TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Στην κατασκήνωση!

Στην κατασκήνωση!

Έκανα την πρώτη μου προσκοπική κατασκήνωση το 1991. Ήμουν 9 ετών. Μείναμε για δεκαπέντε μέρες, σε ένα πραγματικά παρθένο μέρος της Αθήνας, τη Χαμολιά δίπλα στη Βραυρώνα, σε πραγματικά survivor καταστάσεις! Χωρίς τρεχούμενο νερό, είχαμε βαρέλια που ερχόταν βυτίο και γέμιζε, οπότε πλενόμασταν με φειδώ (μόνο κεφάλια και στη θάλασσα) χωρίς ηλεκτρικό με λάμπες θυέλλης, φακούς και μαγείρεμα σε αυτοσχέδιο φούρνο όπου είχαμε θάψει βαρέλι μέσα στη γη και γύρω είχαμε βάλει πλιθιές και χώμα και λάσπη και ψήναμε τα ταψιά με ξυλά και κουκουνάρια. Δεν είχαμε ψυγεία για να συντηρήσουμε τα φαγητά (αφού δεν είχαμε ρεύμα) οπότε τα βάζαμε σε αυτοσχέδια ψυγεία με παγοκολόνες. Δεν είχαμε τουαλέτες κανονικές παρά μόνο λάκκους 2 μέτρα βάθος και παλέτα με τρύπα!

Δεν κινδυνέψαμε ποτέ γιατί είχαμε πάντα καθαρό το μέρος από πούσια κ εύφλεκτα υλικά και αυτοσχέδιες πυροσβεστικές φωλιές με σκαπάνες, φτυάρι πυροσβεστήρα, γιατί είχαμε σκηνή με πλήρες φαρμακείο, γιατί ερχόταν ο γιατρός μας σχεδόν 2 φορές την εβδομάδα και μας εξέταζε ένα ένα.

Το παιχνίδι πραγματικά περίσσευε στις ψυχές μας, τόσο που παίζαμε και μέσα στη νύχτα με φακούς μέσα στο δάσος. Κάθε μέρα ήταν μία περιπέτεια! Δεν μπορώ να ξεχάσω την ημέρα που τελείωνε μια κατασκήνωση και το φεγγαράκι έπεφτε γλυκά και όλα τα χωμάτινα και βρόμικα πρόσωπα μας είχαν αυλακιές από τα δάκρυα χαράς και λύπης όταν τραγουδούσαμε το “όχι δε χωριζόμαστε, μα θα ξαναβρισκόμαστε αδέλφια μου συχνά…”

Δέκα χρόνια μετά από όλες αυτές τις κατασκηνώσεις βρέθηκα στην αντίπερα όχθη του ομαδάρχη αλλά και του αρχηγού κατασκήνωσης αργότερα από τα 18 μου δηλαδή μέχρι σχεδόν τα 28 μου, όπου και παντρεύτηκα. Σε αυτά τα χρόνια δημιούργησα αντίστοιχες παιδικές αναμνήσεις, έκανα παιδικά προσωπάκια να νιώσουν ασφάλεια, να γελάσουν, να χαρούν ακόμη και να θυμώσουν (δε γίνεται να κερδίζουν όλοι στα παιχνίδια!)

Μετά από μία σχεδόν πάρα 3 χρόνια δεκαετία, έζησα την πρώτη μου κατασκήνωση σα μητέρα. Έχοντας την Εύη μου να πηγαίνει την πρώτη της κατασκήνωση στις Ροβιές το 2017! Δε θα ξεχάσω το σακίδιο που δεν μπορούσε να σηκώσει γιατί το παιδί μου ήταν κ συνεχίζει να είναι αδύνατο σα κλαράκι, σε σημείο που τα βγάλαμε όλα τα πράγματα και τα βάλαμε στο αυτοκίνητο της αρχηγού και αυτή κουβαλούσε ένα άδειο σακίδιο για να μη ξεχωρίζει από την υπόλοιπη ομάδα. Δε θα ξεχάσω το πρώτο μου λείπεις μανούλα από το τηλέφωνο και το κλάμα της! Δε θα ξεχάσω την ημέρα που τελείωσε η πρώτη της κατασκήνωση και είδα με πόση χαρά μου παρουσίασε όλες της τις κατασκευές, που έμενε, που χτύπησε, που γέλασε, που έκλαψε!

Πέρσι ξαναέφυγε για κατασκήνωση.
Στο Μάτι…
Πήγε μία μέρα και την επόμενη το απόγευμα τα πάντα κάηκαν.

Δε θα ξεχάσω τον εαυτό μου κουβαριασμένο στον καναπέ, να περιμένω να μάθω κάτι από τις ειδήσεις, και με το τηλέφωνο στο χέρι μου να περιμένω να μάθω που είναι, είναι καλά; Έρχονται;

Δε θα ξεχάσω το τηλεφώνημα ότι μπήκαν με όλα τα παιδιά του Δήμου Αθηναίων στα πούλμαν και έρχονται πίσω.

Δε θα ξεχάσω στις 3 η ώρα το πρωί που άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα μπαρουτοκαπνισμένη, με καπέλο, μακρύ βρεγμένο παντελόνι και μία βρεγμένη πετσέτα. (Είχαν παρθεί δηλαδή όλες οι προβλεπόμενες ενέργειες για προφύλαξη από φωτιά, καπνό κλπ. )

Τις επόμενες μέρες πήρα 2 μέρες άδεια από τη δουλειά για να δω πως είναι το παιδί αν χρειάζεται νοσοκομείο λόγω καπνού ή επίσκεψη σε ειδικό λόγω σοκ.

Το παιδί μου γύρισε σώο ψυχικά και σωματικά.

Φέτος ξαναπήγε κατασκήνωση, και μας πρόσφερε ξανά απλόχερα όμορφες αναμνήσεις, μας έδειξε ξανά που κοιμόταν, μας πρόσφεραν μέχρι και λασπωμένα σοκολατάκια που τα φτιάξαν με τα χεράκια τους για το καλωσόρισμά μας στην κατασκήνωσή τους. Σε ένα χώρο που μυρίζει αθωότητα, παιχνίδια και ξενοιασιά! Σε ένα χώρο που μυρίζει χώμα, ρετσίνι και καρπούζι.

Και να φανταστείτε ότι όλα αυτά οι άνθρωποι που τους τα προσφέρουν τα κάνουν χωρίς αμοιβή, επειδή έτσι, επειδή αγαπούν τα παιδιά μας, επειδή οι πρόσκοποι έτσι είναι !

Ευχαριστώ!

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Χριστίνα Νικολοπλάκη

Όταν ήμουν μικρή μου άρεσε ο πατέρας μου να μου λέει ιστορίες. Όμως ούσα ονειροπόλο και φαντασιόπληκτο πνεύμα, κάθε φορά διάλεγα εγώ ποιοι ήρωες θα «παίζανε» στο παραμύθι μας έτσι ώστε να είμαι σίγουρη ότι δε θα ήταν ποτέ το ίδιο με αυτό που μου είχε πει την προηγούμενη φορά! Πλέον μου αρέσει να διηγούμαι εγώ τις ιστορίες στα παιδιά μου. Θεωρώ πως η φαντασία είναι η προέκταση της ψυχής μας η οποία μπορεί να δομήσει μοναδικά το χαρακτήρα μας ως παιδιά και αργότερα ως ενήλικες.
Χριστίνα Νικολοπλάκη

Latest posts by Χριστίνα Νικολοπλάκη (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *