Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 7 :15. Η Μαρία πάτησε αναβολή. Ας χουζουρέψω λίγο ακόμα σκέφτηκε και άλλαξε πλευρό.

Ο χθεσινοβραδινός πονοκέφαλος δεν την άφησε να κοιμηθεί καλά. Στις 8 αποφάσισε να σηκωθεί, πάλι ένιωθε το κεφάλι της βαρύ και κάτι άλλο παράξενο. Μπα, σκέφτηκε, ιδέα μου είναι. Μπήκε στο μπάνιο, πλύθηκε, έκανε το καθιερωμένο πρωινό ντουζάκι της και ξεκίνησε να μακιγιάρεται, δούλευε σε μεγάλη ασφαλιστική εταιρεία, ήταν η ιδιαιτέρα του διευθυντή και έπρεπε να είναι πάντα περιποιημένη.

Η Μαρία 28 χρονών, είχε δύο υπέροχα γαλάζια μάτια. Μπορεί να ήταν ίδια η μάνα της, αλλά αυτά τα μάτια τα είχε πάρει “προίκα” από τον μπαμπά της!
Την ώρα που έβαζε την σκιά ένιωσε πάλι κάτι ανεξήγητο, περίεργο… Μετά έκλεισε το δεξί της μάτι για να βάλει το μολύβι. Σκοτάδι! Το άνοιξε και βλέπει το είδωλο της στον καθρέφτη. Το ξανακλείνει.. ΣΚΟΤΑΔΙ ! Δεν έβλεπε τίποτα από το αριστερό μάτι. Τίποτα!!!

Την έπιασε πανικός. Ποιον να ειδοποιήσει; Ο άντρας της ήταν στη δουλειά! Τη μαμά της; Τι να της πει; θα την τρομάξει! Τελικά τηλεφώνησε στον αδερφό της, εκείνος ειδοποίησε τους υπόλοιπους. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα! Εισαγωγή στο νοσοκομείο, εξετάσεις, ξανά εξετάσεις, φάρμακα, κορτιζόνη.
Η άγνοια τους τρέλαινε. Και μετά, ήρθε η διάγνωση: “Σκλήρυνση κατά πλάκας”

Η Μαρία δεν ήξερε πολλά γι’ αυτήν ! Αυτοάνοσο της είπαν, υπάρχουν θεραπείες της είπαν. Όμως με ένα σερφάρισμα στο ίντερνετ είδε πολλά και τρομοκρατήθηκε! Άρχισε να συνομιλεί με ανθρώπους με την ίδια πάθηση στο ίντερνετ, διάβαζε άρθρα, ιστορίες. Διάβαζε για συζύγους που το είχαν βάλει στα πόδια, για γυναίκες που έμεναν να παλεύουν μόνες. Ο Δάνος όμως, ο άντρας της ήταν εκεί, σταθερά στο πλάι της, της κρατούσε το χέρι και της έδινε δύναμη.

Αυτή ήταν η πρώτη γνωριμία της Μαρίας με την καινούρια της φίλη, την σκλήρυνση κατά πλάκας!

Μετά από λίγο καιρό αφού είχε γίνει η αποδοχή των νέων δεδομένων της ζωής της και η πάθηση ήταν σε ύφεση η Μαρία έκανε την κρίσιμη ερώτηση στον γιατρό “μπορώ να κάνω παιδί;” Εκείνος σε συνεννόηση πάντα με τον γυναικολόγο, έδωσε το πράσινο φως. Μετά από τρεις μήνες ήρθαν τα ευχάριστα νέα. Ένα θετικό τεστ εγκυμοσύνης και πολλά χαμόγελα. Ακολούθησαν εξετάσεις, οδηγίες και κανόνες!
“Μαρία δεν επιτρέπεται να γεννήσεις με φυσιολογικό τοκετό, μόνο με καισαρική! Απαγορεύεται ο θηλασμός”

Δάκρυα στα μάτια και τύψεις.

Ήθελε να γεννηθεί το μωρό της “φυσιολογικά”, ήθελε να το μεγαλώσει με το γάλα της! Είχε διαβάσει τόσα για τα οφέλη του μητρικού θηλασμού… γιατί να τα στερηθεί όλα αυτά το δικό της παιδί;

Μετά από πολλές συζητήσεις με γιατρούς και ειδικούς πείστηκε ότι γεννώντας με καισαρική και δίνοντας ξένο γάλα στο μωρό δεν του στερεί τίποτα. Το αντίθετο! Του δίνει την ευκαιρία να έχει δίπλα του τη μανούλα του γερή! Άλλωστε η αγάπη δεν μετριέται με τον θηλασμό, ούτε με ποιο τρόπο θα πάρει την πρώτη του ανάσα. Αλλά από τις αγκαλιές, τα χάδια, την στοργή και την ασφάλεια που θα του δίνονται κάθε στιγμή της ζωής του!

Καθ’όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης η σκλήρυνση ήταν σε ύφεση, όλα κύλησαν όμορφα. Ήρθε η μέρα που η Μαρία γέννησε και ήταν η πιο ευτυχισμένη της ζωής της! Ακολούθησαν κι άλλες τριάντα μέρες ευτυχίας…

Λίγο μετά άρχισε να νιώθει πονοκεφάλους και μουδιάσματα στα πόδια. Δεν τους έδωσε σημασία. Ακολούθησαν τα μουδιάσματα στα χέρια και μετά ήρθε το σκοτάδι! Είχε χάσει την όρασή της. Δεν μπορούσε να δει τίποτα, δεν ένιωθε τα χέρια της, δεν μπορούσε να σηκωθεί όρθια! Την πήγαν στο νοσοκομείο. Χωρίς όραση, χωρίς να έχει τον έλεγχο χεριών και ποδιών! Οι εξετάσεις έδειξαν καινούριες εστίες. Μετά τον τοκετό η σκλήρυνση ήταν σε έξαρση !Τα πράγματα ήταν σοβαρά!

Οι γιατροί έπεσαν πάνω της . Έπρεπε πάση θυσία αυτή η νέα μανούλα να ξαναδεί και να ξαναπάρει αγκαλιά το μωρό της!Η Μαρία από την άλλη ήταν σα λιοντάρι στο κλουβί. Κλεισμένη μέσα στο νοσοκομείο, βυθισμένη στο σκοτάδι, μακριά από το μωρό της. Προσευχόταν στην Παναγία, την εκλιπαρούσε να τη βοηθήσει να επιστρέψει γρήγορα κοντά του.

Ευτυχώς τα φάρμακα έδρασαν ανέλπιστα γρήγορα. Η Μαρία μέσα σε λίγες μόνο μέρες άρχισε να κινεί τα πόδια και τα χέρια και λίγο λίγο να επανέρχεται η όραση της. Επέστρεψε στο σπίτι της μετά από δύο εβδομάδες. Σε καλύτερη κατάσταση και με πολλές ελπίδες ότι θα αναρρώσει πλήρως.

Οι πρώτες μέρες ήταν δύσκολες. Ένιωθε ανήμπορη που δεν μπορούσε να φροντίσει το μωρό της. Το είχε συνεχώς δίπλα της, στο κρεβάτι της, του μιλούσε, του τραγουδούσε, το νανούριζε. Τι σημασία είχε που δεν μπορούσε να το αλλάξει και να το ταΐσει. Εκείνο ήταν ήρεμο και ευτυχισμένο που ήταν δίπλα του στη μαμά του.

Μετά από δύο μήνες η Μαρία ήταν καλά. Περπατούσε, χόρευε, αγκάλιαζε όπως παλιά. Η όραση είχε επανέλθει σε μεγάλο βαθμό. Ένιωθε και ήταν καλά! Ο γιατρός την ενημέρωσε για μια νέα σπουδαία φαρμακευτική αγωγή με την οποία θα κρατούσαν σε ύφεση τη φιλενάδα της και που θα της επέτρεπε να ζει χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις απ ‘ αυτήν. Η Μαρία χαμογέλασε και έριξε για άλλη μια φορά ένα βλέμμα ευγνωμοσύνης στην εικόνα της Παναγίας που είχε απέναντί της. Μέσα της ήξερε ότι όλα θα πάνε καλά με τη βοήθειά Της.

 

Αφιερωμένο στην αδερφική μου φίλη Ρένα.

 

Ντίνα Ρούσσου