Το 1ο παιδί

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Πρώτος χρόνος γάμου και τι καλύτερο δώρο επετείου από τη γέννηση του 1ου μας παιδιού. Κορίτσι, έτοιμο το δωμάτιο, έτοιμα τα ρούχα, έτοιμος ο σάκος του μαιευτηρίου. Πιθανή ημερομηνία τοκετού 29 Απριλίου. Μα πόση τύχη πια και δώρο γενεθλίων για εσένα, μελλοντικέ πατέρα. Εύκολη εγκυμοσύνη δεν μπορώ να πω και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Θα έμενα μόνη μέχρι το βράδυ γιατί θα πήγαινε για δουλειά ο Γιώργος, είχα όμως από το πρωί μια αίσθηση. Ένα περίεργο συναίσθημα που δεν μπορώ να το περιγράψω. Ένα κενό. Κενό τι κενό; Η κοιλιά είχε φτάσει απέναντι στην Εύβοια. Κενό, άκου κενό!

Το είπα στο Γιώργο και μου λέει πάρε το γιατρό καλύτερα, να σου φύγει το άγχος. Δεν πήρα αμέσως, το άφησα, κάτι μου έλεγε πως αν έπαιρνα θα το μάθαινα πιο γρήγορα, ήταν ωραία ακόμα αυτή η προσμονή.

Δεν περνάει πολύ ώρα και χτυπάει το τηλέφωνό μου.
«Έλα ετοιμάσου, έρχομαι να σε πάρω να πάμε στη κλινική, ο γιατρός θέλει να σε δει αμέσως». Τρομαγμένος ακούστηκε ο Γιώργος. Κάτι δεν πήγαινε καλά το ήξερα, το κατάλαβα, αυτό το κενό δεν είναι συμπτωματικό.

Πότε φτάσαμε στη κλινική, πότε ξάπλωσα στο κρεβάτι για τον υπέρηχο και πότε σταμάτησε ο χρόνος δεν κατάλαβα.
«Παιδιά δεν γίνεται να συμβαίνει αυτό! Δεν υπάρχει καρδιακός παλμός. Λυπάμαι….»
Μια θολούρα, ένα ανεξήγητο πράγμα, σαν να μην συνέβαινε καν σε μένα. Μπα για κάποια άλλη λένε. Πωπω κρίμα κάτι έγινε με το μωρό της.
«Σοφία, Σοφία με σκουντάει ο Γιώργος»
«Τι θέλεις;»
«Πάρε τηλέφωνο τους δικούς σου, πρέπει να μπεις χειρουργείο, να στο πάρουν το παιδί» «
«Εεεεεεε; Τι πράγμα; Να πάρω εγώ την μητέρα μου, την Τούλα; Να της πω τι;»

Δεν ξέρω πως βρέθηκα σε αυτό το χειρουργικό τραπέζι, τίγκα στο Betadine, ξάπλα και να μου λέει ο γιατρός θα κάνουμε ολική αναισθησία. Θυμάμαι όμως που του απάντησα, όχι με τίποτα. Δεν θα ξυπνήσω πότε αν κάνουμε ολική.
Ξύπνησα μες στη ζαλάδα και τη ναυτία.
«Τι έγινε;»
«Ξύπνα Σοφία εντάξει το πήραμε, δεν θα σε πάμε στην μαιευτική, θα πάμε στην άλλη πτέρυγα να μην είσαι με μαμάδες»

Ναι ναι, ο Γιώργος που είναι ο Γιώργος, που είναι η μαμά μου, ο μπαμπάς μου. Δεν είμαι έγκυος πια, δεν έχω μωρό, δεν είμαι μαμά, δεν κάναμε οικογένεια και τώρα τι γίνεται;

26/04/2010, 39η εβδομάδα και δεν σε κράτησα αγκαλιά, δεν σε νανούρισα, δεν σε φίλησα.

Αποφάσισες να φύγεις χωρίς να σε δω καν. Δεν χρειαζότανε να συμβεί αυτό, θα το δει μόνο ο πατέρας για να επιβεβαιώσει το θάνατο. Ο Γιώργος. Μάλιστα, θα σε δει ο μπαμπάς που κοιμάσαι. Αυτό. Βρέθηκα στο δωμάτιο της κλινικής μόνη μου να βλέπω απέναντι το γήπεδο. Ωραία θέα μου λέει ο Γιώργος. Τι να πει κι αυτός, σαν χαμένος ήτανε, πήγαινε δεν πήγαινε. Ήρθε αρκετός κόσμος για να μας δει και όλοι το ίδιο, νέοι είστε θα ξαναπροσπαθήσετε, δεν πειράζει, συμβαίνουν αυτά.

Εγώ δεν κοίταζα κανέναν μόνο τη θέα, το γήπεδο, δεν έπαιρνα τα μάτια μου από το γήπεδο. Ω Θεέ μου αν τα έπαιρνα δεν ξέρω και εγώ τι θα γινότανε! Γιατί, γιατί σε μένα αυτό γιατί σε εμάς. Γιατί! Το πήρες το μωρό μας δίπλα σου, γιατί! Αυτό το κενό, το κενό παραμένει αλλά έχει πάει σε όλο το σώμα πια. Αυτό το κενό, θα φύγει ποτέ; Θα φύγει δεν θα φύγει, εσύ έφυγες και δεν σε κράτησα, δεν σε φίλησα, δεν σε νανούρισα.

*

«Μαμά, μαμά, δεν ακούς σε φωνάζουμε τόση ώρα! Έλα σε περιμένει ο μπαμπάς να πάμε έξω»
«Ο αδελφός σου που είναι;»
«Και αυτός με τον μπαμπά, άντε έλα πάμε να πάρουμε τις τούρτες μας, άντε έλα, έλα σήκω πάμε να τις πάρουμε, μπαμπά έρχεται η μαμά. Θα πάρεις κι εσύ τούρτα για τα γενέθλια σου; Μπαμπά γιατί έχω γενέθλια με τον αδελφό μου; Γιατί; Επειδή είμαστε δίδυμα;»

 

Fofik80

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook