Σ’ ΑΓΑΠ…

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Έτρεχε…

Έτρεχε να την προλάβει. Το λεωφορείο της αναχωρούσε σε ένα τέταρτο κι εκείνος είχε ήδη καθυστερήσει. Αχ, αυτή η δουλειά δεν τελειώνει ποτέ… Και ο προϊστάμενος; Σαν να ήταν βαλτός σήμερα που είχε προγραμματίσει να τη συνοδεύσει στο σταθμό. Αλλά εκείνος ήταν θαμμένος σε ψυχρά, υπηρεσιακά ντοσιέ και δεν τη συνόδευσε, όπως είχε υποσχεθεί. Κι έτσι χάθηκαν μερικά φιλιά από το σπίτι ως το σταθμό. Και “Ελάτε λίγο στο γραφείο μου πριν φύγετε” και “Έχει εκκρεμότητες το τμήμα και πρέπει να τακτοποιηθούν άμεσα” και, και, και…
Ο προϊστάμενος τού μιλούσε με ύφος επικριτικό, σαν να ήταν δικό του σφάλμα, σαν να ήταν ο μοναδικός εργαζόμενος στο τμήμα, σαν… “Αμάν πια!! Ξεκόλλα απ’ τη δουλειά για λίγο, σε ένα τέταρτο, φεύγει!!” Συνήλθε ακριβώς την στιγμή που έπρεπε να στρίψει στη σωστή γωνία.

Ήξερε ένα στενό δρομάκι. Μόνο έτσι θα την προλάβαινε. Τόσα χρόνια αναρωτιόταν γιατί να ξέρει ένα στενό παράδρομο που δεν τον είχε χρησιμοποιήσει ποτέ ως τώρα στη ζωή του. Τώρα ήξερε. Για να προλάβει εκείνη. Οπωσδήποτε.

Δεν άφηνε τον εαυτό του να σκεφτεί την παραμικρή πιθανότητα να φύγει και να μην τη δει. Ήταν αδιανόητο. Το μυαλό του σφυροκοπούσε. Ίσως ήταν οι φλέβες του που τις ένιωθε να πάλλονται, σαν να τού μιλάνε, να τον μαλώνουν, να τον προτρέπουν να κάνει πιο γρήγορα. “Θα προλάβεις, αλλά κούνα τα πόδια σου. Μπορείς και πιο γρήγορα!”. Ήταν απότομες οι φλέβες του. Δεν τού άφηναν περιθώριο, αλλά ούτε κι εκείνος ήθελε κάτι διαφορετικό. Θα την αποχαιρετούσε, ο κόσμος να χαλάσει. Το είχε υποσχεθεί. Στον εαυτό του. Οι ανάσες του κοφτές και αγχωμένες.

“Γαμ…. Πρέπει να ξεκινήσω γυμναστήριο το συντομότερο, τί κατάσταση είναι αυτή; Να μη μπορώ να πάρω τα πόδια μου;;”

Είχε καταφέρει να κόψει το κάπνισμα, αλλά από φυσική κατάσταση ήταν σκέτη απογοήτευση. Κάτι η καθιστική ζωή, κάτι οι δικαιολογίες, δεν είχε ξεκινήσει γυμναστήριο. Και αυτές τις λιγοστές στιγμές που ήθελε ήδη να είναι με την αγαπημένη του, αυτή του η αναβλητικότητα τού στοίχιζε όσο τίποτε άλλο. Είδε το σταθμό και ένα χαμόγελο φύτρωσε, σίγουρος πια ότι η υπόσχεση που είχε δώσει, απείχε μερικά βήματα από την εκπλήρωση της.

Το χαμόγελο δεν κράτησε για πολύ… Το δρομολόγιο ήταν στην ώρα του. Εκείνος, όμως, όχι… Ένιωσε ένα χτύπημα στο στομάχι… Κάτι τού ρούφαγε όλη του την ενέργεια, ήθελε να εξαφανιστεί. Έκλεισε τα μάτια στέλνοντας της μια ζεστή “συγνώμη” με την ελπίδα να τη νιώσει… Γύρισε να φύγει. Ήταν καταθλιπτικός ο σταθμός. Και μουντός. Πολύ μουντός.

Η άκρη του ματιού του άρπαξε μια κόκκινη γραμμή στον τοίχο.. Και μια ακόμα.. Και μια ακόμα… Γύρισε όλο το κεφάλι του με – ανεξήγητο το γιατί- αναπτερωμένο το ηθικό του. Ένα τεράστιο Σ’ ΑΓΑΠΩ, γραμμένο με κόκκινο κραγιόν. Το δικό της κόκκινο κραγιόν. Το αγαπημένο της. Αυτό που έψαχνε μια ολόκληρη εβδομάδα να βρει, γιατί πλέον δεν έβγαινε ο κωδικός του… Τα γράμματα πάνω στον τοίχο ήταν τεράστια. Προφανώς ήθελε να είναι σίγουρη ότι δεν θα ξεφύγουν της προσοχής του. Γι’ αυτό και η λέξη έμεινε ημιτελής. Σ’ ΑΓΑΠ. Χωρίς Ω.

“Καλύτερα έτσι”,
σκέφτηκε, με το χαμόγελο να επανέρχεται στο μουδιασμένο πρόσωπό του. “Το Ω συμβολίζει το τέλος. Κι εμείς είμαστε ακόμα στην αρχή…”

 

Η Ηλιαστής

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook