Φόρος τιμής

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Μεγάλωσα όπως όλα τα κορίτσια διαβάζοντας για υπέροχους μεγάλους έρωτες.
Εγώ θα σας διηγηθώ μια ιστορία αλλιώτικη. Δεν θα είναι ιστορία μεγάλου έρωτα, αλλά αγάπης. Διαφορετική ίσως από αυτή που θα περιμένατε.
Ο Θανάσης, με γκρίζα μαλλιά και καθάρια γαλάζια μάτια.

Η Αγλαΐα, μία «Τίνκερμπελ» με θολά μάτια συνήθως, εκτός από τις στιγμές που κοιτούν αυτόν. Και τότε φωτίζουν αμέσως σαν δύο λαμπερά αστέρια.
Αυτός άνθρωπος φτωχός, που όπως μου ψιθύρισε ταπεινά κάποια στιγμή, δεν ξέρει «πολλά γράμματα», ένα δημοτικό τελείωσε. Διαβάζει όμως όποτε του πέσει στα χέρια κανένα βιβλίο ή περιοδικό και του αρέσει να λύνει σταυρόλεξα. Είναι κουρασμένος και ταλαιπωρημένος, αλλά δεν θέλει να το δείχνει σε κανέναν και ειδικά σ’ αυτήν, τη ζωή του.

Αυτή μια γλυκιά γήινη γυναίκα αλλά τόσο όμορφη ακόμη και τώρα! Ακόμη και τώρα που βρίσκεται στο κρεβάτι του νοσοκομείου.

Όταν την πρωτοαντίκρισα, είδα αμέσως μια όμορφη γυναίκα με καστανόξανθα μαλλιά και καστανά γλυκά μάτια. Πριν πρέπει να ήταν δραστήρια γυναίκα, γεμάτη όρεξη για ζωή. Είναι παράλυτη από την αριστερή πλευρά από εγκεφαλικό εδώ και ένα χρόνο. Ο Θανάσης όλον αυτόν τον καιρό είναι ο φύλακας άγγελος της. Την περιποιείται και την φροντίζει μόνος του, όλη μέρα, κάθε μέρα. Ξόδεψε ότι είχε και δεν είχε για να μπορέσει να επανέλθει η Αγλαΐα από το εγκεφαλικό και εν μέρει τα είχαν καταφέρει. Ώσπου ήρθαν στο νοσοκομείο με σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα. Όπως μου είπε ο Θανάσης είναι δύσκολα πια τα πράγματα γι’αυτήν, του το είπαν οι γιατροί. Μόνο με ένα θαύμα θα μπορούσε να βγει από το νοσοκομείο ζωντανή. Έχει χάσει σχεδόν την φωνή της, απλά ψελλίζει λίγες λέξεις με δυσκολία πια. Το μανό στα νύχια των χεριών της έχει ξεφτίσει πια. Η κόρη της ή αυτός να της τα είχε βάψει, αναρωτιέμαι ασυναίσθητα.

Αυτός κάθεται όλη μέρα δίπλα της και την συντροφεύει. Την προσέχει και την κανακεύει, τη λατρεύει! Φεύγει για λίγες ώρες το βράδυ, τον διώχνει στην κυριολεξία η κόρη του, για να πάει σπίτι να ξεκουραστεί και να κοιμηθεί λίγο, αλλά όπως μου λέει, δεν μπορεί. Το σπίτι είναι άδειο χωρίς αυτήν.

Μου αφηγείται μικρές χαζές ιστορίες από την ζωή τους, καθώς συζητάμε για να περνά η ώρα όταν αυτή κοιμάται. Έχουν 2 γάτες και 3 σκυλιά. Το ένα σκυλί τους κουταβάκι όταν ήταν, το άκουσε η Αγλαΐα να κλαίει μέσα σε κάτι θάμνους, σε ένα χωράφι καθώς περνούσε τυχαία από εκεί. Το λυπήθηκε και ενώ είχε απομακρυνθεί, γύρισε πίσω και το περιμάζεψε. Λεπτά μετά ήρθε ένα τρακτέρ και όργωσε το χωράφι.

«Θα είχε πεθάνει το σκυλάκι μας αν δεν το είχε σώσει έγκαιρα η Αγλαΐα μου», μου λέει ο Θανάσης. Έχουν μία τεράστια αυλή στο σπίτι και εκεί έχουν φτιάξει τον μικρό τους παράδεισο. Έχουν τα ζώα τους. Ο Θανάσης έχει τα δέντρα του και το θερμοκήπιο του, με κάθε λογής φυτά και η Αγλαΐα τον βοηθάει να τα περιποιείται.
Συνέχεια, μα ΣΥΝΕΧΕΙΑ, της μιλάει καθώς συζητάει και μαζί μου. Της κρατά το χέρι συνέχεια και την χαϊδεύει, της κάνει μασάζ σε όλο της το σώμα για να την ανακουφίσει, της βγάζει την μάσκα του οξυγόνου για να ξεκουραστεί λίγο, την ταΐζει με το ζόρι 2-3 κουταλιές φαγητό και 2-3 κουταλιές νερό κάθε μέρα.
Αυτός ηρεμεί ελάχιστα όλη μέρα. Όταν αυτή κοιμάται το μεσημέρι, τρώει στα κλεφτά και λύνει κανένα σταυρόλεξο, από αυτά που του έκανα δώρο εγώ πρόσφατα.
Τους πέτυχα σήμερα στο άσχετο. Την ώρα που διάβαζα σήκωσα τα μάτια μου και τους είδα χωρίς να με αντιληφθούν. Κοιταζόταν στα μάτια χωρίς να μιλάνε. Αυτός σκυφτός από πάνω της, της κρατούσε το δεξί χέρι της που μπορεί να κουνήσει και αυτή του έσφιγγε το δικό του. Της χάιδευε τα μαλλιά και της χαμογελούσε τρυφερά και του χαμογελούσε και αυτή. Και στα μάτια τους δεν υπήρχε ίχνος θλίψης και πόνου. Υπήρχε μόνο λατρεία και αγάπη. Τόση λατρεία και αγάπη που πόνεσε η καρδιά μου.

Χαμογέλασα ασυναίσθητα και βούρκωσα και κατέβασα τα μάτια μου ξανά στο βιβλίο, που δήθεν διάβαζα για να μην με δουν. Ένιωσα τόσο πολύ, όχι χαρά αλλά ούτε και λύπη, αλλά ΠΟΝΟ γι’ αυτούς. Πόνο που αναπόφευκτα σύντομα θα χωρίσουν. Αυτή θα «φύγει» και αυτός θα μείνει πίσω.
Μόνος του…

Τους κοιτάω και το μόνο που βλέπω στα μάτια τους είναι ΑΓΑΠΗ! Ατελείωτη, υπέροχη, εκρηκτική, πολύχρωμη, φλογερή ΑΓΑΠΗ!!!

Δεν ξέρω πώς ήταν σαν ζευγάρι. Αν ερωτεύθηκαν τρελά και παθιασμένα. Δεν ρώτησα πώς ήταν η κοινή ζωή τους ως τώρα, πρέπει να είναι τουλάχιστον 40-45 χρόνια μαζί. Ερωτεύθηκαν με την πρώτη ματιά; Τσακώθηκαν ποτέ άσχημα; Μίλησε ποτέ ο ένας στον άλλο με λόγια βαριά; Βαρέθηκε ποτέ ο ένας τον άλλον; Καμία λεπτομέρεια δεν έμαθα και ούτε πρόκειται να ρωτήσω. Δεν με νοιάζει ειλικρινά.

Εκεί που κάθονται ήσυχα, με τα χέρια σφιχτά πιασμένα συνέχεια και κοιτά ο ένας τον άλλον, στα μάτια τους καθρεφτίζεται μόνο αγάπη και λατρεία! Αυτός και αυτή! Οι δυο τους υπάρχουν και αναπνέουν ο ένας για τον άλλον! Δεν υπάρχει κανείς άλλος γύρω τους, μόνο οι δυο τους και η ΑΓΑΠΗ τους! Για όσο θα είναι ακόμη μαζί.
Μπορεί η ιστορία του Θανάση και της Αγλαΐας να μην είναι ρομαντική, να μην είναι περιπετειώδης, να μην έχει ευτυχισμένο τέλος, στο τέλος. Για μένα όμως είναι η πιο ανθρώπινη, υπέροχη και τέλεια ιστορία ΑΓΑΠΗΣ, που θα θυμάμαι και θα διηγούμαι για πάντα.

Σημείωση: Δύο μέρες αφότου έγραψα αυτό το κείμενο, η Αγλαΐα «έφυγε» ήσυχα, λίγο μετά τα μεσάνυχτα στα 59 της χρόνια, μετά από 1 μήνα νοσηλείας στο νοσοκομείο…

Ε.Γ.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook