Το διαγώνισμα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δεν μπορείς να λύσεις τα προβλήματα των άλλων, μου είπες. Μπορείς να κάνεις ό,τι μπορείς, για να διαχειριστείς τα δικά σου. Να φωτίσεις ή να αποδεχτείς τα δικά σου σκοτάδια, να διδαχτείς από αυτά, μα δεν μπορείς να πας με ένα ψαλίδι να λύσεις τους γόρδιους δεσμούς των άλλων. Φορτωμένος ο καθένας μας τα πάθη και τους πόθους του, τις πληγές και τα μαχαίρια του, πορεύεται με αυτά… Βουλιάζει ο καθένας μας σε ό,τι μας τρώει, μα δεν μπορεί κάποιος να σώσει κάποιον άλλο από την κινούμενη άμμο του, βρες μόνος σου εσύ από κάπου να πιαστείς – αν κοιτάς την λύσσα για επιβίωση κάποιου άλλου, χάνεις δυνάμεις, πως θα συρθείς έξω, πως θα παλέψεις για σένα;

Δεν σε αφορά αν σε μισούν, αν σε αγαπούν – είναι άλλωστε πολύ κοντινά αυτά τα δύο και ανά πάσα στιγμή μπορούν τα δεδομένα να αλλάξουν, το θέμα είναι αν εσύ είσαι εντάξει με εσένα. Εσύ είσαι ο καλύτερος φίλος και ο χειρότερος εχθρός σου, σου αρέσεις; ΑΥΤΟ είναι το μόνο που μπορείς να αλλάξεις.

Η ζήλια, η κακία, η εμμονή, των άλλων προς εσένα, είναι δικό τους πρόβλημα, δεν είναι δικό σου. Η αέναη ανέφελη προσπάθεια να σε βλάψουν, θα βρει στόχο μόνο αν αποφασίσεις εσύ να σε βλάψεις, ή αν αφεθείς στη δίνη του βούρκου τους να σε παρασύρει. Αν έχεις πατήσει, πρώτη φορά στη ζωή σου, σε στέρεο έδαφος, το αν θα δώσεις μια βουτιά προς τα πίσω, ξανά μέσα στα σκατά, δεν είναι επιλογή κανενός άλλου, παρά μόνο δική σου.

Ποιός είσαι; Τι θέλεις; Σε αυτά τα ερωτήματα μόνο, μπορείς να απαντήσεις. Πώς να απαντήσεις για κάποιον άλλο; Πώς να σώσεις κάποιον άλλο, δυστυχή, από τον πόνο του. Τι θα του πεις; Μη ζηλεύεις; Είναι αστείο και να το σκεφτείς, ακόμα.

Οι ιδέες είναι αλεξίσφαιρες, μου είπες. Με αυτό, παλεύω ακόμα. Γιατί εγώ, δεν είμαι. “ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ”, μου είπες. Και με αυτό παλεύω ακόμα, δεν ήθελα να μου εξηγήσεις. Θέλω να καταλάβω μόνη μου τι εννοείς. Ποια είναι η δική μου αλήθεια μέσα από το δικό μου πρίσμα; Δεν βλέπω καθαρά, αλήθεια βλέπει ποτέ κανείς; Το πρίσμα δεν δείχνει πάντοτε στρεβλές πραγματικότητες;

“Είναι όλοι εχθροί;” με ρώτησες. Ούτε θυμάμαι τι απάντησα, σίγουρα κάτι ανόητο για να αποφύγω να το σκεφτώ. Είναι όλοι εχθροί; Είναι σαν να με ρωτάς, “είναι όλοι φίλοι;”. Θα σου πω, καθώς το σκέφτομαι τώρα, πως το ιδανικό θα ήταν “ούτε εχθροί, ούτε φίλοι” – να περπατάω αόρατη, ελεύθερη. Και σίγουρα θα γελάσεις, καθώς θα το διαβάζεις αυτό. Βροντοφωνάζω κάθε μέρα, “ΔΕΙΤΕ ΜΕ, ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΜΕ”, πώς τολμώ να ζητάω να μην με βλέπουν. Δεν γίνεται να τα έχεις όλα. Something’s got to give. Και με αυτό παλεύω. Νομίζω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Με παρηγορεί μόνο πως αντιλαμβάνομαι ακριβώς τι μου συμβαίνει. Έχω διαύγεια, ακόμα κι όταν πελαγώνω. Δεν ξέρω τις απαντήσεις, μα τουλάχιστον κρατώ στα χέρια μου τις σωστές ερωτήσεις, έχω μια βάση, μια αρχή, αν ήταν διαγώνισμα θα είχα γράψει ήδη την εκφώνηση και θα είχα το υπόλοιπο της ώρας για να βρω τις απαντήσεις, ακόμα και λάθος να είναι, τι διάολο, τη βάση θα την πιάσω, δεν θα παραδώσω λευκή κόλλα. Και γνωρίζω καλά, πως αυτό προκαλεί μίση και πάθη. Η δική μου κόλλα χαρτί. Η προσπάθεια. Η πιθανότητα να περάσω το μάθημα. Αντί να σπαταλιέμαι δεξιά κι αριστερά, αντιγράφοντας από άλλους και κάνοντας σκονάκια, ή προσπαθώντας να δημιουργήσω τις κατάλληλες συνθήκες ώστε άλλοι να χάσουν τον στόχο τους, αν είχαν και ποτέ, δηλαδή.

Η τελική νίκη και η μεγαλύτερη εκδίκηση για κάποιον άνθρωπο, είναι να φτάσει από το σημείο Α στο σημείο Β, που είχε ορίσει. Να ξεπεράσει τα εμπόδια που του έβαλαν άλλοι και που έβαλε ο ίδιος στον εαυτό του. Να κερδίζει έδαφος κάθε μέρα. Και όταν κουράζεται να μάθει να κάνει στάση, όχι να πηγαίνει πίσω.

Με αυτό παλεύω ακόμα.

“Δεν μπορείς να λύσεις τα προβλήματα των άλλων”. Ακόμα κι αν εσύ είσαι το πρόβλημα τους. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Είτε αφίσα σε έναν τοίχο είσαι, που γίνεται αντικείμενο λατρείας, ή στόχος που πετάνε βελάκια, ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ. Είναι το πρόβλημα ΤΟΥΣ. Και σίγουρα δεν μπορείς να αφήσεις τη δική σου κόλλα χαρτί, να πας να γράψεις στη δική τους. Με αυτό ΔΕΝ παλεύω πια. Το κατάλαβα.

Σου είπα, πως έχω χρόνια να δω γραπτό μου που να μου αρέσει. Ούτε αυτό μού αρέσει. Αλλά τουλάχιστον είναι αληθινό, δεν είναι μυθοπλασία, δεν είναι κάλπικο. Είναι η εκφώνηση των ερωτήσεων, στο διαγώνισμα τριμήνου. Ό,τι κι αν γράψω από δω και πέρα, θα μου εξασφαλίσει, τουλάχιστον, τη βάση.

Θενκς.

 

Νεν.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook