Φτου Ξελευθερία

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Το σαλόνι είχε γεμίσει κούτες, χαρτιά και αντικείμενα που περίμεναν υπομονετικά να δουν αν θα επιλεχθούν να μείνουν, ή να μετακομίσουν στο υπόγειο, με την ελπίδα ότι ίσως κάποτε χρησιμεύσουν ξανά. Η Έλλη μετακινούνταν ασταμάτητα στο χώρο, προσπαθώντας να αποφασίσει πόσο χώρο ήθελε να προσφέρει στο παρελθόν, παλεύοντας με κάθε ένστικτο που την ήθελε να τα πετάξει όλα. Κάπου είχε διαβάσει πως το σαλόνι είναι η καρδιά του σπιτιού, ή ήταν η κουζίνα; Δεν ήταν και σίγουρη. Κοιτάζοντας όμως γύρω της το φωτεινό και ευρύχωρο δωμάτιο, απαλλαγμένο από τα βαριά έπιπλα και διακοσμητικά που κάλυπταν κάθε σπιθαμή, θυμήθηκε γιατί από μικρή ένιωθε να την πνίγει.

Οι βαριές κουρτίνες που μια ζωή τις θυμόταν κλειστές, λες και αν άγγιζε μια αχτίδα φωτός το χώρο κάποια καταστροφή θα γινόταν, τον τελευταίο καιρό ήταν μονίμως τραβηγμένες στην άκρη. Ομολογουμένως, χρειάστηκε όλη την αυτοσυγκράτηση της να μην τις ξηλώσει με μια κίνηση. Όπως τραβούσε τα τραυμαπλάστ μικρή, μια κι έξω, χωρίς περιθώριο να κάνει πίσω, αλλά ας όψεται που δεν είχε έτοιμους αντικαταστάτες.

Συνέχισε να πακετάρει με μηχανικές κινήσεις αντικείμενα, υπό τους ήχους κινούμενων σχεδίων και το γέλιο των δύο κοριτσιών που έπαιζαν ελεύθερα στον ανοιχτό χώρο, αν και δεν έδιναν σημασία η μία στην άλλη. Αν μπορούσε κάποιος να τις δει μαζί, θα ορκιζόταν ότι ήταν αδερφές με τόσες ομοιότητες μεταξύ τους. Από τα σκούρα ξανθά μαλλιά κομμένα λίγο πιο πάνω από τους ώμους, έως και τα χείλη που το κάτω ήταν λίγο πιο γεμάτο αλλά χανόταν στο δευτερόλεπτο όποτε πείσμωνε. Μόνο στα μάτια χανόταν η ομοιότητα κι ας μοιράζονταν το μπλε, το ίδιο μπλε που είχαν και τα μάτια της Έλλης. Εκεί που το μπλε της κόρης της είχε όλη την αθωότητα και σπίθα που ο μονοψήφιος αριθμός της ηλικίας της μπορούσε να χαρίσει, το βλέμμα του άλλου κοριτσιού είχε μια σοβαρότητα και ένα βάρος δυσανάλογο με τα χρόνια του.

Τα δάχτυλα της Έλλης σταμάτησαν μόλις έφτασαν στο καλό σετ με τα κρυστάλλινα ποτήρια και πιατάκια. Οι κινήσεις τώρα ήταν προσεκτικές και αργές, καθώς τα τοποθετούσε στον βαρύ σκαλιστό μπουφέ.

“Πρόσεχε μην σπάσει κάτι”, ακούστηκε η φωνή του κοριτσιού δίπλα της πια, ενώ η κόρης συνέχισε να παίζει χωρίς να δίνει σημασία. Η Έλλη χαμογέλασε, καθώς θυμήθηκε το βάζο που ήταν μέρος του σετ και κάποιο καλοκαίρι κατέληξε θρύψαλα καθώς κυνηγούσε να ελευθερώσει μια πεταλούδα που είχε την ατυχία να παγιδευτεί στο σαλόνι. Το κοριτσάκι όμως δεν χαμογέλασε στην ανάμνηση, μόνο σκοτείνιασε παραπάνω. “Ας σπάσει, δεν θα σκάσουμε κιόλας” μονολόγησε η Έλλη, αν και λυπόταν λίγο στη σκέψη. Μόνο και μόνο γιατί τα αγαπούσε αυτά τα κρύσταλλα. Είχαν κάτι καθαρό και αγνό στα περίτεχνα σκαλίσματα τους. Ακόμα και σκονισμένα, από τα χρόνια που υπήρξαν κλεισμένα στη βιτρίνα τους πριν τα γυαλίσει πάλι, της φαινόντουσαν πανέμορφα. Τα περισσότερα σπίτια είχαν από ένα αντικείμενο ή ένα τέτοιο σετ, που σαν παιδί ουαί κι αλίμονο σου εάν το πλησίαζες, πόσο μάλλον να το έσπαγες. Όταν πήρε την απόφαση τα περασμένα Χριστούγεννα να τα καθαρίσει, είχε κάτι από τελετουργία η διαδικασία, μία αίσθηση άτυπης ενηλικίωσης, που αποφάσισε να έρθει με καθυστέρηση μιας δεκαετίας. Κάθαρση, σκέφτηκε η Έλλη, σάμπως και με κάθε δαχτυλιά που απομάκρυνε από τα ποτήρια έδιωχνε και από μια σκιά στη ζωή της. Ποτέ δεν ήταν η τυπική νοικοκυρά, αλλά όταν είχε τελειώσει με όλα τα κομμάτια, είχε αισθανθεί μια τεράστια περηφάνια, καθώς γυάλιζαν κάτω από το φως της κουζίνας και ίσως ένα τσακ πιο ανάλαφρη.

Μόλις έβαλε και το τελευταίο ποτήρι στη θέση του, αναστέναξε με ανακούφιση και αφού η μέρα τους είχε κάνει τη χάρη να είναι ηλιόλουστη, ετοίμασε τη μικρή και βγήκαν στον κήπο να παίξει. Κάθισε στο παγκάκι του κήπου να πάρει μια ανάσα και άναψε τσιγάρο απολαμβάνοντας τον ήλιο, καθώς η μικρή έτρεχε λες και έκανε κατοστάρι πάνω κάτω.

“Εγώ γιατί δεν γελούσα έτσι όταν έπαιζα;” άκουσε τη παιδική φωνούλα δίπλα της και το χαμόγελο της τρεμόπαιξε λίγο, όταν σκέφτηκε την απάντηση.

“Γιατί όταν παίζεις συνέχεια μόνος σου κάποια στιγμή γίνεται βαρετό” απάντησε, αλλά το βλέμμα της παρέμεινε στην κόρη της.

“Το ξέρεις ότι τελευταία μου μιλάς όλο και πιο συχνά; Παλιά ήταν λες και δεν υπήρχα”, είπε το κοριτσάκι και η πικρία στην παιδική φωνή έκανε την Έλλη να αναπηδήσει ξαφνιασμένη. Ήξεραν και οι δύο την απάντηση. Ήξεραν πως δεν μπορούσε να την αντικρίσει, γιατί πολύ απλά δεν είχε τα επιχειρήματα να πείσει το παιδικό μυαλουδάκι. Ούτε το δικό της είχε πείσει μέχρι πρόσφατα. Το κοριτσάκι έτεινε το βλέμμα του στον ουρανό και για πρώτη φορά ένα δειλό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του. “Πόσα χρόνια έχεις να μετρήσεις σύννεφα και να ψάξεις το ουράνιο τόξο;”. Πέρασαν μερικά λεπτά πριν σηκώσει η Έλλη το βλέμμα της ψηλά. “Ξέρεις πόσο χρονοβόρο είναι να μετράς ρωγμές και να ψάχνεις τους υπαίτιους;” ρώτησε με τη σειρά της η κοπέλα τον αέρα και για πρώτη φορά κοίταξε το παιδί κατάματα, χωρίς να κατεβάσει το βλέμμα της, ή να γυρίσει αλλού. “Εσύ όμως δεν είσαι ανάμεσα τους, ποτέ δεν ήσουν” είπε η Έλλη και ίσως για πρώτη φορά από τότε που θυμόταν η κοπέλα, τα μάτια του κοριτσιού άστραψαν και το χαμόγελο του είχε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.

“Μαμά θα παίξουμε κρυφτό;”
Η λαχανιασμένη φωνή της κόρης τράβηξε την προσοχή της.
“Τι κοιτάζεις καλέ μαμά;” τη ρώτησε, γέρνοντας το κεφαλάκι της στο πλάι κοιτάζοντας το κενό στο παγκάκι. Η Έλλη γέλασε με το απορημένο ύφος της κόρης της.
“Τίποτα καρδιά μου, αφαιρέθηκα απλά. Έλα κρύψου και μετά θα βρούμε ζωάκια στα σύννεφα ναι;”
Η μικρή χοροπήδησε ενθουσιασμένη και έτρεξε να κρυφτεί, καθώς η Έλλη μετρούσε.

“Φτου ξελευθερία!” φώναξε, ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στο παιδί που κάποτε ήταν και μετά ψηλά στον ουρανό. Έστειλε μια σιωπηλή ευχή σε όποιο σύννεφο άκουγε, όταν με τη σειρά της θα κοιτούσε η κόρη της πίσω στα παιδικά της χρόνια, να είχε αμέτρητα ουράνια τόξα στο λογαριασμό της και το προσωπάκι που θα αντίκριζε, να είχε το ίδιο ξέγνοιαστο γέλιο που άκουγε η Έλλη εκείνη την στιγμή.

Παυλίνα Φραγκιάδη

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook