Αγαπητοί μου αναγνώστες, θαυμαστές μου, φανατικοί μου ακόλουθοι. I’m back και δοξάστε με. Τώρα που έλιωσαν τα χιόνια, ανθίζουν οι μυγδαλιές, τα πουλάκια κελαηδούν, είπα να κάνω μια εμφάνιση. Ίσα για να μην με ξεχνάτε. Για εσάς τους δυο-τρεις λέω, που επιμένετε να με διαβάζετε, όταν αποφασίζω να γράψω.

Και τώρα την βοήθεια του κοινού. Τι ήθελα να γράψω; Δεν έχω απολύτως καμία ιδέα. Είδα ένα ποστ του αφεντικού κι είπα να ξεκινήσω κι όπου με πάει. Αν με πάει βασικά. Που όμως; Ποια είμαι; Τι κάνω; Πως πορεύομαι σ’ αυτή την ζωή; Ζητάω την επιείκεια σας. Οι αλλεργίες ξεκίνησαν και τα κοκτέιλ κορτιζόνης και αντιισταμινικών δεν είναι καθόλου καλός συνδυασμός.

Παιδιά, ξεχνάω. Πάντα το πάθαινα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ξεχνάω τι θέλω να πω. Τι έχω κανονίσει να κάνω. Γιατί μπαίνω στην κουζίνα. Ποιον ήθελα να πάρω τηλέφωνο. Ξεχνάω τον φούρνο, τον θερμοσίφωνα. Τα φώτα του αυτοκινήτου. Κάποιες φορές ξεχνάω να το κλειδώσω. Στο τσακίρ κέφι, ξεχνάω ότι έχω αυτοκίνητο. Πάω κάπου, παρκάρω, και γυρνάω σπίτι με τα πόδια. Τις περισσότερες φορές καταλαβαίνω ότι το ξέχασα όταν πονάνε τα πόδια μου από το περπάτημα. Άλλες φορές όταν κρυώνω. Και συνειρμικά καταλήγω ότι πάλι έχω ξεχάσει το αμάξι. Γιατί, σκέφτομαι, δεν είναι δυνατόν να φόρεσα 12ποντο για να περπατήσω τόσο μεγάλη απόσταση. Ή, να έχω ντυθεί τόσο ελαφρά το καταχείμωνο. Κι εκεί, τσααααααααακ φλασιά. Έχω έρθει οδηγώντας. Άλλο βάσανο μετά. Να θυμηθώ που έχω παρκάρει. Είμαι σίγουρη ότι πολλοί θα ταυτιστείτε. Πουρές το μυαλό μου.

Ένα διάστημα είχα ανησυχήσει πραγματικά. Τρόμαξα κι είπα να αποκλείσω οτιδήποτε παθολογικό. Ξεχνούσα τα πιο απλά. Και τα θυμόμουν σε άσχετη στιγμή. Το κλασικό «ότι θυμάμαι, χαίρομαι». Και πήγα στο γιατρό. Σε νευρολόγο. Αφού του είπα τρομοκρατημένη τι μου συμβαίνει, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε μια σειρά εξετάσεων. Είχα και τους πονοκεφάλους κι είχα χεστεί από φόβο. Περίμενα τα αποτελέσματα κι ήμουν σίγουρη ότι θα μου ανακοινώσει τα χειρότερα. Ευτυχώς όμως ήταν όλα φυσιολογικά. Ουδέν το παθολογικόν. Και τώρα; Ξανά στο μηδέν. Νοσηλεύτηκα για να κάνω μια πιο εξειδικευμένη εξέταση. Με καλωδίωσαν που λέτε. Το κεφάλι μου γεμάτο χρωματιστά σκουληκάκια που κατέληγαν σε ένα μηχάνημα που θα κατέγραφε την εγκεφαλική μου λειτουργία για ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο.

Πέρασε λοιπόν το αναμενόμενο διάστημα και ήρθε ο γιατρός με το αποτέλεσμα. Και άκουσον άκουσον. Μέχρι κι ο εγκέφαλος μου ανώμαλος ρε φίλε. Μην ανησυχείτε. Εδώ θα είμαι πολλά χρόνια ακόμη. Έχει κουσούρι όμως. Όσο χαλαρή και ζεν είμαι εγώ, τόσο αντίθετα λειτουργεί αυτός. Απέκτησε μάλλον αυτόνομη βούληση κι επαναστάτησε. Θα σε φτιάξω εγώ, σκέφτηκε. Στην κοσμάρα σου εσύ; Τσίτα εγώ. Γιατί, φίλες και φίλοι, δεν ξεκουράζεται. Καταγράφεται πάντα έντονη λειτουργία. Ακόμη και σε κατάσταση ύπνου. Δεν θυμάμαι αν με απήγαγαν εξωγήινοι και μου έκαναν μεταμόσχευση. Αλλά εγώ θέλω τον δικό μου εγκέφαλο πίσω. Έναν που να νου ταιριάζει. Κι όχι αυτόν τον αχώνευτο τον υπερκινητικό. Έναν γλυκούλη που να ξεκουράζεται. Που να του λες κοιμήσου, και να κοιμάται. Που να του λες σταμάτα, και να το βουλώνει. Όχι σαν αυτόν που μου κατσικώθηκε. Που την έχει δει ο Τσε Γκεβάρα των εγκεφάλων. Δεν τον θέλω λέμε. Δεν μου αρέσει. Δεν είναι φίλος μου.

Είναι μεγάλο βάσανο. Ξεχνάω όταν πρέπει να θυμηθώ, αλλά θυμάμαι όταν πρέπει να ξεχάσω. Σας μπέρδεψα; Ας σας το κάνω πιο κατανοητό. Μπορεί πχ. να ξεχάσω να βάλω το φαγητό στο ψυγείο την ώρα που πρέπει. Θα το θυμηθώ όμως. Την πιο ακατάλληλη στιγμή. Όταν είμαι έξω, όταν συζητάω σοβαρά, όταν κάνω, γκούχου γκούχου, αυτό ντε, το σεχ. Και το κακό δεν είναι ότι το είχα ξεχάσει. Το κακό είναι ότι πρέπει να το κάνω την ώρα που το θυμήθηκα. Έτσι με εκδικείται ο σατανικός μου εγκέφαλος. Ξεχνάς, μου λέει, κουφαλίτσα; Πάρε κι έναν ψυχαναγκασμό για μπόνους, για να μην μπορείς να ησυχάσεις αν δεν κάνεις αυτό που ξαφνικά θυμήθηκες.

Γι’ αυτό μην μου θυμώνετε κάποιοι. Μπορεί να ξέχασα, αλλά κάποια στιγμή θα θυμηθώ τι σας είχα υποσχεθεί. Και θα το κάνω. Μπορεί να ξέχασα ότι έπρεπε να σας πάρω τηλέφωνο. Και μετά να ντρέπομαι να το κάνω. Εσείς οι άλλοι όμως, που σας βολεύει να νομίζετε ότι ξέχασα, ένα σας λέω. Το νου σας. Γιατί μπορεί να ξεχνάω. Όταν όμως θυμηθώ, ξεκινήστε να τρέχετε.