14 Φεβρουαρίου 2014

Αγαπημένε μου,

ή μάλλον έρωτα μου, ψυχή μου, καρδιά μου, άνθρωπε μου…Σου γράφω αυτό το γράμμα γιατί θέλω να σου πω πολλά αλλά ποτέ δε βρίσκω το θάρρος.
Άλλες φορές με αφοπλίζεις με το τεράστιο, κατάλευκο χαμόγελο σου και με κρατάς από το χέρι σαν να είμαι κάτι το ανεκτίμητο. Άλλες φορές πάλι με αποδυναμώνεις και με αφήνεις να σέρνομαι στο πάτωμα και να κλαίω για σένα. Για χάρη σου. Γιατί ήμουν ανήμπορη να δω πίσω από τη μάσκα σου. Όλες μου οι προσπάθειες κατέληγαν στο κενό. Ένα κενό που έκανες μεγαλύτερο κάθε φορά που βρισκόμασταν. Κάθε ξημέρωμα που με έδιωχνες με ένα σωρό δικαιολογίες. Θα χάσω το λεωφορείο. Δουλεύεις. Δουλεύω. Δουλευόμαστε μεταξύ μας… Όχι αυτό το τελευταίο δε μου το είπες. Το κατάλαβα. Μου πήρε καιρό. Χρόνια ολάκερα.

Με κορόιδευες όταν μου έλεγες ότι με αγαπάς και ότι κανείς δε θα με αγαπήσει όσο εσύ. Τώρα που το ξανασκέφτομαι είχες δίκιο. Όντως. Κανένας δε με αγάπησε όσο εσύ γιατί αν είχαμε μια κλίμακα αγάπης, ας πούμε από το 1 έως το 10, εσύ με αγαπούσες στο πλην 3. Οι επόμενοι που ήρθαν σίγουρα δεν ακούμπησαν το δεκάρι αλλά ένα εφτά το κατάφεραν. Και δε μιλάω για καψούρα. Μιλάω για κάτι πιο βαθύ, κάτι που ποτέ δε μου έδωσες. Πάντα κοίταζες πως να με ξεφορτωθείς από το κρεβάτι σου, από τη μέρα σου, από τη ζωή σου.

Άραγε πως να είναι τώρα η ζωή σου; Κάνεις πράγματα που σου αρέσουν; Είσαι χαρούμενος; Γιατί ευτυχισμένος δε θα γίνεις ποτέ έρωτα μου. Χωρίς εμένα δίπλα σου δε θα καταφέρεις να νιώσεις ευτυχία. Εκτός αν… εκτός αν βρήκε κάποιο άλλο κορόιδο το οποίο σε πίστεψε και νόμιζε πως την αγαπάς. Τότε πάω πάσο. Τότε ναι, θα είσαι ευτυχισμένος. Γιατί μόνο έτσι νιώθεις καλά. Με το να κοροϊδεύεις όσους σε αγαπούν. Δε ξέρω τι φταίει για αυτό. Και αν κάποτε ήμουν περίεργη να μάθω, τώρα απλά το προσπερνάω. Δε με αφορά. Εντάξει. Ίσως… Ίσως λίγο. Ίσως μέσα μου να νιώθω μια νοσταλγία για τις λίγες καλές στιγμές μας και να θέλω να σε βοηθήσω. Χρειάζεσαι όμως κάποιου είδους βοήθεια; Ή όλα είναι στο μυαλό μου επειδή ποτέ δε σε είχα δικό μου; Επειδή ποτέ δε μου δόθηκες ολοκληρωτικά; Δε θα μάθουμε ποτέ.

Για αυτό θα συνεχίσουμε τους διαφορετικούς δρόμους μας. Αν μπορούσα θα πήγαινα σε άλλη ήπειρο προκειμένου να μην είμαι κοντά σου. Αλήθεια. Δεν είναι ότι σε μισώ. Όχι, ποτέ δε σε μίσησα. Μόνο σε αγάπησα. Σε ερωτεύτηκα και προσπάθησα να σου δώσω όλον τον κόσμο. Ότι εσύ ήθελες. Οι επιθυμίες σου ήταν διαταγές μου. Αν μου έλεγες να πεθάνω για χάρη σου, θα το έκανα. Σε τέτοιο σημείο είχα φτάσει. Τότε. Γιατί τώρα έχω ξεχάσει τον ήχο της φωνής σου. Τις λέξεις σου. Τις αγκαλιές σου. Τα φιλιά σου.

Βουρκώνω καθώς τα σκέφτομαι όλα αυτά. Έχασα πολλά μαζί σου και ακόμα δεν έχω δει τι έχω κερδίσει. Πάντα σε μια δύσκολη και άσχημη κατάσταση, πάντα κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις. Μπορεί να κέρδισα την κατανόηση του εαυτού μου και να αρχίσω να τον αγαπάω. Περισσότερο από ότι αγάπησα εσένα. Μπορεί.

Με βαθιά λύπη σου γράφω αυτό το γράμμα. Εύχομαι να μην έρθει ποτέ στα χέρια σου. Να μην το διαβάσεις. Το ιδανικό θα ήταν να το κάψεις. Θα μου πεις γιατί είμαι τόσο αντιφατική και στο στέλνω; Επειδή ο έρωτας αγάπη μου είναι αντίφαση. Σε όλα του. Ο έρωτας είναι ή του ύψους ή του βάθους. Και εμείς πιάσαμε πάτο όσο και αν προσπαθούσαμε να αναδυθούμε. Με κομμάτιασες και αυτό δε θα στο συγχωρήσω. Όχι τώρα. Όχι ακόμα.

Εύχομαι να μην τα ξαναπούμε ποτέ

Κ.