“Το καπέλο του Ναπολέοντα”

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ρεπό σήμερα, τι θα κάνουμε;

Και ενώ έχω αποφασίσει πως για ακόμη μια φορά δεν θα κάνω απολύτως τίποτα, έρχεται μηνυμά στο inbox.

“Γράφεις;”

“Μόνο λίστες σούπερ μάρκετ”
“Ωραία, γράψε μια ερωτική ιστορία 800 με 1200 λέξεις και στείλ’τη εκεί μέχρι τη Δευτέρα.”

Jawohl Frau Erdnuss

Ερωτική ιστορία εγώ; Τι σχέση έχω εγώ με έρωτες ιστορίες και γράψιμο;

Και κάπως έτσι βρέθηκα να πληκτρολογώ σα τον βλάκα αυτές τις γραμμές. Καφές τσιγάρα και η ερωτική ιστορία να προσπαθεί να αποτυπωθεί στο “χαρτί”.

 

“Το καπέλο του Ναπολέοντα”

Νοέμβρης, βροχές , κρύο και εκείνη προσπαθούσε ακόμα να μαζέψει τα κομμάτια της. Άνοιξε για ακόμη μια μέρα την εφαρμογή να δει με ποιόν θα βγάλει την νύχτα. Όχι πια έρωτες μόνο σεξ. Κάποιος της είχε κάνει λάικ. Τσεκάρει το προφίλ, ωραίο παιδί, ενδιαφέρον …

“μιλάς ιρλανδικά;”
“sorry, Ι dont speak greek”

Τέλεια, ξένος, τουρίστας δεν θα μπλέξουμε.

“ Would you like to grab a coffee?”
“Sure, when and where”

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια άλλωστε όταν θες μόνο ένα πράγμα.

Μοναστηράκι δυο μέρες μετά. Εκείνη ντυμένη σα λέτσος μετά τη σχολή, δεν χρειάζεται προσπάθεια αν θες μόνο ένα πράγμα. Εκείνος ντυμένος… ευρωπαίος τουρίστας! Δεν χρειάζεται προσπάθεια άλλωστε όταν θες μόνο ένα πράγμα. ΣΕΞ. Και οι δυο αποφασισμένοι μόνο για αυτό.

Καφές στα τουριστικά για το τυπικό μισάωρο, εντάξει με νοιάζει πως σε λένε και ας μην θυμάμαι αύριο. Το μισάωρο έγινε τρίωρο, τετράωρο. Το ξενοδοχείο του ξεχάστηκε κάπου ανάμεσα στην πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη, τις νέες επιστημονικές ανακαλύψεις και το πόσο γαμάτος ήταν ο τρίτος ελληνικός καφές κουπάτος που είχε κατεβάσει εκείνος. Εκείνη άρχισε να πιστεύει πως δεν υπάρχει χημεία ούτε για τα βασικά, εκείνος πως δεν τον βλέπει ερωτικά. Και η κουβέντα συνεχιζόταν, έρρεε αβίαστα, ακούραστα, απαίδευτα. Ο Τρότσκυ, οι πατάτες , ο Καποδίστριας, ο μεγάλος λιμός, όλοι πέρασαν από αυτό το τραπέζι. Άρχισαν και οι δύο να χαμογελάνε χωρίς να το καταλαβαίνουν. Ξεχάστηκαν. Ξέχασαν τα πάντα σε μια κουβέντα, σε ένα τραπέζι γύρω από το οποίο γυρνούσε συνεχώς ο σερβιτόρος “Would you like something else?”.

Δώδεκα παρά, έπρεπε να προλάβει το τελευταίο τρένο για Πειραιά. Πληρώσαν τους 63 ελληνικούς με τον παπαγάλο και προχωρήσαν προς το σταθμό. Χωρίς χαμόγελο πλέον, η μαγεία του τραπεζιού είχε εξαφανιστεί. Είχαν τελειώσει όλα. Προχωρούσαν βουβοί, πεπεισμένοι και οι δύο πως αυτό ήταν όλο.
“It was nice to meet you” της λέει έξω από το σταθμό και της δίνει ένα φιλί στο μάγουλο.

Μια κίνηση τόσο μικρή και τόσο αθώα. Κι όμως ένιωσε για πρώτη φορά πεταλούδες στο στομάχι, τη γη να ανοίγει κάτω από τα πόδια της. Τον κοιτάει με μάτια που χαμογελούν, την φιλάει, την φιλάει κανονικά χωρίς ενδοιασμούς χωρίς τρόπους.

“ Τι βρίσκουν ρομαντικό σε αυτό το μπουρδέλο ρε φίλε” λέει ο ένας Ζητάς στον άλλο
“Τουρίστες ρε μαλάκα τι περιμένεις”.
Τους ακούει εκείνη και γελάει. Γελάει, τον φιλάει, χάνει το τρένο και συνεχίζουν να φιλιούνται στην πλατεία.

Would you like to go back to my hotel?”
“No, I’m sorry no, I cant” και δεν μπορεί, είναι αλήθεια δεν μπορεί. Δεν μπορεί να τον βάλει στη λίστα, στον χάρτη με τις πινέζες.

Την πάει στο 040, την αποχαιρετά με ακόμα ένα φιλί στο μάγουλο, σαν να μην είχαν περάσει ώρες σαν ερωτευμένα ανήλικα στα παγκάκια. Το λεωφορείο ξεκινά.

“I liked our night out, want to come out in town with me? Morning this time”
Yes absolutely fucking yes θέλει να του πει εκείνη αλλά περιορίζεται ακόμη μια φορά στο “Sure”. Δεν είναι σίγουρη, δεν ξέρει τι θέλει, δεν ξέρει καν τι της συμβαίνει.

Σύνταγμα 10 το πρωί. Της πιάνει το χέρι. Τίποτα άλλο. Εκείνη νιώθει πάλι μπερδεμένη το τραβάει, κοκαλώνουν κι οι δύο. Ένα τεράστιο ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ αιωρείται στην ατμόσφαιρα. Της ξαναπιάνει το χέρι και την οδηγεί.
“Που πάμε;”
“Θα σ’ αρέσει πίστεψε με”.

“Αγαπάω τα μουσεία, αλλά δεν έχει πλάκα χωρίς ντόπιο ξεναγό”.

Ιστορικό μουσείο Αθηνών. Ο τύπος όχι μόνο την άφηνε να μιλάει, άκουσε και τι του έλεγε.
Δύο ώρες μέσα στο μουσείο, εκείνη να του μιλάει για τα εκθέματα, τις εποχές, την πολιτική επικαιρότητα της εκάστοτε εποχής και εκείνος να ρουφάει τα πάντα, μάλιστα σε κάποια στιγμή την διόρθωσε και σε μια ημερομηνία. Ήταν στο βιβλίο που ‘χε διαβάσει για την ιστορία του ελληνικού κράτους, πριν έρθει διακοπές.

“Εδώ πριν δυο χρόνια βρισκόταν το καπέλο του Ναπολέοντα που βρέθηκε στην Κέρκυρα, γιατί είναι άδεια η θήκη;”
“Αλήθεια σου λέω έχω φωτογραφία!”
“ Sorry sir, do you know what happened to napoleon’s hat?”
“Ποιό καπέλο τι λέει;”
“Ειχατε ένα έκθεμα εδώ, ενα καπέλο του Ναπολέοντα, έχω και φωτογραφία”

45 λεπτά μετά και αφού εμφανίστηκε μέχρι και η διευθύντρια του μουσείου και αφού το καπέλο δεν βρέθηκε πουθενά στα αρχεία του μουσείου:
“Συγγνώμη, αλήθεια υπήρχε” του είπε.
“Somehow I believe you more than these people”, της απάντησε!
Αστράκια, καρδούλες, αγγελάκια ξεβράκωτα, βελάκια, ιμοτικον σκατουλάκια, όλα γίναν ένα. Επιτέλους ανακάλυψε τι της συμβαίνει. Ερωτεύτηκε! Εκείνος όμως;

“Lets go”. Βρίσκει μια free press στο δρόμο, της φτιάχνει καπέλο “sorry it’s not Napoleon’s.”
Την φιλάει, χαμογελάει “So, The War museum, The Averoff, Niarhos Institute, where to next?” 😉

 

Lorelei Philby

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Ιωάννα Puccarina Damaliti
Obon

Βρείτε μας στο Facebook