TheBluez.gr » 🤣 The FunnyBluez » Το κρίκετ και γω

Το κρίκετ και γω

Ήταν Άνοιξη του ’95. Κάπνιζα ακόμη τότες. Σάββατο ή Κυριακή, μια από εκείνες τις ωραίες, τις ζεστές μέρες που κάνει μερικές φορές στην Αγγλία και σου δίνουν την αίσθηση πως το Καλοκαίρι θα έρθει και πως οι Κερασιές θα ανθίσουν και φέτος πριν ξεσκιστεί να βρέχει για 30 συνεχόμενες μέρες, έτσι, για να κρατιέται πράσινο το γρασίδι του κήπου, για να μην ξεχνιόμαστε αλλά και για να γυρίσει το στημένο σετ Κροκέ σε γήπεδο water-polo.

Κάθομαι στο “Smoking Room” το μόνο δωμάτιο στο σπίτι των πεθερικών μου στο οποίο “επιτρέπεται το κάπνισμα” κάπου στο Surrey, με την πόρτα ανοιχτή και χαζοπαίζω Σονικ δε Χετζχογκ φαϊναλ λέβελ , ρε κουφάλες.

Μπαίνει μέσα ο μπατζανάκης μου με φόρα, μου λέει:
– L-Ùni? Είσαι καλός στην μπάλα! (Δήλωση, όχι ερώτηση)
– Εεε, το ξέρεις ότι είμαι καλός στην μπάλα! του λέω.
– Ε, άρα θα είσαι και καλός στο Κρίκετ! μου λέει κάνοντας έναν συσχετισμό κι ένα συλλογιστικό άλμα που γίνεται μόνο όταν κάποιος καταλαμβάνεται από απόλυτη απελπισία και το ρολόι χτυπάει αμείλικτα φέρνοντας με κάθε τικ πιο κοντά την ώρα του επικείμενου Κρίκετ ματς, ένα ματς στο οποίο προφανώς λείπει ένας παίκτης για να συμπληρωθεί η ομάδα.

Τι λες ρε μαλάκα; του απαντώ. Τα βασικά τα καταλάβαινε.

– Κοίτα, μαν, είναι πολύ σημαντικό! Παίζουν the old boys Vs the New Ριντόνιανς (ένα ιδιωτικό πος σχολείο στο οποίο είχε φοιτήσει- εμείς στα 25 μας εννοείται πως θα παίζαμε σαν Ολντ Μπόις) και μας λείπει ένας παίκτης! Και σκέφτηκα εσένα!
– Με τιμά η τόσο μελετημένη και προσεκτική επιλογή σου ρε Μεγάλε, του λέω αλλά…
α) Δεν είμαι από την Φάκινγκ Κορφού ή άλλη πρώην Βρετανική αποικία, Άϊ εμ, Γκρικ, γιου νόου; Γκρικ;!
β) Δεν έχω ιδέα πως παίζεται το game ή τους κανόνες του και σημαντικότερο απ’όλα

γ) Απεχθάνομαι ξενέρωτα σάντουιτς με λευκό φτηνιάρικο ψωμί του τοστ, ισόπαχο παγωμένο βούτυρο και ψιλοκομμένες φλοίδες αγγουριού. Τα απεχθάνομαι περισσότερο κι απο Ladies Fingers (έτσι τις λένε τις Μπάμιες εκεί, το ξέρατε αυτό; ) Στο χωριό μου η γιαγιά μου δεν θα τα έδινε ούτε στις κοτ…

– Hey man, please! Με εκλιπαρεί, πάμε, σου έχω στολή έτοιμη στα μέτρα σου, θα σου πω τους κανόνες στο αμάξι…

Η αίσθηση του καθήκοντος kicked in τώρα. Εδώ έχουμε φίλο σε ώρα ανάγκης!

– Πάμε ρε! Του λέω αλλά λέγε πως παίζεται αυτή η παπαριά
– κι όσο οδηγούμε, ο D, ο D ρε που έπαιξε για την County team selection στο Οβαλ, (για να σου δώσω τάξη μεγέθους, σκέψου, Τσικό ΠΑΟΚ στην Τούμπα Να πούμε) άρχισε ένα κρας κορς μέσα στα 15 λεπτά που μας πήρε για να φτάσουμε.

Το πιο παραπλήσιο που μπορώ να σκεφτώ σε άγνωστη ορολογία και πολυπλοκότητα είναι να σου λέει κάποιος: “Ε, φίλε, Πάμε να κάνουμε μια μεταμόσχευση εγκεφάλου, θα στα εξηγήσω στον δρόμο” Αλλά, ο L-Ùni, παιδί που μεγάλωσε με πρότυπα όπως τον Carnation σε διάφορες επικές σκηνές δεν ήταν ποτέ δυνατόν να πει όχι όταν οι περιστάσεις απαιτούσαν ήρωες.

Βασικά ανάθεμα αν κατάλαβα τίποτε από όσα μου είπε, Μπατινγκ εμείς πρώτοι μου λέει, και του λέω, ευτυχώς-Φιλντινγκ αυτοί μου λέει (κι εγω αγρόν αγόραζα, ωραία, θα λουφάρουμε στο δεύτερο ημίχρονο, σκεφτόμουν) τέσπα, πάμε στο αποδυτήρια, φοράω λευκά, οι αντίπαλοι φοράνε το ίδιο – WTF δηλαδή, και όλοι οι λευκοί μοιάζουν μεταξύ τους και η μόνη φορά που καταλαβαίνει κανείς ποιός είναι ποιός είναι όταν παίζουν τα Γαλακτομπούρεκα με τις West Indies, τεσπά ξανά, μου δείχνει τον πιο ανατομικά αφύσικο τρόπο γιά το πως να κρατάω εκείνο το γαμίδι που έχουν για μπάτ (με αυτό κάνεις μπάτινγκ-got it?) -σκέψου μπέιζμπολ κράτημα αλλά καμία σχέση, το πιάνεις με τρόπο που ο ένας ωμός σου βγαίνει από την θήκη του και ο καρπός του δεξιού χεριού κραμπάρει πιο πολύ από όσο όταν ήσουν 13 κι είχες πρωτοανακαλύψει τος χαρές του έρωτα.

Ε, μπαίνουν δύο δικοί μας μέσα, μετά από λίγο βγαίνει ένας (κακό αυτό) μπαίνει άλλος, βγαίνει σχεδόν αμέσως και τελικά εκεί που ήμουν μόνο για να συμπληρώνω τον απαιτούμενο αριθμό και επειδή τα Ολντ μποις είχαν μια άσχημη μέρα προφανώς ή είχαν πλακωθεί στις μπύρες την προηγούμενη, τσουπ! Έρχεται αισίως και η σειρά μου..

Πω ρε μλκ, σκέφτομαι ενώ με βλέπω να σηκώνομαι σαν σε out οφ body experience, και να κατευθύνομαι προς το Launching Pad πως λέγεται δεν ξέρω…

Κάπου στα μισά πριν φτάσω εκεί συναντώ τον συμπαίκτη μου που αποχωρεί πρόωρα και άρα ατιμασμένος και τον οποίο θα αντικαθιστούσα κι ενώ σε όλα τα άλλα σπορ θα έδινες μια χειραψία ή ένα high 5 ας πούμε, αυτός βάζει το χέρι του μέσα στο βρακί και μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου… βγάζει ένα “Βox” (έτσι λέγεται το πλαστικό κακαλοπροστατευτικό μην τυχόν σου έρθει η σκληρή μπάλα στα αχαμνά και ψάχνεις τα μπόλλοκς σου στο λαρύγγι, κάτι που όποιος με διαβάζει με προσοχή ξέρει πως δεν μασάω από τέτοια αφού τα έχουμε ζήσει αυτά…)

– Òου-όου-όου, χανγκ ον έ μίνιτ μέϊτ! Του λέω έκπληκτος! Τι νομίζεις ότι κάνεις;! (Αλλά περισσότερο σαν “WTF you sick son of a female dog” ακούστηκε) Τρέχει ο D, σταματάει το παιχνίδι μου λέει:
– Πρέπει να το φορέσεις μαν!
– Ρε, Are you going Well?!
του λέω και που ξέρω εγώ που έχει μπει; Ή μάλλον επειδή ακριβώς ξέρω που έχει μπει δεν το βάζω με τίποτε! Φακ οφ!

Έρχεται ο Αμπάιρ (έτσι τους λένε τους διαιτητές τους αυτοί οι ανώμαλοι)
– Ιs there a problem?
– Oφ κουρσ δερ ις ε προμπλεμ μάδαφακα, αυτός ο ανώμαλος θέλει να βάλω το ιδρωμένο του κακαλοπροστατευτικό πάνω στα δικά μου. Α Α! ΝΟ way!
Θα παίξω χωρίς!

-Συγνώμη ιζ against the rules , λέει ο Μαλάκας ο πουλημένος Αμπαϊρ (κι αυτός με λευκά, γαμημένοι ΚΚΚ δίχως κουκούλες όλοι τους ρε, σε λέω)

Λίγο η πίεση της ομάδας, λίγο ο D, έλα ρε μεγάλε πλιζ για μένα ρε, θα σου χρωστάω, λίγο το ότι γίναμε το επίκεντρο της προσοχής και στην Αγγλία αυτό είναι δέκα φορές χειρότερο από το να πεθαίνεις ήσυχα και μόνος σε μια γωνιά από σύφιλη, βλεννόρροια ή άλλες σεξουαλικά και κρικετικά μεταδιδόμενες νόσους, υπέκυψα.

Το έπιασα όσο λιγότερο μπορούσε να πιαστεί χωρίς να πέσει στο γρασίδι και το φόρεσα με την ίδια φάτσα που κάνω όταν τρώω μπάμιες.

Πάω στην θέση μου σχεδόν κλαίγοντας, έρχεται ένας μαντράχαλος αντίπαλος με φόρα από την άλλη, πετάει την μπάλα με τοπ σπιν το παπάρι, πάω να την βρω με το μπατ ενώ τραβιέμαι όσο πιο πίσω γίνεται έτσι ώστε να έρθω σε όσο το δυνατόν λιγότερη επαφή με το Box, ακουμπάει λίγο στο μπαστούνι μου, την πιάνει ένας κρυφός φαντομάς δικός τους, πίσω μου, (που να ξέρω κι αυτός λευκά φορούσε) και φωνάζουν όλοι μαζί:
-How’Szzzthaaaaat?

Που να σας γάμησω με κοψοχολιάσατε ρε μλκς, σκέφτομαι.

– Φακινγκ Ντιζκαστινγκ! Τους απαντώ κι αει σιχτίρ πέταξα και το μπατ και το μποξ και πήγα σπίτι μου να κάνω ένα ζεστό μπάνιο για 3 ώρες.

Κρίκετ my ass! Βρε Ούστ!

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

L- Uni

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ερωτική Πόλη, έπαιξα στην ΣανΚιΑυτηΔενΕχει, ερωτεύτηκα μια Αγγλίδα, έζησα σε Ποταμόσπιτα και Νησιά του Τάμεση και σε κάποια φάση είπα, Αρκετά! Καιρός να σοβαρευτείς μεγάλε κι ετσι πήρα την τρέλα μου κι ανέβηκα στο Βουνό-Βουνών-Καμάρι να κάνω παρέα με τους Κενταύρους, τα Πλατάνια και τα Ξωτικά.
Αυτά, τα υπόλοιπα θα τα διαβάσεις εδώ."
L- Uni

Latest posts by L- Uni (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *