Τζάμπα οικόπεδο σε παραλία

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Αφιερωμένο στον Β. και στην Ε. που υπερβήκανε τα διόδια

 

25η Μαρτίου
Καθόταν αγκαλιασμένοι στη βεράντα. Πιο κει ο μικρός στο καρεκλάκι του. Είχε μπει η άνοιξη για τα καλά. Θα ακολουθούσε και άλλο τριήμερο στο καπάκι. Καθαρά Δευτέρα. Ωραία θα ήταν να πήγαιναν κάπου. Έστω μέχρι το εξοχικό, αλλά δεν τους έβγαιναν τα ψηλά. Είχαν ανέβει και πολύ τα διόδια. Δεν πείραζε όμως. Ήταν βλέπεις τα έξοδα του μαιευτηρίου που ακόμα πλήρωναν.

Κοιτούσαν το ηλιοβασίλεμα από τη βεράντα και άρχισαν να κάνουν σχέδια για το καλοκαίρι. Στο εξοχικό. Εντάξει γέμιζε με πολύ κόσμο είναι αλήθεια. Μεγάλο σόι και όλοι εκεί πήγαιναν. Μπορεί να γινόταν χαμός, αλλά εκεί θα έκανε ο μικρός το πρώτο του μπάνιο. Μεγάλη χαρά… Ο Β. θα του τα μάθαινε όλα. Και εκείνη θα καθόταν κάτω από την ομπρέλα να τους καμαρώνει.
“Θα μαζέψουμε λεφτά και θα περάσουμε τέλεια” της έλεγε. “Δεν θέλω να σας λείψει τίποτα. Και αυτή η θεία σου που με λέει άχρηστο. Θα δει.”
“Τα λεφτά που θα γλυτώσουμε από τα διόδια και τις βενζίνες τώρα με το μηχανάκι θα μας βγάλουν τις διακοπές.”
Εκείνη δεν έδινε ποτέ σημασία σε αυτά. Όλα θα έφτιαχναν. Το πίστευε. Πάντα ήταν έτσι αισιόδοξη.

29 Μαρτίου
Ο μικρός στο καρεκλάκι του γκρίνιαζε. Δεν την έτρωγε τη φρουτόκρεμα. Εκείνη είχε αγχωθεί. Τι έπαθε και δεν τρώει. Είχε και από το πρωί έναν πονοκέφαλο. Απίστευτο. Και τώρα η γκρίνια. Τι άλλο κακό θα μπορούσε να συμβεί, σκεφτόταν. Τότε χτύπησε το τηλέφωνο. Ο συνάδελφος του Β. να ρωτήσει. “Έχει ξεκινήσει ώρα; Δεν πειράζει μάλλον θα είχε κίνηση. Και δεν θα ακούει το τηλέφωνο στο μηχανάκι.” Μετά άλλο τηλεφώνημα από το νοσοκομείο. “Είστε η σύζυγος; Μπορείτε να ‘ρθειτε από δω; Όχι δεν μπορούμε να σας πούμε από το τηλέφωνο.”

Τα υπόλοιπα δεν τα θυμάται καλά. Έχουνε περάσει και κάποια χρόνια. Ναι, ξέρει. Τίποτα δεν είμαστε. Τα άκουσε πολλές φορές όλα αυτά. Μέσα σε μια στιγμή αλλάζουν τα πάντα. Όσα δεν φέρνει ο χρόνος και όσα δεν φτάνει η αλεπού… Αυτό σκεφτόταν κάθε φορά που προσπαθούσαν να την παρηγορήσουν. Μέσα σε μια στιγμή ένα φίλτρο μπήκε μπροστά από τη ζωή τους. Μια θαμπάδα… Θα έφευγε άραγε ποτέ;

Έγινε και το δικαστήριο. Βγήκε και η απόφαση. Την κράτησε για να τη δείξει στον μικρό όταν μεγαλώσει. Δεν ξέρει ακριβώς γιατί, αλλά την κράτησε. Δεν έφταιγε ο μπαμπάς του. Το έλεγε ξεκάθαρα το χαρτί. Ο μπαμπάς ξεκίνησε με πράσινο κανονικά. Ο άλλος όμως ο κύριος είχε περάσει με κόκκινο. Είδαν και τις κάμερες. Αυτό που δεν τους είπαν ποτέ οι συγγενείς, ούτε ο δικαστής είναι πως θα ζήσουν μ’ αυτό το τεράστιο κενό. Κανείς δεν τους μπορούσε να τους βοηθήσει σ’ αυτό. ‘Η, σχεδόν κανείς.

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ένιωσαν πραγματικά μόνοι. Ένιωθαν συνεχώς μια παρουσία να τους γεμίζει. Σαν να είχαν απαντηθεί όλα τα ερωτήματα. Όταν ο μικρός μπήκε για πρώτη φορά στη θάλασσα τότε είπε “μπαμπά” και ας μην ήταν εκείνος εκεί να του μάθει μπάνιο.
“Ο δικός μου ο μπαμπάς είναι παντού” τον άκουσε να λέει στη δασκάλα στο νηπιαγωγείο, όταν τον ρώτησε για την οικογένειά του. Και η αλήθεια είναι πως και η Ε. το ίδιο πίστευε. Μόνο που εκείνη είχε αποφασίσει να μην το ομολογήσει σε κανέναν.

 

Ρ.Μ

Τώρα θα δεις τα χρώματα ν’ αλλάζουνε
και τα βουνά να σμίγουν ένα-ένα.
Άγγελοι σαν θνητοί θα σ’ αγκαλιάζουνε
εχθροί θα σου μιλούν αγαπημένα.

Τώρα θα πιω νερό απ΄ το ποτήρι σου
δικά σου θα ‘ναι πια όσα δεν έχω.
Θα σπρώξω ουρανό στο παραθύρι σου
κι ό, τι δεν άντεχα θα το αντέχω.

Τώρα θα πιάσω σπίτι στον παράδεισο
τσάμπα οικόπεδο σε παράλια.
Του έρωτα θα βάλω το πουκάμισο
και θα νικήσω δίχως πανοπλία.

Τώρα θα δεις μες στης ψυχής τα υπόγεια
τραπέζι με ψωμί, νερό κι αλάτι
τώρα που δεν υπάρχουνε διόδια
που πέφτει σαν ζεστή βροχή η αγάπη.

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook