TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Το κορίτσι που σήκωνε το χέρι ψηλά

Το κορίτσι που σήκωνε το χέρι ψηλά

Το θυμάμαι εκείνο το κορίτσι που είχε σηκώσει το χέρι ψηλά. Αλανιάρικο, κοντό, καρέ μαλλί, με κομμένη μπλουζά και τον αφαλό έξω, τζιν κολλητό και σκισμένα all-star. Το θυμάμαι εκείνο το κορίτσι, είχε βγει στον δρόμο και σήκωσε το χέρι ψηλά για να σταματήσει τα αυτοκίνητα. Να κλείσει τον δρόμο, να ξεκινήσει την πορεία, να διεκδικήσει τα δικαιώματά του.

Ποια δικαιώματα ζητούσε ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι; Δεν έχει πολλή σημασία. Μόνο του ότι το τόλμησε. Αντιστάθηκε στον αστυνομικό που ήρθε να της πει να μην κλείνει τον δρόμο, στον τραμπούκο οδηγό που απείλησε να την πατήσει γιατί τον έβγαζε από τον δρόμο του, στη συντηρητική μάνα που δεν ήθελε τα παιδιά της να την βλέπουν και να παίρνουν κακό παράδειγμα.

Το θυμάμαι αυτό το κορίτσι αλλά δεν ξέρω πού βρίσκεται πλέον. Πού κρύφτηκε, πού εξαφανίστηκε, σε ποιο πανεπιστήμιο φοίτησε, σε ποια δουλειά εργάζεται. Το μόνο που βλέπω στη θέση της είναι μία κοπέλα κοντά στα είκοσι, μία κοπέλα που δεν σηκώνει το χέρι ψηλά για να διαμαρτυρηθεί αλλά για να τσουγκρίσει ποτήρια με τις φίλες της. Δεν διεκδικεί κάποια δικαιώματα, διεκδικεί μόνο εύκολα θέματα στις εξεταστικές κι ένα φόρεμα προσφορά σε κάποιο ρουχάδικο. Έχει ανησυχίες, έχει ευαισθησίες αλλά της λείπει κάτι.

Αυτή η κοπέλα συμβιβάστηκε με αρκετά πράγματα, άκουσε τον επιτακτικό γονιό που της είπε να μην προκαλεί, συμφώνησε με την αυστηρή καθηγήτρια ότι δεν πρέπει να παρασέρνει άλλα παιδιά στον κακό δρόμο, χαμογέλασε αμήχανα στον νταή γκόμενο για να μπορέσει να μπει στην παρέα του και να γίνει μία διάσημη σαν κι αυτόν.

Θα ήθελα να πιάσω αυτήν την κοπέλα και να της μιλήσω, να της θυμίσω πώς ήταν πριν λίγα χρόνια και γιατί έχασε αυτήν την αγέρωχη λάμψη από το πρόσωπό της.

Την θυμάμαι αυτήν την κοπέλα αλλά δεν ξέρω πού βρίσκεται πλέον. Αν τελείωσε το πανεπιστήμιο, σε ποια δουλειά πήρε τον πρώτο της μισθό, με ποιον άντρα έκανε το πρώτο της παιδί. Το μόνο που βλέπω είναι μία γυναίκα κοντά στα τριάντα, με πτυχίο και μεταπτυχιακό, με φιλοδοξίες για καριέρα, με ταγέρ και ψηλοτάκουνα παπούτσια. Μία γυναίκα που οδηγάει γουστόζικο αμαξάκι και ζητάει τζάμπα πάρκινγκ στην εταιρία της. Αυτή η γυναίκα δεν σηκώνει το χέρι πλέον για να διεκδικήσει τα δικαιώματά της, το σηκώνει μόνο για να κανακέψει το αφεντικό της ή να τιμωρήσει τους υφιστάμενούς της.

Αυτή η γυναίκα άκουσε τις συμβουλές του καθηγητή στο πανεπιστήμιό της, έκρυψε τις αμφιβολίες της για τον μεγαλομέτοχο άντρα που της ζήτησε να παντρευτούν, χαμογελάει και αγκαλιάζει τους συγγενείς της που της λένε πόσο επιτυχημένη είναι και πόσα λεφτά μπορεί να βγάλει. Την βλέπω αυτή τη γυναίκα όταν περνάει έξω από σχολεία και βλέπει τα παιδιά να κάνουν κατάληψη και τους κουνάει το χέρι επιδεικτικά λέγοντας «κωλόπαιδα, άντε σπίτια σας, τεμπέληδες».

Θα ήθελα να πλησιάσω αυτή τη γυναίκα και να της ανοίξω τα μάτια. Να την ταρακουνήσω μπας και ξυπνήσει, να της σπάσω τη φούσκα που ζει και νομίζει ότι όλα γυρνάνε γύρω από τον εαυτό της. Να πατήσω το γκάζι στο αμάξι της και να το ρίξω από το γκρεμό όσο αυτή το βλέπει και σκέφτεται τα λεφτά της που πάνε χαμένα.

 

Τη θυμάμαι αυτή τη γυναίκα αλλά δεν ξέρω πού βρίσκεται πλέον. Πόσα παιδιά έκανε, αν έμεινε τελικά σε αυτή τη δουλειά, αν άλλαξε αμάξι ή αν ακόμα περνάει έξω από σχολεία και κοιτάει με αποδοκιμασία τα παιδιά της κατάληψης.

Το μόνο που βλέπω είναι μία μεσήλικη γυναίκα κοντά στα πενήντα, χωρισμένη με δύο παιδιά, με την υψηλότερη θέση στην εταιρία της που έχει πιάτο την Αθήνα, με ένα γραφείο όσο το σπίτι της όταν ήταν πιτσιρίκα, με ένα αμάξι που κοστίζει όσο ο μισθός όλων των υφιστάμενών της, με έναν πρώην που την κυνηγάει για λεφτά, με έναν νυν που την θέλει μόνο για τα λεφτά.

Αυτή η γυναίκα δεν σηκώνει πλέον το χέρι για να διεκδικήσει τα δικαιώματά της. Το κάνει μόνο για να τρίψει το πηγούνι της και να χαιδέψει τα βαμμένα μαλλιά της. Το κάνει σκεπτόμενη που πήγε όλη η ζωή της, τι κέρδισε, τι έχασε, πού βρίσκεται και γιατί δεν είναι ευτυχισμένη. Σηκώνει το χέρι και βλέπει μόνο σημάδια, βλέπει βραχιόλια χρυσά, βλέπει μανικετόκουμπα πανάκριβα αλλά δεν βλέπει ευτυχία. Δεν βλέπει δύναμη. Δεν βλέπει πυγμή, τόλμη, θάρρος.

Θα ήθελα να αγκαλιάσω αυτή τη γυναίκα και να της πω ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. Να της δείξω τη νέα γενιά που παλεύει κι αγωνίζεται με όποιον τρόπο μπορεί. Να της δείξω τα νέα παιδιά που πάνω σε μία κατάληψη, σε μία πορεία, σε μία διαμαρτυρία διεκδικούν πράγματα που εκείνη κι εγώ κάποτε είχαμε δεδομένα. Να την σηκώσω από τον καναπέ και να της πω να πάμε μία βόλτα.

Όχι με το πανάκριβο αμάξι της. Αλλά με τα πόδια.

Όπως τότε.

Τότε που σήκωνε το χέρι, στα δεκαπέντε της, ένα κορίτσι με καρέ μαλλί, σηκωμένο μπλουζάκι και κολλητό τζιν. Τότε που δεν την ένοιαζαν ούτε λεφτά, ούτε καριέρες, ούτε οικογένειες, ούτε εξουσίες.

Τότε που σήκωνε το χέρι ψηλά κι αγωνιζόταν.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Γιάννης Σιδέρης

Γεννήθηκα ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι... (ψέματα, Γενάρη γεννήθηκα αλλά δεν έχει καμία σημασία). Από μικρός ήθελα να γίνω ξυλοκόπος και το διαλαλούσα με τον ευφάνταστο, πλέον, τρόπο λέγοντας “Θέλω να γίνω πριονός!” (ξυλοκόπος με πριόνι). Από τότε κατάλαβα ότι έχω πολύ μούρλα για να την αφήσω να συσσωρεύεται. Ξεκίνησα να γράφω σε τετράδια, θρανία, τοίχους, πίνακες, λαδόκολλα από σουβλάκια. Μέχρι που βρέθηκε το μαγικό πληκτρολόγιο και πλέον ταλαιπωρώ τους πάντες στο διαδίκτυο.
Είμαι 23 χρονών ανάποδα, μου αρέσουν οι φράουλες και τα τζετ σκι. Στον ελεύθερο μου χρόνο, το παίζω σοβαρός (πολύ σπάνιο) και διαβάζω (ακόμα πιο σπάνιο).
Γιάννης Σιδέρης

Latest posts by Γιάννης Σιδέρης (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *