να βγάλεις από μέσα σου αυτά που σου σφίγγουν την καρδιά; Τανάλια ο φόβος, θηλιά στον λαιμό και σε πνίγει.

Αυτές τις μέρες τις απροκάλυπτα πικρές, ότι κι αν δω στο φεισμπούκι, αναρτήσεις για μικροπροβλήματα, για διχόνοιες, τσακωμούς, για ειδήσεις, καλλυντικά κλπ, κλπ, κλπ, δεν μου λένε τίποτα. Μέσα από τα μάτια μου, το μόνο που έχω στο μυαλό μου…8 Οκτωβρίου.

Σε ολόκληρη την πόλη, μονάχα 3 μηχανήματα ελεύθερα για τον συγκεκριμένο υπέρηχο. Ραντεβού, όσο πιο σύντομα το θες, τόσο και ανεβαίνει η τιμή. 65 ευρώ για όποτε θες (και τώρα αν λάχει). 25 ευρώ στις 8 Οκτωβρίου. Και 7 ευρώ, όσο λέει δηλαδή το παραπεμπτικό, για 23 Οκτωβρίου. Διαλέγεις και παίρνεις. Έχεις λεφτά; Τσακ μπαμ τα κάνεις όλα. Δεν έχεις λεφτά; Περίμενε στην αράδα σου. Συμπρωτεύουσα σου λέει μετά.

Σε δυο βδομάδες λοιπόν. Και μετά, να πάρεις τα αποτελέσματα σε κάποιες μέρες, να κλείσεις νέο ραντεβού με την γιατρό, να δει τον υπέρηχο, να κλείσετε ραντεβού για χειρουργείο. Έτσι πάει. Γιατί δεν πα να σε τσακίζει όλο αυτό; Εσύ θα περιμένεις. Άλλωστε η μεγαλύτερη αρετή είναι η υπομονή, λένε. (Ποιός διάτανος το έχει πει αυτό, να του φέρω όλο το σύνθετο στο κεφάλι!)

Όχι, αυτή την φορά δεν είναι σαν τις άλλες. Αυτός ο όγκος, με πνίγει. Με ματώνει. Κι όσο πνίγομαι, τόσο μαζεύομαι. Και δεν μπορώ να εκφράσω τίποτα από όλα αυτά που νιώθω. Κάνω πλακίτσα, θα περάσει κι αυτό, που θα πάει. Κοιτάω να αλαφρώσω το κλίμα, την αδερφή μου που είναι λεχώνα δυο βδομάδων, την μαμά μου που έζησε κι αυτή τα χίλια, τον μπαμπά μου. Αποφεύγω τις αγκαλιές γιατί συγκινούμαι πολύ εύκολα, αποφεύγω να τους λέω τα δικά μου. Φοβάμαι.

Σε περίπτωση που…
Κι εκεί παγώνω. Εκεί καίγομαι… Και μέσα μου, πρέπει να βρω την δύναμη, να αντιμετωπίσω το μετά. Πρέπει. Ποιός ορίζει το πρέπει; Ποιό μετά; Και πού να την βρω αυτή την ρημάδα τη δύναμη; Πουλάει κανείς στην λαϊκή, σε τιμή ευκαιρίας; Γιατί είπαμε και τα ευρώπουλα μας τελείωσαν.

Μέσα σε 15 χρόνια, έχουν ήδη προηγηθεί ακόμη 3 χειρουργεία. Όλα το ίδιο. Καλοήθης όγκος. Αλλά τότε είχαμε τις παχιές αγελάδες. Τσακ έμπαινα στην κλινική, τσακ το αφαιρούσαν, σε 3 μέρες εξιτήριο κι όλα οκ. Και η βιοψία, κι αυτή καλή. Τα προηγούμενα 3 αυτά. Και φτάσαμε στο 4ο. Πως το λένε κάθε 5 χρόνια ραντεβού συμμαθητών; Κάτι τέτοιο κι εγώ, αλλά με τον όγκο μου. Γιατί του έλειψα μωρέ. Και κάθε φορά και μεγαλύτερος.

Τώρα όμως…
Να το ανοίξουν, να πάρω 2 βδομάδες αντιβίωση, να κάνω και τον υπέρηχο μαλακών μορίων, και μετά βλέπουμε πότε θα υπάρχει διαθέσιμο χειρουργείο. Και φυσικά ακολουθεί το πάνε – έλα, στο νοσοκομείο για αλλαγές, αφού δεν θα μείνεις μέσα. Κοστίζεις σαν άνεργος. Κοστίζεις σαν ανασφάλιστος. Τα φάρμακα όμως, αν θες να γίνεις φυσικά καλά, θα τα πληρώσεις κανονικά. Δεν υπάρχουν εκπτώσεις για τους άνεργους. Κι ας κάνει ένα κουτί αντιβίωση 9,70. Είναι που έχουμε υπουργείο Υγείας και ΠΡΟΝΟΙΑΣ. Τέλος πάντων, να μην πω γιατί ακριβώς προνοούν εκεί πέρα.

Σε περίπτωση λοιπόν που δεν γίνουν όλα έτσι όπως ελπίζω..
Τουλάχιστον έζησα. Μόνο ένα παιδί θα θελα, μόνο με αυτόν τον καημό θα φύγω. Αλλά δεν πειράζει. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για γονείς.

Καλή συνέχεια και μην ξεχνάτε. Μην αναλώνεστε, μην αφήνετε να σας πνίγει η καθημερινότητα σας. Αγαπήστε την ζωή. Είναι μικρή, πολύ μικρή για να μαλώνετε και να κρατάτε κακίες.

Υπογράφω ανώνυμα, γιατί υπάρχουν αν όχι εκατοντάδες, σίγουρα δεκάδες άτομα σαν εμένα. Μία από αυτούς λοιπόν κι εγώ…

 

Ανώνυμη

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook