TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Τρώω γιατί τρώγομαι

Τρώω γιατί τρώγομαι

Τρώω  γιατί τρώγομαι. Όχι, δεν το έχασα ακόμα. Το λιγοστό μυαλό που έχω. Το εννοώ. Τρώω γιατί τα μέσα μου και τα έξω μου, είναι τόσο μπουρδέλο, που τα καταπίνω όλα, αμάσητα πολλές φορές, για να μην αναγκαστώ να ασχοληθώ. Δεν είμαι τεμπέλα, ούτε φυγόπονη, αλλά όσες φορές ασχολήθηκα, δε βγήκε άκρη. Μάντεψε γιατί. Δεν τα ελέγχω όλα εγώ, αν και πολύ θα το ήθελα να έχω ένα μαγικό ραβδάκι και να ορίζω τις τύχες των ανθρώπων. Των άμεσων τουλάχιστον, όχι όλων. Των συγγενών που κατά βάθος θέλω να καρυδώσω αλλά τους  τραπεζώνω για να μη μουρμουρίζει ο σύζυγος. Των συναδέλφων που σκάβουν υπογείως τον λάκκο μου και αδημονούν για τη στιγμή που θα πέσω μέσα. Του άντρα  που δεν ξέρει τι θέλει και με έχει γανιάσει με τα «ναι μεν αλλά» και είμαι μια στα σύννεφα και μια στα πατώματα. Των φίλων που με θυμούνται στα δύσκολα τα δικά τους και στα δύσκολα τα δικά μου, με αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι.

Τρώω τις χαρές μου, τις λύπες μου, τις επιτυχίες μου, τις αποτυχίες μου, τις φρίκες μου, τις νίκες  μου. Όλα τα τρώω, είμαι παμφάγο. Με ρωτάνε όταν βγαίνουμε έξω, αν τρώω το ένα ή το άλλο, για να  παραγγείλουν ανάλογα. Όλα τα τρώω μάνα μου, αυτό είναι το πρόβλημα. Όλα. Και το φαγητό μου και το δικό σου και όλου του τραπεζιού μη σου πω. Και τις μαλακίες που ακούω καθημερινά και τις ανέχομαι, επειδή είμαι μάνα και αρνούμαι να μεγαλώσουν τα παιδιά μου με εμένα  πίσω από τα κάγκελα. Και τις επικριτικές ματιές όταν μασουλάω, πως τολμάω να τρώω;  Δε με βλέπω στον καθρέφτη; Δε χωράω πουθενά πια, πρέπει να τρώω και να με βλέπει ο κόσμος; Δε φτάνει που κυκλοφορώ δημόσια με τα παραπανίσια κιλά μου, τρώω κιόλας. Ενοχλώ την αισθητική τόσων ανθρώπων, θα έπρεπε να διώκεται αυτή μου η στάση. Να είμαι κόσμια, να μασάω μια πιρουνιά μαρούλι μισή ώρα και να μη μου μένει και στα δόντια, όταν χαμογελάω. Να με ρωτάνε αν θέλω γλυκό μετά το φαγητό και να αρνούμαι, ποια είμαι εγώ που ζητάω και γλυκό; Τέτοια είμαι από παλιά. Οι μαμάδες παλιά ρωτούσαν η μια την άλλη «Το τρώει όλο το φαγητό του το παιδί;». Τη δική μου, δεν τη ρώτησε ποτέ κανείς! Ούτε αν κρυώνω με ρωτάνε  τον χειμώνα. «Είσαι χοντρή εσύ, δεν κρυώνεις!». Το ήξερες ότι οι χοντροί δεν κρυώνουν; Όσο ζεις μαθαίνεις! Και χοντραίνεις, αλλά ας μην το κάνω θέμα.

Τρώω λοιπόν. Έχω αδυνατίσει και έχω ξαναπαχύνει έξι φορές. Μια για κάθε εφτά χρόνια της ζωής μου, σαν τη γρουσουζιά ενός καθρέφτη που σπάει και σου κατσικώνεται. Έχω ένα δικό μου στοίχημα κι αστείο μαζί, από μένα για μένα. Κάθε χρόνο στα γεννέθλιά μου, μετράω αν τα χρόνια που κλείνω, είναι όσα και τα κιλά που πρέπει να χάσω. Κάθε δεύτερη χρονιά, το κερδίζω το στοίχημα, ξέροντας ότι την επόμενη θα το χάσω πάλι, αφού θα φροντίσω να ξαναφάω τις φοβίες, τις ανασφάλειές μου και τις φρίκες μου και θα επανέλθω στα φυσιολογικά κιλά μου. Που δεν ξέρω τελικά ποια είναι, μαντεύω. Αυτά που πίστευα εγώ ως τα πολύ χοντρά μου, πριν από 15 χρόνια, έχουν γίνει στόχος τώρα! Καμία σωτηρία δηλαδή! Αν κοιτάξω τον δείκτη μάζας σώματος, πρέπει να γυρίσω πίσω στα 12 μου, όσον αφορά τα κιλά μου και στο ύψος που έχω τώρα, για να πω ότι είμαι νορμάλ. Εμφανισιακά πάντα, εγκεφαλικά άσε, το χάσαμε το κορμί πατριώτη!

Τρώω λέμε. Μπαίνει νέα δεκαετία σύντομα, έκανα ατασθαλίες έναν χρόνο σχεδόν, οπότε το 2020 προβλέπεται έτος δίαιτας. Άλλος ένας συμβολικός αριθμός! 20+20 τα κιλά που πρέπει να χάσω τώρα!

Β.Θ.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *