Στο γιο που με διάλεξε

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Όσοι με γνωρίζουν μπορούν να στο επιβεβαιώσουν. Τα δύο καλύτερα χαρακτηριστικά μου είναι η ευγένεια και η διακριτικότητα.

Θες η μητέρα μου που επέμενε πως τα καλά κορίτσια δεν αντιμιλούν ποτέ, δεν προσβάλλουν και δεν ανεβάζουν τους τόνους, θες ο ήσυχος και μελαγχολικός χαρακτήρας μου, βάλε και το ρητό της αγαπημένης μου γιαγιάς που επίσης με μεγάλωσε, “τα εν οίκω μη εν δήμω”, μπορείς να καταλάβεις το αποτέλεσμα.

Από μικρή κατάπινα προσβολές, χαμήλωνα το κεφάλι δίχως να απαντώ, γινόμουν πράσινη, κόκκινη, μπλε και μαύρη, από θυμό και πόνο, αλλά ποτέ δεν μίλησα. Να μην αντιμιλήσω, να μην προσβάλλω, ακόμα και το δίκιο μου δύσκολα το ζητούσα. Ήσυχη, τόσο ήσυχη, που συχνά με ξεχνούσαν πως υπάρχω στο χώρο, αλλά με κάποια μυστική συμφωνία να δέχομαι και να απαντώ σε ερωτήσεις.

Τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια κι αφού “πάτησα” τα 35, με λύπη και ακόμα μεγαλύτερο θυμό κλήθηκα να πρέπει να απαντώ στην σιχαμένη κατά τη γνώμη μου και ντυμένη με το ανάλογο γλυκανάλατο ύφος ερώτηση: “παιδάαακιααα;” (μτφ: γιατί δεν έχω παιδιά)

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μετά το όνομα και την ηλικία μου, θα έπρεπε να απαντήσω σε μία τόσο προσωπική ερώτηση. Ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί αυτή η ερώτηση έρχεται πάντα από γυναίκες. Δούλεψα άπειρες γιορτές και αργίες, έχασα άδειες και ρεπό, καθηλώθηκα μήνες σε βραδινές βάρδιες ελλείψει παιδιών. Τα δέχτηκα όλα με στωικότητα. Είπαμε φταίει κι ο χαρακτήρας μου, παρ’ όλα αυτά η “κοινωνική κριτική” δεν σταματούσε, σαν να ‘ναι αξιοθέατο η άτεκνη.

Σε καμία περίπτωση και για κανένα λόγο δεν κατηγορώ τις μητέρες που είχαν ανάγκη, μονάχα όσους εκμεταλλεύονται οικτίρω. Εξάλλου έτσι έμαθα να αντιμιλώ.

Δεκαπενταύγουστος θυμάμαι στην Αθήνα, ανακαλέστηκε η άδεια μου και γύρισα τρέχοντας από νησί, γιατί μόνο εγώ δεν είχα οικογένεια κι έπρεπε να δουλέψω.
“Δεν έχω που δεν έχω, τι θέλετε λοιπόν να μην αποκτήσω ποτέ;” και παραιτήθηκα.

Γιατί έλιωσα στα βραδινά, αφού εμένα δεν με περίμενε κανείς να τον ταΐσω κι ας γυρνούσα κάθε βράδυ σπίτι με τα πόδια κλαίγοντας. Δεν είχε σημασία.

Σε σένα και μόνο σε σένα θα πω την αλήθεια.

Δεν έχω παιδιά, γιατί ο γάμος μου με έναν “πρώην” χρήστη που αρχικά είχα σκοπό να βοηθήσω, (γυναίκα-νοσοκόμα αφού…), το μόνο αποτέλεσμα που έφερε ήταν να χαθώ κι εγώ μες στον κόσμο του. Με δική μου ευθύνη να βουλιάξω μαζί του στη χρήση ναρκωτικών. Με δική μου ανοχή να δουλεύω και για τους δύο κι όταν δεν έφταναν τα χρήματα για πιόμα, να τρώω ξύλο.

Η αλήθεια είναι, πως όταν κατά τύχη ήρθε το παιδί που τόσο πάντα ήθελα, είχα ήδη προγραμματίσει την έκτρωση. Δεν ήθελα το παιδί ΜΟΥ να γεννηθεί με στερητικά, αποτέλεσμα της χρήσης των γονιών του. Δεν πρόλαβα όμως, μιας κι εκείνος πάνω στα νεύρα του για την απόφασή μου, το σκότωσε στο ξύλο και παραλίγο κι εμένα.
Πέρασαν έξι χρόνια από τότε.

Έξι χρόνια σκληρής απεξάρτησης σε στεγνό, δίχως υποκατάστατα πρόγραμμα, με ψυχοθεραπεία και εργασιοθεραπεία. Με ατελείωτη μοναξιά, φόβο, πόνο και θλίψη.
Τους τελευταίους είκοσι μήνες μόνο αφέθηκα να μαλακώσω, να αγαπήσω ξανά, να αγαπηθώ. Ήταν ο πατέρας σου που τόλμησε. Κι εσύ μαζί του. Τώρα αν με ρωτήσουν χαμογελώ και λέω ναι! Έχω! Όχι μονάχα σύντροφο μα και το γιo του. ΓΙΟ ΜΟΥ πια, όπως εσύ το είπες…

Εσύ με διάλεξες κι όχι σαν μάνα σου, μητέρα έχεις! Μα σαν δικό σου άνθρωπο. Σαν έμπιστη δική σου ΓΥΝΑΙΚΑ, που η γνώμη της μετράει. Που αν δεν μ’ αγκαλιάσεις σφιχτά, δεν φεύγεις απ’ το σπίτι μας. Και που σ’ εμένα θα φέρεις φίλους και κορίτσια σου να με γνωρίσουν! Eσύ με διάλεξες αντράκι μου όμορφο και δεν θα το ξεχάσω! Κι αν η τύχη και ο χρόνος το επιτρέψουν, εύχομαι να γνωρίσουμε μαζί την αδελφούλα που τόσο θέλεις.

Miss Sunny

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook