Τα Βουνά

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Και ξεκινάς ένα ταξίδι αλλιώτικο από τ άλλα.
Πρωτόγνωρο. Όλα στην υπερβολή τους, έρωτας, χαρά, λατρεία, γέλιο, αφοσίωση. Συναισθήματα που κάποτε είχαν μουδιάσει μέσα σου. Τα είχες θάψεις, τα είχες θρηνήσει.

Κι έρχεται Αυτός και τα αλλάζει όλα, σε κάνει να νιώθεις μοναδική, πολύτιμη, σπάνια σαν διαμάντι μαύρο! Και στα δίνει όλα απλόχερα χωρίς να αναζητεί και να διεκδικεί τίποτα άλλο παρά την αγάπη σου. Και την προσφέρεις κι εσύ, απλόχερα!
Κι έρχεται η πρόταση γάμου που την αποδέχεσαι γιατί τον λατρεύεις για αυτό που είναι, για τις πληγές που σου γιάτρεψε, για τον πόνο που σου πήρε, για το δάκρυ που σου σκούπισε.

Αποφασίζετε να μείνετε στην πόλη του για λόγους εργασίας κι επιλέγεις να είσαι μακριά από τους δικούς σου, από τους φίλους σου , γιατί εκεί σε περιμένει μια νέα ζωή. Καλύτερη οικονομικά και επαγγελματικά. Στον πρώτο χρόνο της διαμονής έρχεται και το παιδί σας κι ο κόσμος γεμίζει φως και τραγούδια. Το παιδί μεγαλώνει, πηγαίνει σχολείο, γίνεται ανεξάρτητο, δεν σ έχει τόσο πια ανάγκη γιατί δεν είναι μωρό. Διεκδικεί το χώρο του.

Και κάπου εκεί αρχίζεις να αισθάνεσαι εγκλωβισμένη. Σου λείπουν οι δικοί σου, ο τόπος σου, οι φίλοι σου. Η ζωή σου είναι δουλειά σπίτι και το αντίστροφο, νιώθεις να σου κόβεται η ανάσα, αισθάνεσαι ξένη ανάμεσα ακόμα και σε γνωστούς, θα ήθελες μεμιάς να γύριζες το χρόνο πίσω! Να έμενες εκεί που είναι η καρδιά σου μαζί με Αυτόν! πάντα με Αυτόν, γιατί ποτέ δεν σου ζήτησε να αλλάξεις κάτι. Εσύ το αποφάσισες, εν θερμώ. Κι εχεις ξεχάσει πώς είναι να βγεις για καφέ με την κολλητή σου, να χαζολογήσετε, να πας να κουρνιάσεις στην αγκαλιά της μάνας σου, να της πεις ότι είχε δίκιο όταν σου είπε ότι θα είσαι μακριά!

Νιώθεις κουρασμένη, γερασμένη, ξεσπάς σ Αυτόν που αγαπάς και σ αγαπάει όσο τίποτα, που δεν θέλει να σε βλέπει να νοσταλγείς και να πονάς.
Αυτός, που δεν σου ζήτησε να αλλάξεις τίποτα, δεν απαίτησε τίποτα, δεν εξεβίασε τίποτα. Και είναι ώρες που θέλεις να ουρλιάξεις. Να διαλαλήσεις την μοναξιά σου.

Μα σε πνίγουν τα βουνά
Τα βουνά…
Άλλη ιστορία τούτη! Ποτέ σου δεν τα αγάπησες, κι όμως… βρέθηκες ανάμεσά τους να παλεύεις, να παλεύεις να βρεις τη θάλασσα που μεγάλωσες δίπλα της, μέσα της. Τη βλέπεις σπάνια πια. Δεν σου φτάνει! Επειδή κουβαλάει τα πάντα σου, μέσα της!

Και κοιτάζεις πάλι τα βουνά.
Και φαντάζεσαι την οικογένειά σου και τους φίλους σου πίσω από αυτά. Και κλαις. Και θυμώνεις. Κι έρχεται το χάδι του λατρεμένου σου και σε παρηγορεί. Για λίγο όμως. Γιατί απλά δεν φτάνει, δεν φτάνει να γιάνει αυτό που εσύ αποφάσισες και δεν μπορείς να ζητήσεις τα ρέστα από κανέναν!

Απλά πορεύεσαι.
Λες κάτι μπορεί να συμβεί και να ξαναγυρίσεις πίσω. Στους ανθρώπους σου. Αλλά πάντα μαζί μ Αυτόν και με το παιδί σας! Ποιος ξέρει, ίσως κάποτε το λάθος σου να διορθωθεί με κάποιον μαγικό τρόπο. Μπορεί Αυτός να στα κάνει για ακόμα μία φορά όλα απλά. Όπως πάντα άλλωστε!

Σε νιώθει και πονά όταν πονάς και θα έδινε τα πάντα να είσαι ευτυχισμένη. Σε βλέπει να μαραζώνεις μόνη σου σε μια ξένη πόλη, δίπλα σε ξένους και μονόχνωτους ανθρώπους.

Θεέ μου ποτέ δεν ταίριαξες μαζί τους!

Κι έτσι απλά προσμένεις το απρόσμενο… Το απίθανο και το αδύνατο.

Περιμένεις και περιμένεις…

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook