TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Το φορτίο

Το φορτίο

Μια μικρή βαλίτσα στο πάτωμα με λιγοστά ρούχα και δυο ζευγάρια παπούτσια. Η Γιουν τοποθέτησε προσεχτικά την φωτογραφία που απεικόνιζε εκείνη παιδί, μαζί με τους γονείς της. Μετά από πολλές διαφωνίες, τελικά, τους είχε πείσει πως η ζωή ήταν όλη μπροστά της, πως στο μικρό χωρίο του Βιετνάμ δεν είχε μέλλον και πως τα χρήματά που, εν τέλει, μετά από πολύ κόπο και σκληρή δουλειά από όλους είχαν καταφέρει να μαζέψουν, θα τους τα επέστρεφε και θα τους βοηθούσε και με το παραπάνω μόλις θα έφτανε στην «γη της Επαγγελίας».

Δεν ήταν η μόνη από το χωριό που θα έφευγε από τον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε εκείνη την ημέρα. Πολλοί γνωστοί της ζούσαν το ίδιο σκηνικό. Μια βαλίτσα για τον καθένα και τα χρήματα στο χέρι· αυτή ήταν η συμφωνία. Η λύπη του αποχωρισμού στις οικογένειες σήμερα ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα, μα παράλληλα, κάποιος μπορούσε να διακρίνει την ελπίδα στα μάτια τους. Ποιος γονιός άλλωστε δεν θέλει το καλύτερο για το παιδί του; Ήταν γεγονός ότι όλοι γνώριζαν καλά πως το μέλλον εκεί θα ήταν προδιαγεγραμμένο και γεμάτο δυσκολίες κι ήταν επίσης αδύνατο να τους το αρνηθούν και να τους κόψουν τα φτερά. Η ζωή, έξω, θα ήταν σαφώς καλύτερη και ευκολότερη· όλοι το γνώριζαν αυτό και ας έβλεπες δακρυσμένα μάτια την ώρα του αποχωρισμού.

Το ταξίδι ξεκίνησε, όλα έδειχναν σωστά. Κούραση και αϋπνία. Αρκετές στάσεις. Μεγάλες αποστάσεις. Αλλαγές μεταφορικών μέσων. Αλλά το μυαλό όλων ήταν καρφωμένο στην αλλαγή της ζωής που τόσο επιθυμούσαν. Ανάμεσα στους «επιβάτες» πολλοί γνωρίζονταν, έτσι η κούραση μοιραζόταν και γινόταν κάπως πιο ήπια. Ο καθένας έλεγε και το δικό του όνειρο για το λαμπρό μέλλον που επιθυμούσε κι οι ιδέες και τα χαμόγελα δεν έλειπαν από την ατμόσφαιρα.

Κάπου έχασαν τον χρόνο. Δεν ήξεραν ούτε που βρισκόντουσαν, ούτε πόσο απέμενε ακόμη. Με τα λιγοστά αγγλικά που ήξεραν, άκουσαν να τους λένε να μεταφερθούν σιγά – σιγά ο ένας πίσω από τον άλλον σε ένα φορτηγό – κοντέινερ μαζί με τις αποσκευές τους. Η Γιουν ήταν από τους πρώτους που μπήκε μέσα, με μισόκλειστα μάτια από την κούραση. Βρήκε μια γωνία στο πίσω μέρος του κοντέινερ, στον λιγοστό χώρο που είχε. Καθώς εκείνο γέμιζε, προσπάθησε να βολέψει το κεφάλι της πάνω στην μικρή της βαλίτσα. Καθώς η πόρτα έκλεινε, τους ενημέρωσαν πως σχεδόν είχαν φτάσει. «Λίγη υπομονή ακόμα» πρόλαβαν να ακούσουν λίγο πριν ο εκκωφαντικός ήχος της πόρτας και της κλειδαριάς που την σφράγισε, ηχήσει δυνατά.

Μετά… Σκοτάδι. η θερμοκρασία άρχισε να πέφτει. Τα σώματα τους άρχισαν να κρυώνουν. Λίγο αργότερα το κρύο δυνάμωσε. Παγωνιά. Οι ανάσες τους άρχισαν να βγαίνουν με δυσκολία.

Μετά κραυγές βοήθειας που δεν άκουγε κάνεις. «Δεν μπορούμε να πάρουμε αναπνοή! ΒΟΗΘΕΙΑ! ΠΑΓΩΝΟΥΜΕ!». Στην αρχή κάποιοι κατάφεραν να πουν την λέξη «HELP!», μετά ξέχασαν τα λιγοστά αγγλικά τους. Δευτερόλεπτα αργότερα ξέχασαν και την μητρική τους γλώσσα κι ύστερα ξέχασαν τελείως τι σημαίνει φωνή. Στο τοπίο έβλεπες μόνο σώματα να παλεύουν να ανοίξουν την κλειδωμένη πόρτα, να ματώνουν χέρια και πόδια, να φεύγουν τα νύχια από τα μελανιασμένα, από το κρύο, χέρια τους. Αίμα. Κοφτές ανάσες. Κάποιοι έβγαζαν ήχους σαν πληγωμένα ζώα, άλλοι άρχισαν τους σπασμούς κι έπειτα απλώς έμεναν κοκκαλωμένοι με ανοιχτά μάτια και με άκρα σχεδόν στον αέρα. Παγωμένα. Ακίνητα. Η Γιουν, πριν την τελευταία της ανάσα, προσευχήθηκε και ψιθύρισε στο μυαλό της «Συγγνώμη μανούλα… Δεν τα κατάφερα…»

Μετά σιωπή… Μια μάζα ανθρώπων που λίγες μέρες πριν ονειρευόντουσαν με λεπτομέρειες το όμορφο μέλλον για το οποίο τόσο αδημονούσαν, πλέον κείτονταν παγωμένοι ο ένας πάνω στον άλλον.

Η αστυνομία και όσοι αντίκρισαν το κοντέινερ όταν άνοιξαν τις πόρτες, έμειναν και εκείνοι, για λίγα δευτερόλεπτα, παγωμένοι. «Ποτέ», δήλωσαν, «δεν θα ξεχάσουμε το θέαμα των αγκαλιασμένων σωμάτων και την έκφραση τρόμου που είχαν τα πρόσωπα τους». Έκαναν λόγω για ανείπωτη τραγωδία. Μίλησαν για σοκαριστικό έγκλημα. Καθώς τα ειδικά συνεργεία έβγαζαν τα κορμιά από το φορτηγό, 39 αγγελούδια με σχιστά ματάκια πέταγαν στον ουρανό. Έτσι, είπε τουλάχιστον, ένα παιδί στην μητέρα του, που περνούσαν τυχαία λίγα μέτρα από το συμβάν.

Αφιερωμένο στους 39 ανθρώπους που έχασαν την ζωή τους στο Essex της Αγγλίας στις 23 Οκτωβρίου του 2019

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Δέσποινα Μανάκου

Με λένε Δέσποινα η χαϊδευτικά Ντέμπι. Γράφω από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Λατρεύω τα ταξίδια, το καλό φαγητό και τα τραγούδια που μιλάνε στην ψυχή.Όσα γράφω είναι μέσα από την ψυχή μου. Θέλω να ζήσω μια ζωή γεμάτημε αναπάντεχα γεγονότα ώστε η κάθε μου μέρα να είναι ξεχωριστή. Έχω περάσει κατάθλιψη οπότε δεν φοβάμαι τίποτα και ζω την κάθε μέρα σαν να είναι η πρώτη και η τελευταία μου!!!
Δέσποινα Μανάκου

Latest posts by Δέσποινα Μανάκου (see all)