Το Θαύμα της Ζωής

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα ψιλά του έπεσαν από το χέρι. Προσπαθώντας να συγκρατήσει το τρέμουλό του τα μάζεψε από το πάτωμα και τα έριξε στο μηχάνημα. Χρειάστηκε να πιέσει κάποιους από τους αριθμού στο πληκτρολόγιο που κολλούσε και χρειαζόταν συντήρηση. Τελικά το μεγάλο κουτί άρχισε να βγάζει έναν βαρύ ήχο που απλώθηκε στην λευκή αίθουσα αναμονής. Ο ήχος καλύπτονταν από τον θόρυβο των γιατρών που πηγαινοέρχονταν, των νοσοκόμων που χαχάνιζαν πίσω από την ανοικτή πόρτα ενός δωματίου και τις ομιλίες κάποιων, εξίσου με εκείνον, αγχωμένων αντρών που καθόντουσαν στα μπλε, άβολα, καθίσματα του χώρου αναμονής. Your drink is ready. Πήρε το χάρτινο κυπελάκι από μια εσοχή του μηχανήματος και το έφερε στο στόμα του. Κακός καφές. Δεν τον ενδιέφερε. Περισσότερο τον πήρε γιατί ήθελε να απασχοληθεί με κάτι παρά γιατί τον είχε ανάγκη. Κάθε τι που θα τον απασχολούσε, έστω και στιγμιαία, ήταν κέρδος για τον παραφουσκωμένο από σκέψεις εγκέφαλό του. Πίσω από έναν τοίχο, σε ένα χειρουργείο, η γυναίκα του γεννούσε.

Το παιδί που θα γεννηθεί εκείνη την μέρα θα είναι αγοράκι. Οι εν ζωή παππούδες του θα του κάνουν δώρο έναν χρυσό σταυρό που δεν θα βάλει ποτέ στην ζωή του μιας και θα βρεθεί πολύ γρήγορα εκτός μόδας. Επίσης δεν θα τον εκφράζει και ιδιαίτερα. Η μέλλουσα νονά του θα έρθει την επόμενη στην κλινική. Εκείνη θα φέρει μπαλόνια και μωρουδιακά ρούχα. Η βάφτιση θα γίνει λίγους μήνες μετά. Τα βαφτιστικά του θα ξεχαστούν για χρόνια στο πατάρι του σπιτιού. Όταν θα βρεθούν θα είναι σκοροφαγωμένα και θα πεταχτούν. Την μέρα της βάφτισης, πάντως, θα είναι αστραφτερά και μοσχομυρωδάτα. Το μωρό θα κλάψει λίγο.

Πάνω στον τοίχο βρίσκεται ένα ρολόι. Σαν φόντο στο κέντρο του απεικονίζεται μια νοσοκόμα με βαμμένα χείλη που κάνει νόημα για σιωπή. Γύρω από την ευγενική της προσταγή οι δείκτες προχωρούνε αργά. Με τον καφέ στο χέρι παρατηρεί γύρω του. Ένας θεός ξέρει πόσο πολύ χρειάζεται ένα τσιγάρο. Διστάζει να βγει από τον χώρο της κλινικής από τον φόβο πως θα τον φωνάξει κάποιος γιατρός και εκείνος δεν θα είναι εκεί. Καταπνίγει την επιθυμία του. Το πόδι του χτυπάει νευρικά.

Στο σχολείο το αγόρι θα μπλέξει στον πρώτο του καβγά. Θα ερωτευτεί για πρώτη φορά και θα ανακαλύψει πως είναι καλός στην ζωγραφική, πως τα μαθηματικά είναι φρικτά ενώ η ορθογραφία παράλογη. Θα γυρνάει χαρούμενο σπίτι του όποτε παίρνει καλό βαθμό σε κάποιο διαγώνισμα, ενώ οι κάκιστοι βαθμοί στα διαγωνίσματα μαθηματικών θα τον κάνουν να γυρνάει σπίτι με το στομάχι βαρύ στην σκέψη των επιπλήξεων που θα επακολουθήσουν. Στο σχολείο θα κάνει τους πρώτους του φίλους και θα μάθει να τιθασεύει την ανάγκη του για ελευθερία, περιορίζοντας την στα λεπτά του διαλλείματος. Η ζωή του θα αρχίσει να δομείται πάνω στις κινήσεις ενός λεπτοδείκτη.

Οι νοσοκόμες αφήνουν το μουχαμπέτι και πιάνουν και πάλι δουλειά. Η ανάγκη για τσιγάρο γίνεται επιτακτικότερη. Αδυνατεί να την καταπνίξει. Σηκώνεται και προχωράει προς την πόρτα που οδηγεί στον έξω κόσμο. Ρίχνει συνέχεια κλεφτές ματιές προς τα πίσω. Η γυναίκα του πονάει σε ένα δωμάτιο. Την είχε γνωρίσει στην θάλασσα. Έρωτας με την πρώτη ματιά. Εκείνη έπαιζε με τι φίλες της. Το τόπι τους ξέφυγε και εκείνη το κυνήγησε. Όταν έσκυψε να το πιάσει εκείνος αιχμαλωτίστηκε. Ο έρωτας και το σεξ χύνονται στο ίδιο δοχείο του πόθου και της ανάγκης. Την κατέκτησε και τον αιχμαλώτισε. Από τότε θα ήταν μαζί για χρόνια και χρόνια. Εκείνη θα στέκεται δίπλα του την στιγμή που θα σβήνει ο μηχανισμός του κορμιού του από τον καρκίνο του πνεύμονα. Θα του κλείσει τα μάτια. Ο γιός τους θα έρθει για την κηδεία του από το εξωτερικό όπου θα έχει καταφύγει για δουλειά και επιβίωση.

Μετά το σχολείο θα περάσει στο πανεπιστήμιο. Ποτό, φλερτ, διάβασμα της τελευταίας στιγμής. Πέντε χρόνια κανονικότητας. Προς το τέλος της φοιτητικής του ζωής θα αρχίσει και το κυνήγι της εργασίας. Κρίση. Δουλειές που θα τον αγοράζουν για λίγες πενταροδεκάρες. Την στιγμή της ορκωμοσίας του δεν θα αισθάνεται καμιά περηφάνια. Γνωρίζει πως την επομένη θα πρέπει να πάει να βγάλει κάρτα ανεργίας. Το στομάχι του τον ενοχλεί έντονα για πρώτη φορά. Δεν δίνει σημασία. Είναι πολύ νέος για να σκεφτεί την φθορά.

Το τσιγάρο πέφτει στο πεζοδρόμιο και αμέσως το πλακώνει το πόδι του ανθρώπου που από στιγμή σε στιγμή θα γίνει πατέρας. Ο ίδιος ανασαίνει κάπως δύσκολα. Καπνίζει πολύ και το ξέρει. Όλο λέει πως θα το κόψει μα δεν μπορεί. Στην δουλειά οι υπερωρίες και τα άγχη τον αποτρέπουν από μια πράξη αποχής από τον καπνό. Όταν ενημερώθηκε πως η γυναίκα του μπαίνει να γεννήσει χρειάστηκε να ζητήσει από το αφεντικό του να του επιτρέψει να φύγει νωρίτερα. Αυτό σήμαινε πως την επομένη τον περίμενε ακόμη περισσότερη δουλειά. Έκλεισε τα μάτια και κούνησε το κεφάλι του πέρα δώθε στην προσπάθεια του να αποδιώξει το άγχος του για την αυριανή μέρα. Εστίασε στο άγχος της στιγμής. Μα γιατί αργούσαν τόσο; Ξανά πέρασε τις πόρτες της κλινικής. Κάποιος είχε κάτσει εκεί που καθόταν εκείνος προηγουμένως. Μηχανικά άρχισε να βηματίζει πάνω κάτω. Οι δείκτες του ρολογιού κινούνταν πάντα γύρω από την νοσοκόμα που ζήταγε από τον κόσμο να κάνει ησυχία.

Μετά την σχολή θα επισυνάψει και την πρώτη του σχέση. Δεν θα είναι απλώς ένα παρατεταμένο φλερτ και ραντεβού για σεξ. Θα πρόκειται για πραγματική επικοινωνία δυο ανθρώπων. Αυτό θα του δώσει και την δύναμη να αντέξει τις κακοπληρωμένες δουλειές και το άγχος για το τι σκατά θα κάνει με την ζωή του. Μέσα στην παραζάλη του για αναζήτηση εργασίας θα πάει να δουλέψει σεζόν σε ένα ξενοδοχείο. Έξι μήνες καθημερινής εργασίας και απόστασης από την ζωή του θα του κοστίσουν. Η σχέση θα τελειώσει ενώ και τα μαλλιά του θα αρχίσουν να αραιώνουν. Το στομάχι του, περιοδικά, θα τον ενοχλεί όλο κα περισσότερο.

Κάποιοι γιατροί περνάνε μπροστά του βιαστικά. Το πρόσωπό τους προδίδει αγωνία. Κάποιος ακόμη μασάει μια μπουκιά. Ο άντρας που σύντομα θα γίνει πατέρας σηκώνεται από το κάθισμα και πιάνει μια νοσοκόμα. Ρωτάει τι συμβαίνει. Τους δίνει το επώνυμό του. Η νοσοκόμα σφίγγεται και του λέει να κάνει υπομονή. Όλα θα πάνε καλά. Εξαφανίζεται και αυτή πίσω από μια πόρτα μαζί με τους άλλους. Τα νεύρα του άντρα είναι τεντωμένα. Δυσκολεύεται να αναπνεύσει. Σκέφτεται τα μάτια της γυναίκας του.

Τα μάτια της θα είναι το πρώτο πράγμα που θα προσέξει πάνω της. Θα βγει για να καπνίσει στο μπαλκόνι της γκαρσονιέρας του φίλου ο οποίος κάνει πάρτι. Μικρή μάζωξη γνωστών στην πραγματικότητα. Σε εκείνο το μπαλκόνι είναι που η καρδιά του θα πηδήξει μερικούς χτύπους. Τους τελευταίους χτύπους που θα έκανε μόνο για τον ίδιο. Από δω και πέρα, μέχρι το τέλος της ζωής του, η καρδιά του θα χτυπάει και για εκείνη. Το παιδί που θα γεννηθεί σε λίγο, θα γνωρίσει εκεί την γυναίκα που θα τον συντροφεύει από δω και μπρος. Θα σταθεί τυχερός. Σε όλες τις δυσκολίες που τον περιμένουν θα έχει δίπλα του ένα στήριγμα. Το μόνο στο οποίο μπορεί να ελπίζει κανείς πραγματικά στην ζωή. Εκεί θα είναι εκείνη όταν θα βάλει το χακί εκεί και όταν θα πάρει την απόφαση να αναζητήσει δουλειά σε μια άλλη χώρα. Θα ανεβούν μαζί σε ένα τρένο και θα κατέβουν στο άγνωστο. Στο κρύο θα προσπαθήσουν να χτίσουν ένα ζεστό σπιτικό. Μέσα στους ήχους μιας άλλης γλώσσας θα ακούει την φωνή της να του λέει καλημέρα. Τρέχοντας να προλάβει το αεροπλάνο που θα τον πάει στην κηδεία του πατέρα του θα είναι και εκείνη μαζί του. Στον τόπο του δεν θα γυρίσει ξανά παρά μονάχα για την κηδεία της μητέρας του. Λίγα χρόνια μετά. Μα, δεν θα κάτσει παρά μόνον για λίγες μέρες στον τόπο που γεννήθηκε. Τον τόπο στον οποίο κηδεύτηκαν τα σώματα των γεννητόρων του.

Δεν αντέχει να περιμένει άλλο στην αίθουσα αναμονής. Χωρίς να επιτρέπεται προσπερνάει βιαστικά την σιωπηλή νοσοκόμα του ρολογιού και φτάνει στην πόρτα που τον χωρίζει από εκείνον και την γυναίκα του. Η πόρτα ανοίγει πριν προλάβει εκείνος να την αγγίξει και ένας γιατρός τον ρωτάει ποιος είναι. Του λέει το όνομά του. Ο γιατρός τον παίρνει σε μια γωνιά και του λέει για επιπλοκές και προβλήματα. Τον καλεί να παραμείνει ψύχραιμος και αισιόδοξος. Η γυναίκα του είναι δυνατή και θα τα καταφέρει. Το παιδί του θα έρθει στον κόσμο. Μόνο να είναι ψύχραιμος του ζητάει. Με το ίδιο προβληματισμένο ύφος ο γιατρός επιστρέφει στον απόμακρο κόσμο που κρύβει μια πόρτα νοσοκομείου όταν κλείνει.

Η γέννηση του παιδιού του θα είναι παρόμοια με την δική του. Θα φύγει βιαστικός από την δουλειά του αφήνοντας μπόλικες εκκρεμότητες για την επόμενη μέρα. Η γέννα του παιδιού του θα καθυστερήσει και στο τέλος θα βρει την γυναίκα του ιδρωμένη με ένα παιδί στην αγκαλιά. Το ένα παιδί θα γίνει δυο. Στο τρίτο τα λιγοστά μαλλιά του θα έχουν ήδη αρχίσει να ασπρίζουν. Το σπίτι του στα περίχωρα της αλλόγλωσσης μεγαλούπολης θα γεμίσει φωνές, λογαριασμούς, υποχρεώσεις, έντονους στομαχόπονους, φωτογραφίες στιγμών και ζωγραφιές μικρών παιδιών. Έπειτα θα αδειάσει και πάλι όταν τα παιδιά του θα πάνε να φτιάξουν δικό τους σπίτι. Μόνος με την γυναίκα του, συνταξιούχος πια, θα ασχολείται με τον κήπο του. Κάπου-κάπου θα πηγαίνει και για ολιγοήμερες διακοπές στην πατρίδα του. Λίγα λόγια με χαμένους συγγενείς και φίλους των οποίων η ανάμνηση έχει ξεθωριάσει. Στην επιστροφή από ένα τέτοιο ταξίδι το στομάχι που πάντα τον ενοχλούσε θα τον γονατίσει από τον πόνο. Εσπευσμένα θα τον πάνε σε ένα νοσοκομείο. Ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής. Μια βόμβα που βαρέθηκε να περιμένει και εξερράγη. Η γέννηση μας αποτελεί την νίκη μας απέναντι στις πιθανότητες και ο θάνατος την εκδίκηση τους.

Επιτέλους. Ο γιατρός εμφανίζεται και πάλι. Φαίνεται κουρασμένος, μα σαφέστατα ανακουφισμένος. Του ανακοινώνει πως είναι πια πατέρας και μπορεί να γνωρίσει την οικογένειά του. Χωρίς να προλάβει να αισθανθεί πάει προς τα εκεί που του υποδεικνύει ο γιατρός. Σε ένα κρεβάτι η γυναίκα του, ιδρωμένη και κατάκοπη, κρατάει ένα μωρό στην αγκαλιά της. Το μωρό που θα γίνει αγόρι και από κει άντρας που θα φύγει στο εξωτερικό, θα γίνει και αυτός πατέρας, θα αγχωθεί, θα δουλέψει, θα στεναχωρηθεί και θα χαρεί. Θα δει τα παιδιά του να μεγαλώνουν και τελικά θα αρρωστήσει και θα πεθάνει σε ένα νοσοκομείο.

Το παιδί του.

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook