Το κακορίζικο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Προσοχή, ακολουθεί κείμενο τρόμου (λέμε τώρα)

  Περπατάω βιαστικά. Κοιτάζω γύρω μου αλαφιασμένη. Είναι κοντά, το διαισθάνομαι. Νιώθω τα μαύρα σαν κάρβουνο μάτια του, να είναι καρφωμένα στην βάση του αυχένα μου, ενώ τα σάπια δόντια του εμφανίζονται καθώς τα σκασμένα, ξερά χείλη του, τραβιούνται πίσω σε ένα σαρδόνιο χαμόγελο.

  Πρέπει να του ξεφύγω, μα ξέρω πως όσο κι αν προσπαθήσω δεν θα τα καταφέρω. Χρόνια τώρα προσπαθώ να απαλλαγώ από την παρουσία του, μα πάντα είναι εκεί, ξοπίσω μου. Όσο κι αν αλλάζω διαδρομές και πορείες αυτό πάντα με βρίσκει. Πώς τα καταφέρνει τα καταραμένο κάθε φορά; Τι στο διάολό; Με μυρίζεται; Ναι, με μυρίζεται, αυτό είναι. Ένα πλάσμα σαν κι αυτό, σίγουρα λειτουργεί με την μυρωδιά.

 Έχετε καταλάβει για τι μιλάω, έτσι; Το γνωρίζετε, το έχετε δει κι εσείς. Πολλές φορές σας έχει ακολουθήσει κι εσάς. Άλλους περισσότερο, άλλους –κωλόφαρδους τους λέω εγώ – λιγότερο. Είναι αυτό το καταραμένο, το τρισκατάρατο… το κακορίζικο.

  Αυτό το σατανικό τελώνιο που με την ασχήμια του ραγίζει καθρέφτες στο πέρασμά του. Είναι – δεν είναι πενήντα πόντους. Με κουρέλια για ρούχα περιφέρεται ξοπίσω από τους κατακαημένους ρίχνοντας πάνω τους μπαλόνια γεμισμένα με υγρό γκαντεμιάς, που όταν σπάνε ακούγεται ένα ωραίο σπλατς, σαν χλαπάτσα που πέφτει πάνω σε πεζοδρόμιο.

  Και μόλις αυτοί οι κατακαημένοι αρχίζουν τα αλί και τρισαλί, αυτό εκστασιάζεται, ηδονίζεται με την κατρακύλα τους. Αρχίζει να τρίβει τα χέρια του χαιρέκακα και αμολάει αυτό το ανατριχιαστικό γέλιο που κάνει τις τρίχες του σβέρκου σου να σηκώνονται. Χοροπηδάει πάνω κάτω από την χαρά του σαν παιδάκι που του έδωσαν το χριστουγεννιάτικο δώρο του. Καταραμένο δαιμόνιο, την βρίσκεις με το βασανίζεις τον κοσμάκη;

   Κι αν τυχόν βρεις τα κότσια κι αρχίζεις να το καταριέσαι,  να το κοιτάζεις κατάματα και να το ρωτάς όλο αγωνία  «Γιατί βρε μαλακισμένο εμένα; Γιατί πάλι; Τι κακό έχω κάνει;», αυτό σου βγάζει την γλώσσα σαν σκανταλιάρικο πιτσιρίκι και αρχίζει να χορεύει γύρω σου καντρίλιες. Καφράκι….

 Προσοχή όμως, το ότι δεν μπορώ να του ξεφύγω, δεν σημαίνει πως δεν έχω εφεύρει κάποια μικρά κόλπα ώστε να αντιμετωπίζω την παρουσία του. Διάολε, όταν βρίσκω την δύναμη και το θάρρος καμιά φορά καταφέρνω μέχρι και τα ξορκίσω. Στα όρη, στα άγρια βουνά. Και επειδή προσπαθώ να καθαρίσω το κάρμα μου θα μοιραστώ κάποια από αυτά τα κόλπα μαζί σας.

 Πρώτον,δεν του αρέσει να το κοιτάς κατάματα. Ξέρει πως μειονεκτεί απέναντί σου. Είπαμε ζήτημα να είναι πενήντα πόντους. Μια κλωτσά του ρίχνεις και το στέλνεις στον απήγανο. Αποφεύγει λοιπόν την κατά μέτωπο επίθεση. Προτιμάει να παραμονεύει στις γωνίες και τις σκιές. Από εκεί μοιάζει πιο μεγάλο, πιο τρομερό. Σκέψου πως φαίνεται η σκιά σου. Πάντα πιο ψηλή και μαύρη… Κοίτα το λοιπόν κατάματα. Το ξέρω δεν είναι και το καλύτερο σου. Δύσκολο να αντέξεις την ασχήμια του, μα αν έχεις μια ελπίδα να το διώξεις από κοντά σου, αξίζει το ζόρι.

  Κόλπο δεύτερο, αφού καταφέρεις να το κοιτάξεις κατάματα κοπάνα του κι ένα αστραφτερό χαμόγελο. Πουπου, πως σιχαίνεται αυτά τα αστραφτερά χαμόγελα με τις ωραίες οδοντοστοιχίες και τα ροζ χειλάκια. Μόλις σε δει να χαμογελάς έτσι τότε αρχίζει αυτό να σε ξορκίζει λες και μεταμορφώθηκες στο κοριτσάκι από τον Εξορκιστή.

 Τρίτον, γέλα. Αφού χαμογέλασες, μπορείς και να γελάσεις δυνατά. Γέλα λοιπόν ώσπου δάκρυα χαράς να τρέχουν από τα μάτια σου. Μέχρι να κρατάς την κοιλιά σου με τα χέρια. Το κακορίζικο δεν αντέχει τον ήχο του γέλιου παρά μόνο του δικού του. Άμα σε ακούσει το πιο πιθανό είναι να κλείσει τα αφτιά του με τα χέρια του και να αρχίσει να φωνάζει «Μπλα,μπλα,μπλα» για να μην σε ακούσει.

 Κόλπο τέταρτο και καταλυτικό. Ψάξε για το όμορφο για να μπορέσεις να διώξεις την ασχήμια του. Εκεί που υπάρχουν μαντρότοιχοι εσύ δες συστοιχίες δέντρων. Εκεί που σου πετάγεται ένα σαράβαλο Λάντα εσύ δες μια άμαξα με άλογα. Εκεί που ο ήλιος δύει εσύ δες την ανατολή. Εκεί που συναντάς τον Τάκη τον χασάπη εσύ δες τον Μπράντ Πιτ (οι άντρες βάλτε την πρώην του, τι να σας πω). Τέλος πάντων το πιάσατε το νόημα. Γεμίστε το μυαλό σας με ευχάριστες εικόνες. Κι αν δεν μπορείτε από μόνη σας φέρτε ενισχύσεις. Ακούστε ένα αγαπημένο τραγούδι, πιείτε ένα φασκόμηλο (που διώχνει και τα κακά πνεύματα), καπνίστε κανά αρωματικό, ότι βολεύει τον καθένα. Με το τελευταίο μπορεί να δείτε και τίποτε δράκους να περνάνε. Δεν πειράζει μας κάνουν κι αυτοί. Καβαλήστε τους και πάρτε το στο κυνήγι.

 Κι αν τα κάνετε όλα αυτά και καταφέρετε και το διώξετε ξεφωνίστε όλο χαρά «Γιούχου». Είναι η σειρά σας να χορέψετε καντρίλιες, μακαρένα, ζεϊμπέκικο, ότι γουστάρει ο καθείς. Εγώ χορεύω ντίσκο. Τώρα μην το παίζω και ιστορία. Δεν τα καταφέρνω πάντα να κάνω τα παραπάνω μα όταν τα κάνω… Τι χαρά. Γιούχουυυυ

Μην νομίζετε και τώρα που γράφω, εκεί στις σκιές είναι κρυμμένο και με παραμονεύει. Ώρα να χορέψω ντίσκο.  

Νέλλη Κ.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *