Η Ολυμπία καθόταν μπροστά στο κάδρο με τα Λευκά Φτερά. Τα λευκά φτερά από την τελευταία παράσταση της κόρης της, της Όλγας. Τα μπαλέτα Μπολσόι θα έδιναν μία και μοναδική παράσταση στο Ηρώδειο με Ελληνίδα στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μία συμμετοχή στη «Η λίμνη των κύκνων» θα ήταν μοναδική ευκαιρία για την 18χρονη Όλγα να εμπλουτίσει το βιογραφικό της λίγο πριν τις εξετάσεις της για το Royal Academy of Dance του Λονδίνου. Είχε πάρει μέρος σε πολλές παραστάσεις, τόσο της σχολής της όσο και σε ξένες παραστάσεις που ζητούσαν κομπάρσους. Όμως, η πιθανότητα να είναι πρωταγωνίστρια στα κορυφαία μπαλέτα του κόσμου ήταν κάτι μοναδικό. Ακόμα και η εμπειρία της οντισιόν για μία τέτοια παράσταση θα ήταν σημαντικό εφόδιο για τις εξετάσεις της.

Και δεν έχασε στιγμή η Όλγα όταν έμαθε από τη δασκάλα της για την οντισιόν. Μαζί με τη φίλη της και συμμαθήτριά της, τη Βάλια, πήγαν και δήλωσαν συμμετοχή. Η παράσταση θα δινόταν το καλοκαίρι του 2016, αλλά οι οντισιόν θα ξεκινούσαν τον Φεβρουάριο του 2015. Η κριτική επιτροπή των μπαλέτων θα έβλεπε για δύο μήνες υποψήφιες από όλη την Ελλάδα και θα κατέληγαν στην τελική νικήτρια. Και μετά μετακόμιση στη Ρωσία για ένα χρόνο με όλα τα έξοδα πληρωμένα.

Έρωτας ήταν για την Όλγα το μπαλέτο. Η ίδια της η ζωή. Ούτε το νήπιο δεν είχε ξεκινήσει καλά – καλά, όταν στην ηλικία των 4,5 χρόνων άρχισε να κάνει τα πρώτα μπαλετικά της βηματάκια. Και τώρα, 14 χρόνια μετά, περπατούσε με τις πουέντ λες και ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο. Η Όλγα δεν χόρευε με τις πουέντ. Πετούσε. Έτσι πετούσε και τη μέρα της οντισιόν όταν ανέβηκε στη σκηνή και ο ήχος από το τραγούδι «Take me to Church» πλημμύρισαν την αίθουσα. Αυτό το πέταγμα, αυτό το πάθος της για τον χορό είδαν και οι κριτές και της έδωσαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Πέταξε στα ουράνια η Όλγα όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα. Σεμνή και συγκρατημένη για να μην στεναχωρήσει τη Βάλια, που δεν είχε γίνει δεκτή ούτε στην τελική 10άδα, δεν διέκρινε το μίσος στα μάτια της φίλης της.

Απρίλιος του 2015 και η Όλγα μαζί με την υπόλοιπη ομάδα έφυγε για τη Ρωσία. Δύσκολη η προσαρμογή στη νέα χώρα. Πέρα από το κρύο, το οποίο διαπερνούσε τα κόκαλα, το πρόγραμμα της σχολής ήταν όχι απλά απαιτητικό. Εξοντωτικό. Όμως, η Όλγα δεν παραπονιόταν. Εκεί συνειδητοποιούσε τι σημαίνει επαγγελματισμός. Εφτά το πρωί ξυπνούσαν και στις εφτά το απόγευμα τελείωναν. Χορός, υποκριτική, θεωρία της τέχνης, θεωρία του χορού, ήταν μερικά από τα μαθήματα που διδάσκονταν επί καθημερινής βάσης. Διάλειμμα 15 λεπτών ανάμεσα στα μαθήματα και οι μουσικές και οι πρόβες στις τεράστιες αίθουσες χορών συνεχίζονταν αδιάκοπα. Πτώμα γύριζε στο δωμάτιό της και αφού έκανε μπάνιο, ξάπλωνε να ξεκουραστεί. Skype με τους γονείς, τη Βάλια, λίγο χαζολόγημα στο facebook και μετά ύπνος. Μόνο οι Κυριακές ήταν ελεύθερες και μόλις έφτιαξε ο καιρός άρχισαν μικρές εκδρομές στην εξοχή της Ρωσίας.

Και κάπως έτσι, με σκληρή δουλειά και μικρές αποδράσεις, πέρασε ο καιρός και ήρθε ο Ιούλιος του 2016. «Ηρώδειο. 23 Ιουλίου 2016, ημέρα Σάββατο και ώρα 21:00. ΄΄Η Λίμνη των Κύκνων΄΄. Μπαλέτα Μπολσόι. Κεντρική Πρωταγωνίστρια Όλγα Παπαευαγγέλου», έγραφε η πρόσκληση και γέμιζαν δάκρυα χαράς τα μάτια της Ολυμπίας. Από το πρωί της 23ης Ιουλίου η Όλγα βρισκόταν στο θέατρο για τις τελευταίες πρόβες. Εκεί στα καμαρίνια βρισκόντουσαν και τα Λευκά Φτερά του κύκνου, τα οποία θα φορούσε η Όλγα. Τα Λευκά Φτερά που δεν πρόλαβαν ποτέ να δουν οι θεατές. Τα Λευκά Φτερά που έγιναν κόκκινα από το μαχαίρι που χτύπησε την Όλγα στην πλάτη. Τα Λευκά Φτερά που έγιναν κόκκινα από το χέρι της Βάλιας.

Αυτόν το κόκκινο στα Λευκά Φτερά στο κάδρο, δύο χρόνια μετά, κοιτούσε τώρα η Ολυμπία και βούρκωνε. Ένα ανεπαίσθητο αεράκι ένοιωσε δίπλα της. Η Όλγα με το αναπηρικό καροτσάκι είχε σταθεί δίπλα της. «Μαμά, μην κλαις! Είμαι εδώ! Αυτό έχει σημασία» της είπε με το βλέμμα καρφωμένο στα Λευκά Φτερά. Οι θύμισες εκείνης της βραδιάς την κατέκλυσαν. Το μίσος της Βάλιας να της τρυπάει την ψυχή, έτσι όπως την κοίταζε μοχθηρά μέσα από τον καθρέφτη. «Ποτέ δεν θα είσαι καλύτερη από εμένα» της ούρλιαξε και της έμπηξε το μαχαίρι στην πλάτη. Και όλα έγιναν μαύρα. Και συνέχισε να εξαπολύει το μίσος της στην δίκη η Βάλια. Και όσο έλεγε ότι δεν μετάνιωνε, τόσο η Όλγα βυθιζόταν στη θλίψη.

Πέντε χρόνια σε ψυχιατρική κλινική ήταν η ποινή για τη Βάλια. Και δύο χρόνια τώρα η Όλγα πήγαινε κάθε μέρα και της έκανε παρέα. Η φίλη της δεν ήταν κακιά. Άρρωστη ήταν και χρειαζόταν τη βοήθεια όλων όσων την αγαπούσαν. Και η Όλγα αγαπούσε τη Βάλια. Αυτά σκεφτόταν και αυτά έλεγε στους γονείς της κάθε μέρα όταν ερχόταν η ώρα να την πάνε να δει τη φίλη της. Αυτά έλεγε και τώρα που οι δυο τους, μάνα και κόρη, στέκονταν μπροστά στα Λευκά Φτερά. «Σου κατέστρεψε τη ζωή», μουρμούριζε η Ολυμπία.
«Όχι, μαμά μου. Όχι. Μπορεί τα πόδια μου να μην μπορούν να χορέψουν πλέον, αλλά χορεύει η ψυχή μου. Δες μέσα σε δύο χρόνια κατάφερα να είμαι στην σχολή της Kitty Lunn, Infinity Dance Theater, στην Νέα Υόρκη. Θυμάσαι που σου διάβαζα την ιστορία της; Σπουδαία χορεύτρια, στα 37 της ετοιμαζόταν για την πρώτη παράστασή της στο Broadway το 1987 και ένα ατύχημα στα παγωμένα σκαλιά την καθήλωσε σε αναπηρικό καροτσάκι. Και παρόλο που πλέον δεν μπορούσε να περπατήσει, η αγάπη της για τον χορό της έδωσε δύναμη να συνεχίσει το πάθος της. Ναι, κάποιες στιγμές λύγισε, αλλά 8 χρόνια μετά το ατύχημα (1995) ίδρυσε μία σχολή για άτομα με αναπηρίες και πλέον έχει αποκτήσει παγκόσμια φήμη η σχολή και πραγματοποιεί παραστάσεις σε όλο τον κόσμο.

Και σε αυτή τη σχολή κατάφερα και μπήκα, μαμά. Και πάλι με υποτροφία. Και πού ξέρεις; Από εκεί μπορεί να έρθουν και οι παραστάσεις στο Broadway. Μαμά, μου! Εγώ τα Λευκά Φτερά τα έχω στην καρδιά και την ψυχή. Είμαι ελεύθερη, μαμά. Μπορώ να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Η Βάλια μας, όμως, είναι φυλακισμένη στον λαβύρινθο του μυαλού της. Και αυτό είναι ό,τι χειρότερο. Και θέλω να την ελευθερώσω, μαμά». Η Ολυμπία κοίταζε βουρκωμένη την κόρη της, η οποία της κρατούσε τρυφερά το χέρι. «Δεν έχει σημασία αν στέκεσαι στα δυο σου πόδια ή όχι. Δεν έχει σημασία αν βλέπεις ή όχι, δεν έχει σημασία αν είσαι νοητικά υγιής ή έχεις σύνδρομο Down ή οποιαδήποτε άλλη νοητική στέρηση. Η αναπηρία είναι στην καρδιά και την ψυχή, μαμά. Όχι στο σώμα και το μυαλό. Και αυτή την αναπηρία των ανθρώπων πρέπει να πολεμάμε κάθε στιγμή και κάθε λεπτό».

Πληροφορίες για την Σχολή Χορού της Kitty Lun στο: http://www.infinitydance.com
Πληροφορίες για τη ζωή της Kitty Lun στο: https://en.wikipedia.org/wiki/Kitty_Lunn