TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Τριστάνος (Χωρίς Ιζόλδη)

Τριστάνος (Χωρίς Ιζόλδη)

Ζέστη, θάλασσα, ήλιος (αρχίζει να παίζει η εισαγωγή από το “Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου”), γαλανός ουρανός, δύο τόνοι πιο γαλανή η θάλασσα, γαλανή και η Εύβοια απέναντι, η κατάφυτη πλευρά της, στην οποία δεν ξεχώριζες ούτε δρόμους, ούτε οικισμούς, ούτε τίποτα. Μία παρθένα όψη του νησιού, μου έφερνε στο νου τον Οδυσσέα και το νησί των Φαιάκων. Ρομαντική ψυχή (που να ήξερα). Μέχρι εδώ όλα καλά. Κλασικό, λατρεμένο, ελληνικό καλοκαίρι.

Βιβλίο, φρέντο, κλεφτές ματιές στις δίπλα πετσέτες. Όχι για πονηρό σκοπό, όχιιιιιι, είμαι σοβαρή κοπέλα εγώ. Μεγαλοκοπέλα. Εντάξει, κυρία με όλο το σετάκι κομπλέ, παιδιά, δουλειά, γονικά, δάνεια, νεύρα, αδέσποτα στο κέντρο της πόλης, τα πάντα όλα. Ο λόγος που έπεφταν ματιές στις διπλανές πετσέτες ήταν και είναι καθαρά για την ασφάλειά μας. Και την υγεία μας. Προπαντός την ψυχική. Δεν είναι και λίγο να ξεκινήσεις για τη θαλασσίτσα και να καταλήγεις να χρειάζεσαι λεξοτανίλ (πάντα αναρωτιόμουν που χρησιμεύει η κρυφή τσέπη στις τσάντες, πτώμα δε χωράει έτσι κι αλλιώς άχρηστη την έβρισκα, όμως τώρα ξέρω, για το “απόθεμα”).

Η θάλασσα, λένε, ηρεμεί τον άνθρωπο. Δεν διευκρίνισαν ποιον άνθρωπο. Γιατί εμένα αυτές οι δοξασίες δεν με “πιάνουν” πάντα. Και δεν είχα πάντα άδικο. Πολύ θα ήθελα να είχα κι εκείνη την ευλογημένη Κυριακή άδικο, αλλά όχι, το σύμπαν συνωμοτούσε για να επιβεβαιωθώ (Κοέλιο αν σε πετύχω πουθενά, θα έχεις θέμα, να το ξέρεις).

Δύο πετσέτες παραδίπλα, νύφη, πεθερά και δύο πιτσιρίκια, μπουκωμένα σαν μπαταρία στο 100% που την αφήνεις να φορτίζει κι άλλο (“Μήπως έχει λίγο ακόμα, δεν μπορεί κάτι λίγο ακόμα θα κρατήσει, ντιπ ψεύτικα τα φτιάχνουν όλα πια”, υποθετικός μονόλογος μιας κυρίας, δικός μου άνθρωπος, όχι δεν την ξέρετε), αλλά πασαλειμμένα με αντιηλιακό με δείκτη 50+ (φρόντισε η νύφη να το ξεκαθαρίσει πεισματικά στην πεθερά, η οποία την κατηγορούσε ότι δεν πρόσεχε αρκετά τα εγγόνια της μην καούν), έτοιμα για βουτιά. Η επιτομή των κολυμβητικών οδηγιών. Το σκυλί να κλαίει για μεζέ. Α, ναι, δεν το είπα. Είχαν και το σκυλί τους μαζί.

Να διευκρινίσω. Είμαι φιλόζωη. Πολύ. Είχα καναρίνια, παπαγαλάκια, δύο σκυλιά (αδέσποτα, τα μάζεψα σε διαμέρισμα και ζήσαμε 3 υπέροχα χρόνια, και έχω εμπειρίες αρκετές από οικόσιτα ζώα ως παιδί). Το ζωντανό, όμως, υπέφερε. Κόλει σε παραλία;; Να το καίει ο ήλιος;; Η ριγέ ομπρέλα δεν έφτανε για όλους και μην αναρωτιέστε ποιος θα έκανε λίγο άκρη να χωρέσει και ο Τριστάνος. Το κόλει, ντε. Πεθερά και νύφη καθόντουσαν σε αριστοκρατική απόσταση. Αριστοκρατική χαρακτηρίζεται η απόσταση που διατηρούσαν οι μεγαλοκυρίες στις βάρκες διάσωσης όταν βούλιαξε ο Τιτανικός. Μία εδώ και μία ένα μέτρο παραπέρα. Λες και ήταν τσακωμένες. Ο κόσμος πνιγόταν κι εκείνες κοιτούσαν να μην ακουμπάει ο ποδόγυρος της μιας τους πλισέδες της άλλης. Έτσι και οι δικές μας εδώ. Χωρίς όμως ποδόγυρο, χωρίς πλισέδες, μόνο με μικροσκοπικά τριγωνάκια -τα οποία φάνταζαν ακόμα πιο μικροσκοπικά καθώς προσπαθούσαν να καλύψουν αρκετά τετραγωνικά εκατοστά, ομολογουμένως χωρίς μεγάλη επιτυχία- να αλληλοκοιτάζονται στα κρυφά υποτιμητικά, το στυλ “τι σού βρήκε ο λεβέντης μου και σε πήρε” η πεθερά, “γιατί σε ανεχόμαστε με όλα αυτά που κάνεις και λες, αφού ανάγκη δεν σε έχουμε” η νύφη.

Πήγαινε το αμίλητο βρισίδι σύννεφο. Κυρίες, βλέπεις. Έβριζαν και έβραζαν. Το ίδιο έβραζε και ο Τριστάνος. Αλλά ποιος του έδινε σημασία αυτουνού, αξεσουάρ τον είχαν, δηλωτικό της σπουδαιοσύνης τους, της μεγαλοσύνης τους και της καλοκαρδοσύνης τους. Γούνες δεν μπορούσαν να φορούν Αύγουστο μήνα, λουράκι ο Τριστάνος και παραλία, αγκαλιά με όλη τη γούνα του, να καταριέται την τύχη του που δεν τον άφησαν σπίτι, έστω και μόνο του. Σπιτίσιος σκύλος και να θέλει να μείνει μόνος στο σπίτι, πόσο αποτυχημένος ιδιοκτήτης σκύλου πρέπει να είσαι, πόσο;;

Όταν τελείωσε το μπούκωμα έχοντας δημιουργήσει ένα περίτεχνο αντίγραφο της πυραμίδας του Χέοπος από απορρίμματα (έκπληξη;;;) μη υγειονομικού ενδιαφέροντος (που είσαι, βρε Πελεκάνε, τώρα που σε χρειάζομαι;;), όπως θεωρούσαν λογικό (και τελετουργικό), ξεκινούσαν οι κολυμβητικές προετοιμασίες. Μπρατσάκια, βατραχοπέδιλα, φουσκωτά σε σχήμα καρπούζι, τσακωμοί για το ποιο πιτσιρίκι θα ανέβει πρώτο, χαμός στην παρολίγον ήσυχη παραλία μας. Κατάπινες το φρέντο και το ένιωθες να σκαλώνει στον οισοφάγο. Πολλά τα ντεσιμπέλ. Των μικρών. Των μεγάλων θα είχαν φτάσει απέναντι στην Εύβοια, αν ξεχνούσαν την αστική τους καταγωγή, ξέρετε, σύζυγος, παιδιά, μεζονέτα, πεθερά καλοαναθρεμμένη, παντογνώστρια και κοσμοκρατόρισσα. Και σκύλος. Ο Τριστάνος. Ο τρισμέγιστος Τριστάνος. Αν υπήρχε Όσκαρ για σκύλους, ήθελα να του το απονείμω. Να πλησιάσω, να πιάσω το μπροστινό ποδαράκι-χεράκι του και να τού πω όλο γλύκα και συμπόνια “Ξέρω, καλό μου, ξέρω…”

Περνούσε η ώρα, τα νεύρα μας γαϊτανάκι, το βιβλίο που με κρατούσε ξύπνια τα βράδια για να μη χάσω χρόνο με τον ύπνο από το διάβασμα, τόσο ενδιαφέρον ήταν, ηττήθηκε κατά κράτος από δύο τετράχρονα (ναι, δίδυμα…) ανερχόμενα αστέρια του βαριετέ “Δική μου είναι η θάλασσα και ό,τι θέλω κάνω” (πλάκα πλάκα αυτό μελοποιείται μια χαρά), νύφη και πεθερά γιαλαντζί αριστοκράτισσες και πολλά αχρείαστα ντεσιμπέλ. Μόνο ο Τριστάνος στεκόταν στο ύψος του. Αν και καθιστός, στα μάτια μου φάνταζε ψηλότερος απ’ όλους τους. Τους κοιτούσε με στωικό βλέμμα, με ψήγματα ευγνωμοσύνης για το σπιτικό που είχε κοντά τους, αλλά κατά βάθος ήξερε ότι μόνο ο κύριος του τον νοιαζόταν πραγματικά. Εκείνος τον είχε μεγαλώσει, έτσι και ο Τριστάνος ανταπέδιδε αυτή την αγάπη προσέχοντας την οικογένεια του κυρίου του. Ακούγεται σαν ανταλλαγή, αλλά δεν ήταν. Βλέπετε, ο Τριστάνος ήταν γνήσιος σκύλος, με γνήσια σκυλίσια ένστικτα. Άρα ήταν… φιλάνθρωπος. Κάτι που δεν καταφέρνουν πολλοί συνάνθρωποι μας (ίσως τους λείπουν τα έξτρα δύο πόδια, ίσως λέω). Το ζώο έφτανε στα όρια θερμοπληξίας και μιλιά δεν έβγαζε. Πραγματικός αριστοκράτης…

Εκείνη τη μέρα, μια νέα κλίμακα γεννήθηκε στο μυαλό μου, η οποία περιγράφεται εν συντομία με την (ρητορική κάποιες φορές) ερώτηση: “Σήμερα, πόσο ζώο νιώθεις;”
(Υ.Γ. Να το βγάλω σε τεστ στο φμπ;)

Ελευθεριάζουσα

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *