Τελευταία Πτήση

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Hold me closer tiny dancer. Το τραγούδι έπαιζε και η φωνή του Έλτον Τζόν, πότε από ένα μακρινό σημείο του πλανήτη, πότε από το παρελθόν, έβρισκε δίοδο μέσα από το ηχείο του παλιού πικάπ και εξαπλώνονταν στο μικρό άσπρο σπίτι στην μέση του πουθενά και εντός του έρωτα. Σάλευε τα δέντρα γύρω και την επιφάνεια της θάλασσας. Το νεαρό ζευγάρι χόρευε. Δεν ήταν χορός. Ήταν μια ρυθμική κίνηση μπρός-πίσω που κάναν τα σώματα αγκαλιασμένα στην βεράντα. Ο ήλιος έδυε. Ο ήλιος ανέτειλε και ξανά έδυε. Ξανά και ξανά. Και τα σώματα αγκαλιάζονταν και ξαπλώνανε και μαλώνανε και φωνάζανε και ξανά σμίγανε. Πληρώνανε λογαριασμούς και ξυπνούσαν από το πρωινό ξυπνητήρι για να πάνε στην δουλειά. Όταν έβρεχε, ο χωματόδρομος γινότανε έναν βάλτος στον οποίο το αυτοκίνητο κολλούσε και βογκούσε στην προσπάθεια του να ελευθερωθεί. Εκείνες τις στιγμές η τοποθεσία της κατοικίας δεν φάνταζε τόσο ιδανική, όπως φάνταζε όταν την αγοράσανε. Μια κατοικία μακριά. Μια στέγη μόνο για τα όνειρά τους και τον έρωτά τους και το χουζούρι τους. Με την μουσική στην βεράντα και τα τζιν-τόνικ. Με φίλους που ερχόντουσαν και ψήσιμο και άραγμα. Το κρύο του χειμώνα δεν έφερνε φίλους. Τα όνειρα όμως συνεχίζονταν και η ζωή κυλούσε. Η γυναίκα έμεινε έγκυος. Η υπόσχεση ενός γλυκού μέλλοντος απάλυνε την απουσία κοντινού περίπτερου. Ειδικά κάτι βράδια που απλώς θέλεις να αγοράσεις πατατάκια για να δεις μια ταινία ή τις διαολεμένες στιγμές που έχεις ξεμείνει από τσιγάρα. Το παλιό πικάπ βοηθούσε. I’m still standing better than I ever did…

Η Άνοιξη επέστρεψε και μαζί έφερε φίλους και ομιλίες και γέλια. Η εγκυμοσύνη προχωρούσε. Οι ετοιμασίες αυξάνονταν. Η μητέρα της κοπέλας έπρεπε να έρθει για να βοηθήσει. Στην βεράντα οι χοροί έπαψαν για λίγο. Χρειάστηκε να περάσουν κοντά τρία χρόνια από την γέννα για να αρχίσουν και πάλι. Κορμιά που κινούνται ρυθμικά αγκαλιασμένα έχοντας τα μάτια τους στραμμένα προς το κοριτσάκι που τρέχει μπροστά στην θάλασσα ή σκαρφαλώνει σε κάποιο δέντρο. Γαλήνη. Ηδονικά ακούγεται το border song.

 Άλλα πέντε χρόνια περάσανε. Η μητέρα έχει χάσει κιλά. Καπνίζει στην βεράντα. Πίνει ένα ποτήρι κρασί. Κι άλλο ένα. Ο πατέρας μέσα μιλάει στο τηλέφωνο. Ο δρόμος είναι υγρός. Λασπώδης μα το αυτοκίνητο καταφέρνει και περνάει. Κόκκινο. Παλιό. Απαιτούμενες ομιλίες. Η μάνα δεν σβήνει το τσιγάρο. Ποτέ δεν το σβήνει. Έχει ρυτίδες. Ο πατέρας εξηγεί και δείχνει κάτι χαρτιά. Τα πουλιά περνάνε. Κάποια τιτιβίζουν και κάποια άλλα κρώζουν.

-Βλέπω έχετε πικάπ.

-Ναι, το βρήκαμε σε κάποιο παλαιοπωλείο. Μαζί με εκείνο το δίσκο.

-Φοβάμαι πως δεν έχουμε άλλο. Ποτέ δεν πήραμε.

-Α! Έλτον Τζόν.

-Σας αρέσει;

-Νόμιζα πως όχι, μέχρι που έμαθα πως τα περισσότερα τραγούδια που μου αρέσουν είναι δικά του. Don’t let the sun come down on me. Ωραίο.

-Ναι.

-Ισχύει.

-Λοιπόν, σχετικά με…

Αφήνει κάτω τον δίσκο και συνεχίζουν να μιλάνε. Ανεβαίνουν τις σκάλες και βλέπουν το κορίτσι. Είναι εκεί. Για την ώρα. Έχει ένα μυστικό. Τα βράδια, όταν κανείς δεν την βλέπει, σώζει τον κόσμο. Πετάει ψηλά στον ουρανό από όπου και παρακολουθεί όλα τα στραβά και τις αδικίες του κόσμου. Ναι, ξέρω ακούγεται κλισέ και κάπως μελοδραματικό μα είναι αλήθεια. Δεν φοράει κάπα μιας και ξέρει πως μπορεί πολύ εύκολα να την ποδοπατήσει και να πέσει. Είναι ένα μάθημα που πήρε λίγο καιρό πριν. Είχε σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο. Οι γονείς χορεύανε στην βεράντα. Είχαν απορροφηθεί. Sorry seems to be the hardest word. Το κοριτσάκι φορούσε μια κόκκινη κουβέρτα στους ώμους. Η κάπα του ήρωα. Ήταν σε αποστολή. Έπρεπε να σώσει ένα μικρό πουλάκι που ούτε τιτίβιζε ούτε έκρωζε. Έστεκε μόνο του σε μια φωλιά. Παραπάτησε. Πτώση. Χτύπησε. Το πικάπ τραγουδούσε μόνο για την θάλασσα και τα δέντρα και τα πουλιά που κάποια τιτιβίζουν και κάποια άλλα κρώζουν. Οι γονείς τρέχανε και φωνάζανε. Το κοριτσάκι άρχισε την καριέρα του ως σούπερ ήρωας τα βράδια. Έφευγε από το κρεβάτι όπου έμενε ακίνητη όλη την μέρα. Σε κανέναν δεν είχε αποκαλύψει πως δεν ήταν παράλυτη από τον λαιμό και κάτω. Ένας σωστός ήρωας έχει καλά κρυμμένη την μυστική του ταυτότητα.

 Ο γιατρός την εξετάζει. Τις τελευταίες μέρες όλο και πιο συχνά. Τώρα στέκεται δίπλα της και κάτι κάνει. Κάτι κρατάει και κάτι μετράει. Ο πατέρας περιμένει έξω από την πόρτα. Η μητέρα έχει βγει στην βεράντα. Έχει βάλει τον δίσκο στο πικάπ και ακούει. Ανάβει ακόμη ένα τσιγάρο. Το κοριτσάκι δεν θέλει να την ενοχλήσει. Πολύ σιγά και αδιόρατα περνάει ξυστά από δίπλα της. Της δίνει ένα φιλί και ας βρωμάει τσιγαρίλα. Δεν πειράζει. Ήξερε πως το είχε ανάγκη αυτό το φιλί και σαν ηρωίδα που ήταν της το πρόσφερε. Κατεβαίνει την βεράντα και διασχίζει τον χωματένιο δρόμο. Με ένα σάλτο αρχίζει να πετάει αφήνοντας πίσω της την θάλασσα και το σπιτάκι και τα δέντρα και τα πουλιά που κάποια τιτιβίζουν και κάποια άλλα κρώζουν και το κόκκινο αυτοκίνητο του γιατρού και το πικάπ με τους ήχους της μουσικής του.

 Oh I’ve finally decided my future lies beyond the yellow brick road.

Και ο ήλιος έδυσε. Και ο ήλιος ανέτειλε και ξανά έδυσε. Ξανά και ξανά.

Είρως

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook