TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Στην αναμονή με τον “Max!”

Στην αναμονή με τον “Max!”

Μια ιστορία θα σας πω για τον ΜΑΧ!, τον ΜΑΧ! του Φυστικιού, όχι του γάτου, του βιβλίου.

Που λέτε φίλοι μου, είμαι γατική (=λάτρης των γατιών) ως το μεδούλι και τέρμα φανατική του Φυστικιού, σχεδόν από την αρχή. Μέλος της ομάδας του FB Σατανισμός και Γάτες, έχω διαβάσει και έχω κλάψει, από τα γέλια, με όλες τις δημοσιεύσεις του Φυστικιού στην ομάδα που έχουν ως θέμα τις περιπέτειες του Μαξ, του γατιού, όχι του βιβλίου.

Όταν λοιπόν εκδόθηκε, αρχές Απριλίου, λίγο πριν το Πάσχα, αν δεν κάνω λάθος, ο ΜΑΧ! (το βιβλίο), έσπευσα να παραγγείλω το αντίτυπό μου, ώστε να έχω ένα από τα πρώτα βιβλία της πρώτης έκδοσης, αυτά με το πατούσι και την υπογραφή ΦκΠ, γιατί ως απόφοιτη μάνατζμεντ με κατεύθυνση τα οικονομικά, ξέρω από επενδύσεις! Κι επειδή μένω πλέον στη Γερμανία, είπα να σταλεί στην κολλητή μου, ώστε και πιο γρήγορα να το έχω και να γλιτώσω και τα ταχυδρομικά για Γερμανία (6€ ρε πούστη, τί φίλη είναι θα τα πλερώσει, σκέφτηκα).

ΧΑ! ΧΑ! ΧΑ! Κούνια που με κούναγε, λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο, την κολλητή στην προκειμένη. Καταρχάς ξέχασα ένα βασικό γεγονός. Η κολλητή είναι περίεργο πλάσμα, αλλά επειδή δεν είναι γάτα, η περιέργεια της μέχρι τότε δεν την είχε σκοτώσει, οπότε συνέχιζε να ανοίγει τα δέματα ΜΟΥ που παραλάμβανε για μένα. Αυτή τη φορά όμως έπαθε ένα μικρό εγκεφαλικούλι γιατί μόλις έσκισε τη συσκευασία το μόνο που είδε ήταν ο τίτλος (δεν είχα φροντίσει να την προειδοποιήσω η κακούργα) και να σκεφτεί πως είναι ένα κακόγουστο αστείο μου, μια που εκτός από το γάτο Μαξ λένε και τον ξάδερφο μου, με τον οποίο έβγαινε ένα φεγγάρι και είχε σκίσει από το μασούλημα δυο τρεις λαμαρίνες. Μετά έχασε το φως της για λίγο, μαύρισε το σύμπαν, έπιασε το στήθος της και είδε αστεράκια. Μετά συνήλθε και μου έστειλε υβριστικό μήνυμα, που δεν παραθέτω καθώς έχει κατοχυρώσει τα πνευματικά δικαιώματα των καντηλιών που εφηύρε.

Και δεν ήταν μόνο αυτό που ξέχασα. Είχα ξεχάσει επίσης πως ενώ της έταξα πασχαλινές γερμανικές σοκολάτες, αντί να τις στείλω τις έφαγα και την άφησα με την όρεξη. Κι επειδή δεν βρήκα άλλες να της στείλω, απαίτησε να παραλάβει άμεσα το τάμπλετ που της είχα υποσχεθεί από τη γιορτή της τα Χριστούγεννα και τώρα ήρθε το Πάσχα (κόστος ταμπλετ 180€ συν 27€ ταχυδρομικά συν 4,30€ η συσκευασία). Πετυχημένος εκβιασμός, τα έστειλα η ανόητη για να λάβω την απάντηση, ε, αφού είναι να έρθεις στην Ελλάδα, δε στο στέλνω, τζάμπα τα ταχυδρομικά!

Και επιτέλους φτάνει η μέρα που κάνω την ανάγκη φιλότιμο και μπαίνω στο αεροπλάνο, εχω πετοφοβία, είναι ο χειρότερος εφιάλτης μου τα αεροπλάνα, είτε είμαι μέσα, είτε τα βλέπω απλά. Και φυσικά έχω στείλει τα μηνύματα που πρέπει, κοίτα μωρή κάμπια να έρθεις να με μαζέψεις από το αεροδρόμιο χωρίς το βιβλίο να σε μαζέψουν τέσσερις κι ο παπάς πέντε κι άλλα παρόμοια μηνύματα γεμάτα ενσυναίσθηση. Που είχαν ως αποτέλεσμα να εμφανιστεί στο αεροδρόμιο κρατώντας το βιβλίο μπροστά στη μούρη, όπως ακριβώς οι οδηγοί κρατούσαν τα ταμπλετ με τα ονόματα των επιβατών (νέα μόδα, τόσα χρόνια και τόσες ταινίες καρτελάκια και χαρτονάκια κρατούσαν, τώρα εξελίχθηκαν σε ταμπλετ).

Νόμιζα λοιπόν πως ήρθε η ώρα να το διαβάσω, ονειρευόμουν ξενοδοχείο, ρουμ σέρβις και διάβασμα μέχρι τελευταίας σελίδας. Αμ δε! Κάτι που ήμανε μόνη χωρίς παιδιά, γατιά και άντρα, κάτι η κολλητή που είχαμε δυο χρόνια να βρεθούμε, κάτι οι υποχρεώσεις δεν κατάφερα να διαβάσω πέρα από το πρώτο κεφάλαιο.

Δεν πειράζει μωρέ, θα το διαβάσω στην πτήση της επιστροφής και μπαίνει ο ΜΑΧ! στη χειραποσκευή, μη τυχόν και τον ξεχάσω πίσω. Και πάλι δε με ήθελε ρε φίλε! Η πτήση ήταν φουλ και χωρίς χρέωση έβαλαν τη χειραποσκευή στο χώρο αποσκευών του αεροπλάνου. Και πέρασε το βιβλίο μου πέντε ώρες (αναμονή, πτήση, διαδρομή μέχρι το σπίτι, επέλαση παιδιών από βαλίτσα και σάκο για τα δώρα τους) παρέα με τσουρέκια, ψωμιά και δρακουλίνια!

Και φτάνουμε στο σήμερα, επιτέλους! Μετά από δυο εβδομάδες με τρεχάματα για όσα έμειναν πίσω κατά την απουσία μου και κυρίως ραντεβού με γιατρούς και υπηρεσίες, ήρθε η ώρα για το σπινθηρογράφημα μυοκαρδίου με ραδιενεργό υλικό ενδοφλεβίως… Tις οδηγίες έλεγε να έχω μαζί μου στο διαγνωστικό κέντρο, κάτι για να φάω και να πιω μετά την ένεση και πως έχει αναμονή κανένα δίωρο… ε, ευκαιρία να διαβάσω επιτέλους το βιβλίο μου και το έβαλα στην τσάντα από χθες. Άσχετα αν ξέχασα να πάρω μαζί μου νεράκι και ψωμάκι για το ταπεινό μου γεύμα!

Στην ώρα λοιπόν της αναμονής διάβασα μισό βιβλίο, έκλαψα από τα γέλια, έγινα ένα με την μοκέτα και προκάλεσα εγκεφαλικά στη Φραου Νοσοκόμα. Γιατί τρόμαξε η γυναίκα, σου λέει ψυχοπαθής η γκόμενα, ώρες είναι να τρέχουμε με ηρεμιστικές ενέσεις. Όχι, δεν είχε άδικο η γυναίκα, έφαγε τσιρίδες, ελληνικότατα καντήλια (αυτά της κολλητής), υστερίες και δυο τρεις κλωτσιές όσο προσπαθούσε να μου βάλει τον καθετήρα και όταν ουρλιάζει πιο γρήγορα, πιο γρήγορα, σαν τη Βουγιουκλάκη στη Μοντέρνα Σταχτοπούτα σε γερμανική μεταγλώττιση, όσο ήμουν πάνω στο ποδήλατο.

Δεν έχεις παράπονο Φυστικάκι μου, στα καλύτερα τον ξενάγησα τον ΜΑΧ! σου… από το τυπογραφείο, στο κούριερ και το συρτάρι της κολλητής, σε αεροδρόμιο, λουκ δωμάτιο ξενοδοχείου, μέχρι και σε διαγνωστικό κέντρο της Στουττγάρδης. Τώρα όβερ εντ άουτ, πάω να τον πάρω αγκαλιά να περάσουμε μαζί το βράδυ μας!

ΥΓ Ξέρω πως αντίτυπα του ΜΑΧ! Υπάρχουν σε νοσοκομεία. Εύχομαι το γέλιο που προσφέρει όσο διαβάζει κάποιος, να το έχει στο εξής επί εκατό στη ζωή του.

 

Kατερίνα Σκορδέλη

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *