TheBluez.gr » 😱 The TerrorBluez! » Τα ήσυχα βράδια

Τα ήσυχα βράδια

Ταλαιπωρημένο παλικάρι ο Στράτος. Από μικρός στα βάσανα, με μια μάνα που έλειπε συνεχώς στο μεροκάματο κι έναν πατέρα, μπεκρούλιακα που άλλοτε γυρνούσε τα βράδια και άλλοτε χανόταν για μέρες, ίσως και βδομάδα.

Ο Στράτος είχε επωμιστεί και το βάρος της ανατροφής και της φροντίδας της μικρής του αδελφής, Ασημίνας. Ένα στρουμπουλό ξανθό αγγελάκι με καρούλια στα μαλλιά. Πώς να την αφήσει; Πώς να αρνηθεί την βοήθειά του; Θα μπορούσε να την στείλει στην γιαγιά στο χωριό, αλλά αρνήθηκε. Όσο κουρασμένο κι αν ένιωθε το κορμί του στο τέλος της ημέρας, αυτά τα μικρά και ολοστρόγγυλα μάτια της Ασημίνας, τον ξεκούραζαν. Και δώσ’ του αγκαλιές και δώσ’ του παιχνίδια και γέλια! Και κάνε “αααααα”, έλα, μια τελευταία κουταλίτσα! Και μετά, τους έπαιρνε ο ύπνος αγκαλιά μέχρι να ξυπνήσει ο Στράτος από το “γκντουπ” της πόρτας και να την βάλει στο κρεβατάκι της!

Τα χρόνια πέρασαν. Η Ασημίνα έγινε ολόκληρο κορίτσι πια. Άριστη μαθήτρια και καλό παιδί. – “Έκανες καλή δουλειά” του έλεγε πειραχτικά και το δωμάτιο γέμιζε χαμόγελα. – “Ε μαμά; Εσύ τι λες;” συνέχισε το μικρό διαβολάκι. Έτσι την έλεγε ο Στρατός. Διαβολάκι. Δεν τον άφηνε τον καημένο ούτε την αγαπημένη του μουσική να απολαύσει.

Σαν να το ‘ξερε η Ασημίνα κάθε φορά που έπαιζε αυτό το τραγούδι, λες και κάτι την τσιγκλούσε, να τον πειράξει. – “Πάλι αυτό ακούς; Ω ρε αδελφάκι μου πια, άκου και τίποτα άλλο, να, βάλε τα δικά μου ακουστικά!”
– “Τι είναι αυτό μωρέ Ασημίνα” της έλεγε, “αυτό δεν είναι μουσική, αυτό είναι μπερδεμένοι ήχοι, πώς θα χαλαρώσεις με δαύτο;” – “Οφού μωρέ Στράτο” του έλεγε και άρπαζε το ραδιοφωνάκι απ’ τα χέρια του.

-“Πάλι θα βγεις; Αύριο δεν έχεις σχολείο; Πολύ συχνά βγαίνεις τελευταία Ασημίνα. Να προσέχεις. Να προσέχεις πολύ τις κακές παρέες και πιο πολύ εκείνο το κωλόπαιδο, τον Χάρη! Ακούς τι σου λέω;” -“Ναι Στράτο, θα προσέχω! Μου το λες τόσες φορές την ημέρα που πλέον μου τρυπάει τα αυτιά!”

Ανησυχούσε πολύ ο Στράτος. Τα κρούσματα είχαν αυξηθεί τελευταία στην γειτονιά. Έξι βιασμοί σε ένα τετράμηνο και μια κοπέλα που κατέληξε απ’ την βιαιότητα του δράστη, είναι πολλοί. Πάρα πολλοί, σκέφτονταν και σταυροκοπιόταν. Κι αυτή η Αστυνομία; Τι κάνει πια και δεν τον πιάνει;

Η ώρα είχε προχωρήσει.

– “Σαν να άργησε σήμερα η μικρή. Όταν έρθει θα της τα πω ένα χεράκι μου φαίνεται! Αύριο έχει σχολείο και αυτή γυρίζει στους δρόμους!
– “Μάνα κι εσύ, κι εσύ μάνα, να της τα πεις ένα χεράκι! Δεν μας ακούει καθόλου τελευταία, κάνει του κεφαλιού της!”
– “Μην την μαλώσεις Στράτο μου, κορίτσι είναι, θα βγει! Μην ανησυχείς τόσο, μυαλωμένη είναι, ξέρει να φυλάγεται!”

—-

– “Άφησε με, άφησε με! Βοήθειαααα! Σε παρακαλώ, άφησε με να φύγω και πάρε ότι έχω! Μόνο να φύγω, σε παρακαλώ!”
– “ΣΚΑΣΕ! ΑΚΟΥΣ; ΣΚΑΣΕ! ΟΣΟ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΤΟΣΟ ΘΑ ΣΕ ΠΟΝΑΩ!”
Της έκλεισε το στόμα με το ένα χέρι καθώς προσπαθούσε να της ξεκουμπώσει το παντελόνι με το άλλο. Σ’αυτή του την προσπάθεια, χαλάρωσε την δύναμη που ασκούσε και η Ασημίνα με μια αστραπιαία σχεδόν κίνηση τον χτύπησε στα γεννητικά όργανα, σύρθηκε και σηκώθηκε παραπατώντας και άρχισε να τρέχει μανιωδώς.

Φωνάζει βοήθεια, κανείς δεν την ακούει σε ‘κείνο το μονοπάτι! Στιγμιαία, της έρχονται στο μυαλό τα λόγια του Στράτου. “Μην πηγαίνεις από ‘κει, είναι ερημικά! Θα σου συμβεί κάτι και δεν θα σε ακούει κανείς!”

“Πόσο δίκιο είχε. Θα φτάσω σπίτι και θα τους φιλήσω, θα τους φιλήσω όσο πιο δυνατά μπορώ! Και θα τους αγκαλιάσω, θα τους αγκαλιάσω όσο πιο σφιχτά μπορώ!” Ακούει, βήματα γοργά, φύλλα να τσαλαπατιούνται. Αυτός είναι.
“Όχι, Θεέ μου! Πιο γρήγορα, πρέπει να τρέξω ακόμα πιο γρήγορα!” Καθώς τρέχει κάνει να γυρίσει πίσω να τον δει.
“Θα σε πιάσω πουτάνα! Δεν πρόκειται να ξεφύγεις!” της φωνάζει και αρχίζει να τρέχει ακόμα πιο γρήγορα. Είναι σε απόσταση αναπνοής. Την αρπάζει απ’ το πόδι και πέφτει άτσαλα κάτω. Η Ασημίνα σπαρταράει. Αυτός, με το ίδιο μένος, ορμάει πάνω της όταν αντικρίζει την λίμνη αίματος στο χώμα. Με μια κίνηση σηκώνει το κεφάλι της που αιμορραγούσε. Τρομοκρατημένος, την ακουμπά πάλι στο ίδιο σημείο, σκουπίζει στα ρούχα του τα αίματα και εξαφανίζεται.

Το μεσημέρι της επομένης μέρας, μετά από πολύωρη έρευνα οι αστυνομικές αρχές ανακάλυψαν το σώμα της Ασημίνας. Αιτία θανάτου, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από σφοδρή πτώση σε αντικείμενο.

Ο Στρατός συντετριμμένος πηγαίνει να αναγνωρίσει τη σορό της μονάκριβής του. Του δίνουν τα προσωπικά της αντικείμενα. Μέσα σ’ όλα και το ραδιοφωνάκι της με τ’ ακουστικά. Πατάει το play …

“Και δε θα σου λείπει γιατί θα ‘ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια
θα περνάει φωτισμένο
της ζωής μου το τρένο
που θα `σαι μέσα κι εσύ…”

 

Το αγαπημένο τραγούδι του Στράτου.

 

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Ιωάννα Λίλια

Είμαι η Τζόαν και είμαι καλά. Το γράφω για να το θυμάμαι όταν δεν είμαι. Είμαι μακιγιέζ, σύζυγος, μαμά και μέσα σ' όλα αυτά γράφω. Και γράφω για μένα. Για να φύγουν από πάνω μου, να τα ξορκίσω. Οκ, καμιά φορά γράφω και για σας, για να πάρετε κουράγιο! Είμαστε εδώ, όλοι να παλεύουμε με τον ίδιο σκοπό. Μια ευτυχισμένη ζωή. Λατρεύω την μουσική, το τσιγάρο και τον καφέ.
Ιωάννα Λίλια

Latest posts by Ιωάννα Λίλια (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *