TheBluez.gr » 🤣 The FunnyBluez » Τα χαλαρά ποτάκια κλείνουν σπίτια

Τα χαλαρά ποτάκια κλείνουν σπίτια

Το μεγαλύτερο ψέμα στην ιστορία ίσως να είναι το “πάμε για ένα χαλαρό ποτάκι σήμερα! Δεν έχω πολύ όρεξη!”. Ίσως λέω… Δεν ξέρω! Εγώ, μια φορά, αυτά τα “χαλαρά ποτάκια” πολύ τα φοβάμαι!

Πριν χρόνια -πολλά χρόνια (μαμά μην ακούς!)- αποφασίζουμε με το αδερφάκι μου και δυο τρεις φίλους να κάνουμε ένα μικρό παρτάκι στο σπίτι για τα γενέθλιά μου. Κλασικά και ήρεμα πράγματα. Ήταν και καθημερινή οπότε τί μπορούσα να κάνω μια ακόμα εργάσιμη μέρα. Ήρθαν τα παιδιά στο σπίτι, φάγαμε, κόψαμε τούρτα κλπ. “Ωραία! Θα πάμε νωρίς για ύπνο!”, σκέφτηκα.

Αμ, δε! Σκάει μύτη κολλητός, έτοιμος για όλα!. “Σήκω μικρή γεροντοκόρη και πάμε να πιούμε ένα χαλαρό ποτάκι!”. Με δυσκολία υπάκουσα. Έβαλα ό,τι πιο πρόχειρο είχα, μπήκαμε στο αμάξι και φτάσαμε στο Περιστέρι.

-Μόνο από εκεί έπρεπε να καταλάβω πως τα πράγματα δε θα ήταν και τόσο χαλαρά!-.

Τον αφήνουμε να βρει μαγαζί και ξαφνικά φωνάζει “βρήκα μια μαγαζάρα όλα τα λεφτά! Πίνουμε ένα ποτάκι και φεύγουμε!”.
Οκ, χαλαρά πράγματα. Άδειο μαγαζάκι. Dj να βάζει τις παραγγελίες μας, να ψιλοχορεύουμε μόνοι μας για το κέφι. Να κάνουμε τα check in μας και τα posts μας και μέχρι εκεί.

Τουλάχιστον έτσι νόμιζα! Δώσε τα σφηνάκια, δώσε τα υποβρύχια, δώσε τα “Χρόνια Πολλά! Πολύχρονη!”, ήρθαμε σε πραγματικό κέφι. Επιδείξαμε λίγες χορευτικές ικανότητες, ζήσαμε λίγο dancing with the stars και λίγο fame story με ερμηνείες βγαλμένες από τη ζωή. Ήπιαμε και μερικά ποτάκια παραπάνω για το καλό.

Μετά, κενό…

Δεν ξέρω πως βρεθήκαμε να χορεύουμε τσιφτετέλια πάνω σε τραπέζια, καναπέδες, μπάρες σε ένα μαγαζί στη Νέα Φιλαδέλφεια. Δεν ξέρω πως φτάσαμε αρχικά εκεί. Θυμάμαι μόνο πως βρέθηκα να κάθομαι μαζί με μια παρέα που δεν ξέρω, στην οποία ερωτοτροπούσαν ασυστόλως και απροκάλυπτα όλοι μεταξύ τους και εγώ καθόμουν και τους κοιτούσα.

Δε θυμάμαι καν πως τραβήχτηκε το βίντεο που τραγουδάω -χωρίς ανάσα και λάθος- ένα τραγούδι της Πάολα, ενώ αν με ρωτήσεις ακούω μόνο κλασική μουσική. Δεν ξέρω γιατί τσακωνόμουν με ένα αυτόματο μηχάνημα βενζίνης κάπου στη Βόρεια Αττική, ούτε γιατί βρεθήκαμε έξω από σπίτια πρώην να χτυπάμε τα κουδούνια μες στα άγρια χαράματα.

Φυσικά και δε θυμάμαι πως βρέθηκα να τρώω ένα σάντουιτς γεμάτο πατάτες, καθισμένη σε ένα πεζοδρόμιο στη μέση του πουθενά, αλλά ούτε και κάτι screenshots με μηνύματα σε crashes που βρέθηκαν σε κάτι αποκρυπτογραφημένες συνομιλίες.

Γενικότερα, δε θυμάμαι τίποτα από εκείνα τα γενέθλια. Ακόμα έχω κενά. Κι ας υπάρχουν ντοκουμέντα. Κι ας κάνουμε όλοι μαζί ξενύχτια ακόμα.

(Τώρα που μεγαλώσαμε κάνουμε χειρότερα! Έχει και χορευτικά η ιστορία και παρακολουθήσεις και καντάδες, αλλά κανένας δε τα θυμάται το επόμενο πρωί…)

Να τα φοβάστε αυτά τα χαλαρά ποτάκια, παιδιά. Είχα μια φίλη που βρέθηκε σε άλλη πόλη το πρωί. Δεν την ξέρετε! Είναι από το χωριό…

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Κατερίνα Μοχράνη

Ίσως το "μια φορά κι έναν καιρό" να με περιγράφει απόλυτα! Δασκάλα στη ζωή, συγγραφέας στα όνειρα. Μισή Παρθένος, μισή Καρκίνος. Μισή φως, μισή σκοτάδι. Το χάος, αναπόφευκτο. Αθεράπευτα ρομαντική κι απίστευτα ξινή. Πιστεύω στον αμοιβαίο κι απόλυτο έρωτα, στην παντοτινή φιλία και στο κλάμα δίχως αύριο. Ο καφές, τα βιβλία και μερικές λευκές σελίδες είναι τα μόνα σταθερά πράγματα στη ζωή μου. Μ' αρέσουν οι άνθρωποι που βλέπουν πίσω απ'τις λέξεις κι εκείνοι που σε κοιτούν βαθιά στα μάτια. Γράφω τα πάντα, αλλά και για τα πάντα. Γράφω παντού και πουθενά. Γράφω γιατί οιλέξεις είμαι εγώ.
Κατερίνα Μοχράνη

Latest posts by Κατερίνα Μοχράνη (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *