Στα εύκολα μαζί, στα δύσκολα όμως χώρια

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ναι, είναι εύκολο να μ’ αγαπάς όταν έχουμε λεφτά. Όταν όλοι μας οι λογαριασμοί είναι πληρωμένοι και δε χρωστάμε πουθενά. Είναι εύκολο να μ’ αγαπάς όταν έχουμε πάει διακοπές, όταν είμαστε ξεκούραστοι. Όταν έχω καλοχτενισμένο μαλλί κομμωτηρίου και φροντισμένα νύχια, όταν φοράω καινούργιο άρωμα, όταν ντύνομαι ωραία ρούχα. Είναι εύκολο να μ’ αγαπάς όταν έχεις καλή διάθεση και γεμάτη τσέπη.

Είναι εύκολο όταν έχεις το ντεπόζιτο σου γεμάτο βενζίνη και κάνεις πολλά χιλιόμετρα για να με πας να δω τη θάλασσα, μα όταν είσαι καταχρεωμένος δε βγαίνεις μαζί μου ούτε στο μπαλκόνι. Και ας έχουμε τη θάλασσα στα πόδια μας.

Είμαι πολύτιμη όταν η κάρτα μου πληρώνει σούπερ μάρκετ και με θέλεις στο πλευρό σου όταν εξοφλώ τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ. Και οι γονείς μου είναι καλά πεθερικά όταν “στάζουν” για να μας ξελασπώσουν.

Όμως αγάπη μου, δεν πάει έτσι.

Καταλαβαίνω την κούραση και την απελπισία σου. Καταλαβαίνω την αγωνία και το άγχος σου για να τα βγάλουμε πέρα. Και γω το ίδιο σκατά νιώθω, δε ζω σε άλλο σπίτι. Μα δεν σε αγαπώ λιγότερο όταν μας παίρνει εισπρακτική για την καταραμένη δόση! Δεν σε νιώθω συνυπεύθυνο που δεν μου περισσεύουν να πάω για καφέ με μία φίλη.

Κλείνεσαι στον εαυτό σου, “φοράς” ένα απόρθητο κάστρο και ζεις μαζί μου στο θλιβερό μας σπίτι. Το άλλοτε γεμάτο γέλιο, φίλους, γλέντια, έρωτα και πάθος. Τώρα τι, τέρμα τα δίφραγκα; Κυριολεκτικά; Τώρα μιζέρια, νεύρα, “μη μ’ ακουμπάς”, “μη μου μιλάς” και ύπνος χωρίς μια καληνύχτα.

Ωραία που είναι τα άτιμα τα “εύκολα”! Να σου έρχονται όλα δεξιά, να έχεις επιτυχίες, γεμάτη τσέπη, ανοιχτούς επαγγελματικούς ορίζοντες. Πως γίνεται τότε και με μαγικό τρόπο φτιάχνει και η ψυχολογία σου και τα αισθηματικά σου. Ωραίο το γρασίδι κάτω από τα πόδια και ο ούριος άνεμος στα ανοιχτά πανιά σου.

Μα εγώ υπέγραψα για συνοδοιπόρος και στα δύσκολα. Τα εύκολα και τα βατά μια χαρά ήξερα να τα περνάω και μόνη μου. Έναν άνθρωπο να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο έψαχνα. Να δίνουμε ο ένας στον άλλο το φιλί της ζωής στα δύσκολα, να χορεύουμε μαζί μέσα στη μπόρα, να κολυμπάμε χέρι χέρι μεσοπέλαγα. Μα εσύ δεν είσαι πουθενά. Επιλέγεις να θαλασσοπνιγείς μονάχος σου, από μένα λαχαράς να φέρω πλοίο να σε σώσω, το σωσίβιο που βγάζω από πάνω μου και στο προσφέρω σου φαίνεται μικρό και λίγο.

Έμεινα μαζί σου, μίζερε σύντροφε μου, πολύ καιρό. Για να τιμήσω την υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου πρώτα απ’ όλα πως «οὓς ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω» μα, αυτός ο άνθρωπος που δε μας θέλει πια μαζί, είσαι εσύ ο ίδιος. Και γω πάλεψα πολύ καιρό να σε κρατήσω στο “μαζί” μας. Να κάνω μερόνυχτα τον καραγκιόζη για να χαμογελάσεις. Να σε δω να “ζεις” παρόλα τα προβλήματα. Όλοι έχουν, δεν είμαστε μόνοι εμείς! Μα εσύ έχεις κατεβάσει διακόπτη. Ζεις μα αληθινά πια, σταμάτησες να ζεις. Μόνο όταν ξεχρεώσεις και έχεις λεφτά στα χέρια σου και καινούργιο αμάξι και καλύτερη δουλειά θα ξαναζήσεις. Μα μέχρι τότε, αλήθεια μπορεί να έχεις πεθάνει. Και θες να με συμπαρασύρεις στο χαμό σου. Δεν θα το επιτρέψω.

Η ζωή είναι δύσκολη. Η δουλειά σκληρή. Ο κόπος αέναος. Μα μέσα από τις δυσκολίες πρέπει να βρίσκεις παράθυρα φωτός. Εσύ έχεις σφραγίσει τα δικά σου. Γι’ αυτό, φεύγω. Όχι άλλη μαυρίλα πια. Σμίξαμε στα καλά και στα εύκολα και στα ωραία και όταν ήρθαν τα ζόρικα το χέρι μου στον ώμο σου άρχισε να σε ενοχλεί. Το παίρνω λοιπόν για να μη σε επιβαρύνω κι άλλο. Θα συνεχίσω να παλεύω μόνη μου. Μα, με χαμόγελο στα χείλια. Πόσο κοστίζει μωρέ, ένας περίπατος στη θάλασσα; Τζάμπα είναι. Ε, θα τον κάνω μόνη μου. Λυπάμαι που θα θάψεις την υπόλοιπη ζωή σου σε απλήρωτους λογαριασμούς, κατάρες και βρισιές, μούτρα, ζήλια προς όσους τα καταφέρνουν καλύτερα από σένα και μιζέρια χωρίς τέλος.

Εγκαταλείπω το πλοίο. Που ούτως ή άλλως έπλεε ακυβέρνητο. Εσύ είσαι απών από παντού. Από την ζωή μας, πιο πολύ απ’ όλα.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook