Μία ανατολή ηλίου είναι όλα. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Είναι τόσο εύθραυστη αυτή η αίσθηση της τελειότητας ή της ημιτελειότητας που συντηρούμε στο μυαλό μας, όσο και ευαίσθητο είναι το βράδυ που γυρνάει σε μέρα.

Ξυπνάς ένα πρωί και αντιλαμβάνεσαι πως αποφάσισε η ζωή να σου δώσει άλλο ένα μάθημα. Ξέρετε, αυτά τα τετριμμένα «μαθήματα ζωής» που επαναλάβαμε ως κλισέ φράση, αμέτρητες φορές, αλλά ποτέ δεν τα πιστέψαμε. Και ξαφνικά αποφασίζει αυτό το «κάρμα», «ζωή», «συγκυρία» – όπως θέλετε ονομάστε το – να σου δείξει πως είναι να «παίρνεις» ένα μάθημα ζωής.

Ξεκινάς λοιπόν την ημέρα σου, ένα πρωινό ας πούμε Κυριακής (για να το κάνουμε όσο πιο ουτοπικό γίνεται) και εκεί που θεωρείς πως ήπιες τον καφέ σου, πως κάπνισες το τσιγάρο σου, ξύπνησες και θαύμασες τον καταγάλανο ουρανό, τρως μια σφαλιάρα σαν το σοκ που δεχόταν ο «Νιο» στο Matrix, όταν του «κάρφωναν» αυτά τα τεράστια καλώδια, ΝΑΙ κοιμόσουν. Όλα αυτά που πίστευες πως είναι αληθινά, μετατρέπονται ξαφνικά σε έναν εικονικό κόσμο πλασμένο ΜΟΝΟ για τους άλλους.

Ξαφνικά τα φανταχτερά χρώματα, λουλούδια, χαμόγελα, τραγούδια παίρνουν ένα χρώμα γκρίζο, τα σκεπάζει η νεκρική σιγή και παντού μυρίζει σκουπίδια.
Όχι, δυστυχώς ο κόσμος δεν είναι ονειρικά πλασμένος, ναι, ο κόσμος μερικές φορές δεν είναι αυτός που θέλεις εσύ να είναι, αλλά αυτός που θα θέλει κάποιος άλλος για σένα να είναι.

Για πάρτη του, για την δική του καμπούρα.
Τόσο όσο να είναι εκείνος καλά και ας υποφέρεις εσύ.
Τόσο όσο εσύ να «στερεύεις» και εκείνος να ποτίζεται.

Βλέπεις γύρω σου ανθρώπους να κινούνται με ταχύτητα, να αλλάζουν καθετήρες επάνω σου σαν φανελάκια, όχι ορούς, καθετήρες, με τις απολήξεις συνδεδεμένες επάνω τους, να απομυζούν από εσένα αλλά ταυτόχρονα να διατηρούν εκείνο το χαμόγελο της απάνθρωπης συμπόνιας. «Ναι, σε καταλαβαίνω, σε αγαπώ, σε συμπαθώ αλλά σε παρακαλώ, άντεξε λίγο ακόμα, να πάρω λίγο ακόμα. Λίγο!». Το «λίγο ακόμα» που ποτέ δεν είναι αρκετό.

Και μόλις στερέψεις, δίνει μια και σου τραβάει τα καλώδια της εικονικής πραγματικότητας (ή της πραγματικότητας) και συνέρχεσαι.. μένεις μετέωρος ανάμεσα σε τρεις κόσμους, τον δικό σου, του άλλου και αυτόν που πίστευες ότι ζεις. Γρίφοι, αλήθειες και ψέματα ξαφνικά αποκτούν μια διαφορετική υπόσταση στο μυαλό σου. Αρχίζεις να περιεργάζεσαι στιγμές, λέξεις, συναισθήματα με έναν άλλο τρόπο, σαν να αποκόπτεσαι από το σώμα σου και να χλευάζεις ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ταράζεσαι, σοκάρεσαι, αμφιβάλεις ακόμα και για το ίδιο σου το είναι. Αμφιβάλεις για την πραγματικότητα τόσο πολύ, αφού για εσένα μία πραγματικότητα υπήρχε. Η εικονική. Ψάχνεις απαντήσεις, επιβεβαιώσεις, διευκρινίσεις, χτυπιέσαι προσπαθώντας να επιδιορθώσεις τα κατεστραμμένα. Αυτά που πάντα λειτουργούσαν μόνο και μόνο επειδή εσύ κάθε πρωί έσφιγγες τις βίδες σε ένα γρανάζι για να αποφύγεις τα χτυπήματα και τα κενά που άφηνε. Το έκανες τόσες φορές που σου έγινε καθημερινότητα, φυσιολογικό.

Μα να ξέρετε κάτι. Η βίδα κάποια στιγμή σπάει. Είναι θέμα τύχης το πότε θα σπάσει άρα και θέμα τύχης το πόσο ζημιά θα κάνει, αλλά θα σπάσει.
Τότε είναι που βλέπεις πόσα γρανάζια μπορούν να στηρίξουν την μηχανή σου. Αν έχεις κάνει καλή δουλειά σας «μηχανικός» του εαυτού σου ή αν ήσουν και εσύ απλά ένα πλαστικό γρανάζι βαμμένο με τα χρώματα του χάλυβα που στήριζε την μηχανή κάποιου άλλου για να ταΐζεσαι απλά με λάδι.

Τα πλαστικά γρανάζια κάποια στιγμή φθείρονται. Σπάνε ή ξεθωριάζουν και τότε είναι που καμία μηχανή δεν τα θέλει για στήριγμα. Γιατί ξέρουν πως το μόνο που θα έχουν ως σκοπό είναι να ρουφήξουν όσο λάδι μπορούν και να τοποθετηθούν κάπου αλλού. Ευτυχώς όμως αυτό δεν είναι για πάντα. Αρκεί μια ανατολή του ηλίου για να δεις το πραγματικό τους χρώμα, να τους κάνεις μια βαθιά χαρακιά ώστε να μην μπορούν να ξαναβαφτούν και να τα αφαιρέσεις.
Θα έρθει το κατάλληλο «γρανάζι» σου. Να είσαι σίγουρος. Μόλις πετάξεις από πάνω σου το ψεύτικο θα εμφανιστεί, αργά η γρήγορα. Θα κουμπώσει λες και φτιάχτηκε μόνο για εσένα και πια θα ξέρεις πως είναι να δουλεύεις με γνήσιο γρανάζι. Γιατί τώρα πια ξέρεις πως είναι να δουλεύεις με πλαστικό.

Έγραψε πρόσφατα κ. Ιωάννα Γκανέτσα
«Μην προσπαθείς να τετραγωνίσεις τα καλοκαίρια. Έχουν γεννηθεί να κάνουν μόνο κύκλους»

ΟΧΙ! Είναι άσχημο πράγμα τελικά ο κύκλος. Ζαλίζεσαι, θολώνεις, δεν βλέπεις, απλά κινείσαι σαν σε ευθεία, μα ξαναγυρνάς πάντα στο ίδιο μέρος.
Στα «καλοκαίρια» μας θα δίνουμε στο εξής, το σχήμα που θέλουμε. Αρκεί που θα έχουμε το κατάλληλο «γρανάζι» για να το σχηματίζουμε. ΜΑΖΙ!

Όσο για τα ακατάλληλα, ποταπά, πλαστικά, γελοία γραναζάκια, θα βρουν σύντομα την θέση που τους αξίζει.