Το παρελθόν μας

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Νιώθω αμήχανα. Δεν φοβάμαι, είναι που έχω καιρό ν’ ανοίξω το σημειωματάριό μου. Τα χέρια μου ιδρώνουν και προσπαθώ να πιάσω το στυλό. Προς στιγμήν, το αφήνω. Παρατηρώ τις σελίδες και τις γραμμές. Ξεκινά ένας εσωτερικός διάλογος που σταματά απότομα απ’ τον ήχο του κινητού μου.

Δεν θέλω να το σηκώσω. Θέλω να ακούσω τον ήχο. Κλείνω τα μάτια και το μυαλό μου φτιάχνει εικόνες σχεδόν αστραπιαία. Τρομάζω και τ’ ανοίγω. Απορρίπτω την κλήση και ανοίγω το YouTube. Πρώτο τραγούδι της λίστας μου, το “Sailing”. Το αλλάζω. Επόμενο, το “Honey Bee”. Το αλλάζω. Επόμενο, το “Again”.

Γιατί δεν έχω ένα χαρούμενο τραγούδι στην λίστα μου γαμώτο όταν το χρειάζομαι; σκέφτομαι, καθώς πατώ τον μεγενθυτικό φακό. Είμαι σε αναζήτηση άσματος που θα πάρει μακριά αυτό το αίσθημα αδιέξοδου και πανικού. Το μυαλό μου αρνείται να με ακολουθήσει και έτσι τα δάχτυλα μου γράφουν “χαρούμενα τραγούδια”. Πετάγεται το “Ρίτα Ριτάκι”. Καθόλου άσχημο. Πατάω το play καθώς η σκέψη μου συνεχίζει:

Λένε, ότι κάθε τραγούδι έχει την δική του ιστορία. Είναι συνδεδεμένο με πρόσωπα και στιγμές. Μ’ έναν χωρισμό ή έναν καυγά, με μια νύχτα ξέφρενου έρωτα σε μια παραλία ή έναν αναπόφευκτο αποχωρισμό, με μια βραδιά με τα παλιόπαιδα στο παρκάκι ή τότε που έγινε η μαλακία και κόντεψες να περάσεις την νύχτα σου στο αυτόφωρο, με την κολλητή που πια δεν είναι κολλητή ή με μια τυχαία συνάντηση που έγινε βαθιά φιλία, μ’ ένα βράδυ στα στενά της Αθήνας, ζωγραφίζοντας τους τοίχους μεθυσμένοι ή μ’ ένα ξενέρωτο πάρτυ που έφυγες κακήν κακώς, με μια ανατολή ή μια δύση, μ’ ένα χαμόγελο ή ένα δάκρυ, με …

Κάθε στίχος ουρλιάζει στα αυτιά μας και σχεδόν αυταρχικά μας αναγκάζει να ζήσουμε ξανά και ξανά την στιγμή. Η μελωδία τελικά θα καθορίσει το συναίσθημα. Θα είναι ένα αναμνησιακό χαμόγελο ή δάκρυ;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να κρατάνε ένα κομμάτι του παρελθόντος πάντα ζωντανό;
Είναι ο φόβος ό,τι αν το αφήσουν θα χάσουν την νεανικότητα τους;
Είναι γιατί κάτι, ο,τιδήποτε, έμεινε ανεκπλήρωτο και το αναβιώνουμε μέσα απ’ ότι το θυμίζει;
Μήπως χρειαζόμαστε κάτι να μας υπενθυμίζει τα λάθη και τους συμβιβασμούς μας;
Μήπως έχουμε την ανάγκη να το διαφυλάξουμε γιατί αυτό καθορίζει τελικά το ποιοί είμαστε;

Δεν έχω απάντηση. Θέλω μόνο να μου γράψεις την σκέψη σου όταν το διαβάσεις. Ίσως με βοηθήσεις να βρω την απάντησή μου.
Το μόνο που θα πω με βεβαιότητα είναι ό,τι ένα τραγούδι αποτελεί κομμάτι ενός ατελείωτου παζλ που μας συνδέει με το παρελθόν μας. Θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε άλλο, όπως ένα μέρος, μια έκφραση, μια γεύση παγωτού ή ένα τατουάζ. Σε κάθε περίπτωση, το παρελθόν σου θα αναστατώνει πάντα το παρόν σου με όποιο τρόπο επιλέξεις εσύ να το κάνει.

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook