Τρέχουμε τώρα, Αλεξάκο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Αυτό είναι ένα σωστό τρολ.
Ο Αλέξης είχε κολλήσει και χάζευε την οθόνη του υπολογιστή του. Kαρφιτσωμένη ανάρτηση στην κορυφή του e-shop, τιμή ευκαιρία (σίγουρα είχε πληρώσει το κάτι παραπάνω για να φαίνεται η αγγελία του πρώτη- πρώτη), σχόλιο που έμοιαζε με κακογραμμένο αστείο επιθεώρησης φτιαγμένο όμως με τρόπο που προσέδιδε σοβαρότητα και επαγγελματισμό.
Και το όνομα του πωλητή; Βγαλμένο από παιδικό παιχνίδι: urgfismine

«Πωλείται ο άνωθεν καναπές, σε τιμή ευκαιρίας, ξεπούλημα! Μόνο 50 ευρώ! Τριθέσιος, λευκός δερμάτινος καναπές. Οι κόκκινοι μικροί λεκέδες που βλέπετε είναι από κρασί, φεύγει εύκολα με το κατάλληλο πλύσιμο. Διαθέσιμος μόνο για λίγες ώρες!»

Οι λεκέδες μόνο μικροί δεν ήταν και σε καμία περίπτωση από κρασί. Το σκηνικό θύμιζε σεκάνς από ταινία τρόμου, μία πραγματική σφαγή είχε γίνει πάνω στον καναπέ κι είχε ποτίσει ολόκληρος με αίματα. Κι όμως, ο τύπος στην σελίδα τον πουλούσε με την δικαιολογία ότι είχε πέσει κρασί και μάλιστα έδινε περιθώριο λίγες ώρες!
Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Αλέξης θαύμασε το τέχνασμα του αρχι-τρολ ιδιοκτήτη της δημοσίευσης. Ήδη τα πρώτα σχόλια άρχισαν να σκάνε κάτω από την ανάρτηση:

«Ουάου, αδερφέ, πρώτη προσφορά. Το πτώμα είναι μαζί με τον καναπέ δώρο;»
«Χαχαχα, τι είσαι εσύ ρε! Ένα βαρέλι «κρασί» αδειάσατε πάνω στον καναπέ;»
«Φαντάζομαι η πτήση για Ουγκάντα φεύγει σε λίγες ώρες, ε; Σφάξαμε την πεθερά και την κάνουμε!»

Ο Αλέξης είχε ένα ολόκληρο βράδυ να σκοτώσει καθώς όλα τα πλάνα του είχαν ακυρωθεί. Το Μαράκι την είχε κάνει για το χωριό, ο κολλητός του χαλβάδιαζε μία παλιά του γκόμενα, τι το καλύτερο να ασχοληθεί μ’ αυτό το φρούτο που είχε μπροστά του; Πάτησε πάνω στο όνομα του χρήστη για να δει τι άλλες αγγελίες είχε σηκώσει στο παρελθόν.
Για να δούμε τι κρύβεις λοιπόν, μεγάλε urgfismine.
Προς έκπληξή του, δεν υπήρχε καμία άλλη αγγελία στο ιστορικό του.
Περίεργο, σκέφθηκε, απαραίτητη προϋπόθεση του e-shop για να έχεις καρφιτσωμένη αγγελία είναι να έχεις σηκώσει άλλες δέκα πρώτα. Πόσα έσκασε ο τύπος πια για μία φάρσα;
Γύρισε πίσω στην φωτογραφία του καναπέ, την κατέβασε στον υπολογιστή του και την εξέτασε προσεχτικά με ένα πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας. Ήταν σχεδόν σίγουρος ότι αυτό δεν ήταν κρασί. Αστυνομικό δαιμόνιο δεν είχε, αλλά ο τρόπος που ήταν διασκορπισμένο όπως και το χρώμα του, του έκανε ξεκάθαρα σε αίμα. Χοντρό αστείο. Καλό, αλλά χοντρό.

Έπειτα από μία ώρα ψάξιμο σε όλη τη σελίδα, δεν βρήκε τίποτα παραπάνω για τον urgfismine. Κάποια ακόμη σχόλια είχαν προστεθεί στη λίστα, όλα σε παρόμοιο ύφος, αλλά πλέον το αστείο είχε ξεφτίσει. Παράτησε την ιστοσελίδα, άραξε στον καναπέ κι έβαλε να δει ένα επεισόδιο από την αγαπημένη του σειρά.

Την ώρα που σχεδόν τον είχε πάρει ο ύπνος, ο απότομος ήχος από τον υπολογιστή του τον έκανε να πεταχτεί. Κάποιος του είχε στείλει e-mail.
Σηκώθηκε νυσταγμένος και μπήκε στο ταχυδρομείο του. Γούρλωσε τα μάτια, τα έτριψε καλά καλά, και κοίταξε ξανά. Του είχε στείλει μήνυμα ο τύπος από το e-shop.

Αποστολέας: urgfismine
Παραλήπτης: [email protected]
Επικεφαλίδα: Γουστάρεις;


Βλέπω σου άρεσε η αγγελία μου κι έψαξες για μένα. Βρήκες τίποτα καλό; Ενδιαφέρεσαι μήπως για τον καναπέ; Αν όχι, για ξανακοίταξε.

Ο Αλέξης κάθισε στην καρέκλα και προσπαθούσε να πάρει ανάσες. Μα πώς βρήκε το email μου; Και πώς κατάλαβε ότι κοίταξα τον λογαριασμό του; Δεν έχω λογαριασμό στη σελίδα, σαν guest μπήκα.
Με χέρι που έτρεμε, άνοιξε τον browser και μπήκε στο e-shop. Η ανάρτηση ήταν πάλι στην κορυφή αλλά η φωτογραφία είχε αλλάξει. Τώρα πάνω στον καναπέ, μέσα στη μικρή λίμνη του «κρασιού», ήταν ένα γυναικείο παπούτσι. Μία μαύρη γόβα, με κόκκινες πιτσιλιές.
Η αγγελία έγραφε τα ίδια με μία μόνο προσθήκη στο τέλος:

«Μαζί με τον καναπέ, δώρο ένα παπούτσι. Για kinky καταστάσεις. Η τιμή έπεσε στα 30 ευρώ!»

Πολύ αστείο, ηλίθιε! Τώρα θα σου δείξω εγώ.
Από κάτω δεν είχαν γίνει καινούργια σχόλια κι ο Αλέξης δε μπορούσε να δει πότε είχε ανέβει η νέα φωτογραφία. Άνοιξε την καρτέλα παραπόνων του e-shop, πληκτρολόγησε τα στοιχεία του κι έστειλε ένα ξεγυρισμένο κράξιμο στους διαχειριστές της ιστοσελίδας, απαιτώντας να μάθει πώς είχε βρει το email του αυτός ο κρετίνος και γιατί δεν είχαν αποσύρει ακόμα αυτήν την κακόγουστη αγγελία.
Ζήτησε να τον ειδοποιήσουν άμεσα, έκλεισε τον browser κι άναψε ένα τσιγάρο. Κάτι τον είχε ενοχλήσει στην τελευταία φωτογραφία που είχε δει, κάτι που είχε κατακαθίσει στο στήθος του, σαν βαρίδιο, αλλά χωρίς να γνωρίζει γιατί. Μετά από λίγα λεπτά, άκουσε πάλι τον χαρακτηριστικό ήχο στον υπολογιστή του.
Άνοιξε το ταχυδρομείο του κι είδε πάλι τον urgfismine να του έχει στείλει mail.

Τι έγινε, κάνουμε και παραπονάκια; Γιατί, βρε κουτό; Έλα, θα στο δώσω σχεδόν τζάμπα τον καναπέ, στα 10 ευρώ! Και δώρο, ένα αξεσουάρ για να το φοράς και να με θυμάσαι.

Ο Αλέξης χτύπησε δυνατά το γραφείο του, πάτησε πάνω στον σύνδεσμο και μεταφέρθηκε πάλι στο e-shop. Η αγγελία ήταν στην κορυφή αλλά για κάποιον λόγο, όλες οι υπόλοιπες αγγελίες πιο κάτω ήταν μαυρισμένες. Δεν μπορούσε να πατήσει πουθενά αλλού στη σελίδα. Πάτησε πάνω στη φωτογραφία κι είδε τον καναπέ, τη γόβα πάνω του και δίπλα της, μέσα σε κόκκινες κηλίδες, ένα πράσινο φόρεμα.

Υπό άλλες συνθήκες ο Αλέξης θα αγνοούσε αυτό το φόρεμα. Θα το προσπερνούσε, θα αδιαφορούσε. Θα τα έκανε όλα αυτά αν αυτό το φόρεμα δεν ήταν φτυστό αυτό που είχε αγοράσει η Μαρία πριν λίγες ημέρες.
Η αγγελία έγραφε το εξής:

«Ο καναπές πουλήθηκε, στην απίστευτη τιμή των 10 ευρώ, στον κύριο Αλέξανδρο Μιχόπουλο! Δώρο, μαζί μ’ αυτόν τον υπέροχο, τριθέσιο καναπέ, μία γόβα κι ένα πράσινο φορεματάκι. Μόνο να μας συγχωρέσει, ο κύριος Μιχόπουλος, με την κυρία που φορούσε το φόρεμα ήπιαμε λίγο… κρασάκι παραπάνω»

Ο Αλέξης ούρλιαξε. Χτύπησε την οθόνη η οποία ράγισε. Χτύπησε μία δεύτερη φορά, κι η οθόνη έσπασε τελείως. Κομματάκια από γυαλί τρύπησαν το δέρμα του και δάκρυα άρχισαν να τρέχουν καυτά στα μάγουλά του.
Σηκώθηκε κι έτρεξε να καλέσει τη Μαρία. Το κινητό της ήταν κλειστό. Δοκίμασε στη μητέρα της στο χωριό. Δεν απαντούσε κανείς. Ήταν έτοιμος να πετάξει το κινητό στον τοίχο μέχρι που τότε κάποιος τον κάλεσε πίσω. Ο αριθμός ήταν απόρρητος.

«ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΚΑΘΑΡΜΑ ΚΑΙ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ;»
«Αλεξάκο μου; Ήρεμα, αγόρι μου. Μη ταράζεσαι. Πού να πάρεις και το δώρο σου κι όλας, εκεί να δω πώς θα κάνεις».
«Ρε, θα σε γαμ-»
«Σκάσε κι άκου».

Η φωνή του άλλαξε απότομα κι έγινε σοβαρή. Ο Αλέξης ξεροκατάπιε κι έπεσε στα γόνατα με αναφιλητά.
«Ακ… ακούω. Σε παρακαλώ μην την πειράξεις, θα-»
«Ναι, ναι, ξέρω. Τα ίδια λέτε όλοι. Ξέρεις τι, Αλεξάκο; Βαριόμουν στην Αθήνα, μόνος μου, Δεκαπενταύγουστος. Κι είπα να το ρίξω λίγο έξω. Να πάω κι εγώ στο «χωριό» που πάνε όλοι. Εσύ έμεινες στην Αθηνούλα μας. Γιατί δεν έρχεσαι από εδώ να τα πούμε όλοι μαζί; Θα σου έχω και το πράσινο φόρεμα να σε περιμένει».
«Σε παρακαλώ, φέρε μου να της μιλήσω πρώτα».
Μία κραυγή γυναικεία, ένα χαστούκι, ένα δεύτερο. Ο Αλέξης ούρλιαξε ξανά.
«Τρέχουμε τώρα, Αλεξάκο… τρέχουμε».

Η γραμμή έκλεισε, ο Αλέξης κοίταξε το κινητό του που είχε γεμίσει αίματα από το πληγιασμένο χέρι του.
Σίγουρα δεν περίμενε με τίποτα να εξελιχθεί έτσι το βράδυ του…

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *