TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Το συρτάρι

Το συρτάρι

Όπως καθάριζα χθες το υπόγειο, άνοιξα ένα συρτάρι κι έπεσα επάνω σε έναν σκονισμένο φάκελο, γεμάτο αποκόμματα και φωτογραφίες.

Είναι ενός κοριτσιού, μιας νεαρής Αμερικάνας χορεύτριας στα 20 της, από την δεκαετία του 80, ντυμένη σαν κάποια πρωταγωνίστρια του Fame με κολάν και γκέτες και χτένισμα εποχής.

Είναι γλυκούλα, συμπαθητική. Σε όλες εκτός από μία, έχει εκείνο το ανέμελο χαμόγελο μιας νέας κοπέλας που ετοιμάζεται να κατακτήσει τον κόσμο. Μου θυμίζει την Αγγλίδα γυναίκα μου, που κάπως έτσι πρέπει να κυκλοφορούσε τα 1980ς στο Barbican Centre και στο Royal Albert Hall.

Τον ξέρω τον φάκελο. Θυμάμαι τι περιέχει…
Είναι οι φωτογραφίες της κόρης της γυναίκας από την οποία αγοράσαμε το ξενοδοχείο.

Τον είχα πρωτόβρει περίπου ένα χρόνο μετά που το αγοράσαμε. Μάταια προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί της τότε μήπως και ήθελε να της τον προωθήσω. Δεν μπόρεσα να την βρω ποτέ, δεν ξέρω τι απέγινε.

Γνωρίζω όμως την τραγική ιστορία του κοριτσιού της φωτογραφίας. Που προσπάθησε κάποτε να χωρίσει με κάποιον πρώην της. Ήταν παθολογικά ερωτευμένος μαζί της, δεν την άφηνε σε ησυχία. Θυμάμαι πως πήρε τηλέφωνο αμέτρητες φορές την αστυνομία όταν συνέχιζε να την παρενοχλεί, πως κάλεσε άπειρες φορές τους γονείς της που έπρεπε να τρέχουν από την άλλη άκρη της Ν. Υόρκης για να την προστατέψουν και να τον διώξουn. Θυμάμαι πως είχα μάθει ότι μια φορά μόνο δεν έτρεξαν οι γονείς. Μία μόνο. Ήταν η φορά που εκείνος μπήκε μέσα στο σπίτι της κι αφού την βίασε την σκότωσε με περίστροφο.

Δεν ξέρω πως μπορεί κάποιος να συνεχίζει να ζει μετά από κάτι τέτοιο… Δεν μπορώ να φανταστώ πως διαχειρίζεται κανείς αυτό τον πόνο, να χάσει το μοναχοπαίδι του με έτσι, τις ενοχές, την οργή για τον ένοχο, το “αν είχα πάει ίσως να είχα προλάβει το κακό”
Αν. Αν…
Πώς μπορεί να πολεμήσει κανείς με τέτοια “Αν”;

Τότε μου είχαν πει οι φίλοι να τις πετάξω, αφού δεν μπορώ να τις επιστρέψω και πως αφού τις άφησαν (ή ξέχασαν) πίσω τους, ίσως να μην τις θέλαν πια…

Δεν τους άκουσα. Τις κράτησα, τις έβαλα μέσα στον φάκελο κι έπειτα μέσα σε ένα συρτάρι και τις ξέχασα για 13 ολόκληρα χρόνια. Τις ξαναβρήκα σήμερα. Χαίρομαι που δεν άκουσα τις παροτρύνσεις των άλλων.

Είναι πλέον πολύ πιθανό πως ούτε οι γονείς της ζουν πια.

Θα μπορούσα να έχω κι εγώ μια τέτοια κόρη στην ηλικία της σήμερα.

Χαίρομαι που δεν τους άκουσα και δεν τα πέταξα. Ίσως αυτός ο φάκελος να περιέχει τις τελευταίες φυσικές αποδείξεις σε αυτή την Γη πως αυτό το κορίτσι κάποτε υπήρξε…

Έκλεισα τον φάκελο και τον επέστρεψα στο συρτάρι.

Είμαι ίσως ο τελευταίος θεματοφύλακας της ύπαρξης της.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

L- Uni

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ερωτική Πόλη, έπαιξα στην ΣανΚιΑυτηΔενΕχει, ερωτεύτηκα μια Αγγλίδα, έζησα σε Ποταμόσπιτα και Νησιά του Τάμεση και σε κάποια φάση είπα, Αρκετά! Καιρός να σοβαρευτείς μεγάλε κι ετσι πήρα την τρέλα μου κι ανέβηκα στο Βουνό-Βουνών-Καμάρι να κάνω παρέα με τους Κενταύρους, τα Πλατάνια και τα Ξωτικά.
Αυτά, τα υπόλοιπα θα τα διαβάσεις εδώ."
L- Uni

Latest posts by L- Uni (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *