Και όμως υπάρχουν κάτι μάνες που είναι άγγελοι με γυναικεία μορφή. Μία τέτοια μάνα είναι η Χαρίκλεια! Μία μάνα με όλα τα γράμματα κεφαλαία. Μια μάνα που μπορεί να μην γέννησε ποτέ και όμως όταν ψέλλιζε το όνομα του γιόκα της φώτιζε το πρόσωπο της, έλιωνε αν έβλεπε το δάκρυ του και χαμογελούσε κάθε φορά που ο ήλιος της – όπως τον αποκαλούσε – την έκανε υπερήφανη.

Η Χαρίκλεια που για τους περισσότερους ήταν σκληρή και μοναχική, ήταν από τους ανθρώπους που ζούνε για να αγαπούν.
Θυμάμαι την ιστορία της να ζωντανεύει μέσα από τον λόγο της τότε που την άκουσα να τραγουδάει με τρεμάμενη φωνή και με δάκρυα στα μάτια ένα ποντιακό τραγούδι ύμνο για την μάνα.
«Η μάνα εν κρύο νερό». Τότε ήταν που μου άνοιξε την καρδιά της.

Περίπου 100 χρόνια πριν. Δύσκολα χρόνια, βουλγαρική κατοχή, φτώχια, πόνος και ορφάνια για πολλά παιδιά. Τριών ετών τότε ο Γιάννης. Η μαμά του έφυγε μια νύχτα αθόρυβα στον ύπνο της, αφήνοντας πίσω της δύο μικρά παιδιά. Ο πατέρας χάθηκε στο μέτωπο, όταν στα σπλάχνα της μεγάλωνε η Γιάννης. Η Χαρίκλεια, φίλη της και δίπλα της ως το τέλος.
Πήγαινε και ερχόταν η Χαρίκλεια με τα χέρια της πάντα γεμάτα και την καρδιά της πάντα ανοιχτή. Αυτό το μικρό αγόρι είχε ανάγκη από αγάπη και στοργή. Ήταν τόσο μικρός κι ευάλωτος.
Η Χαρίκλεια δεν είχε δικά της παιδιά ακόμη. Όχι πως δεν μπορούσε να κάνει! Απλά το απέφευγε. Ποιος ξέρει γιατί; Η μοίρα και Θεός είχαν τα δικά τους σχέδια.
Όλο γυρνούσε στο νου της μία και μοναδική σκέψη, ο Γιάννης! Πήρε λοιπόν μια απόφαση που θα άλλαζε όλη τους την ζωή. Έμενε να μιλήσει στον άντρα της. Την ίδια κιόλας μέρα το έκανε.

«Θέλω να σου ζητήσω κάτι», είπε με φωνή σταθερή σχεδόν επιτακτική και με το σώμα της επιβλητικά στημένο μπροστά του.
«Θέλω τον Γιάννη για παιδί μας, νόμιμα με υιοθεσία».
Ήξερε κι εκείνος πως δεν μπορούσε να αρνηθεί, άλλωστε το περίμενε. Γνώριζε πως η αγάπη της γι’ αυτό το παιδί ήταν φωτιά που έκαιγε την καρδιά της. Δεν έμενε λοιπόν τίποτα άλλο από το να ψελλίσει μόνο «εντάξει».
Το μεγαλείο της ψυχής της όμως ήταν τόσο που ήθελε να βάλει έναν τελευταίο όρο.
«Υπό ένα όρο»
«Όρο;»
Με τα μάτια καρφωμένα πάνω της περίμενε καρτερικά να ακούσει.
«Ναι όρο. Δεν θα μου ζητήσεις ποτέ να κάνουμε άλλο παιδί. Μόνο έτσι θα πάρω το Γιάννη»
«Γιατί;»
«Γιατί ένας είναι για μένα ο ήλιος μου και θέλω μόνο αυτός να έχει τα πάντα στην ζωή του».

Αυτή είναι η Χαρίκλεια. Αυτή είναι η μάνα που δεν γέννησε ποτέ και όμως η μητρότητα πλημμύρισε όλο της το είναι και έγινε τα πάντα για το ήλιο της. Αυτή είναι η μάνα της καρδιάς, που βάζει κάτω πολλές μαμάδες της κοιλιάς. Αυτή είναι η μάνα που μέχρι τα βαθιά της γεράματα στα μάτια του Γιάννη έβλεπε τον κόσμο όλο. Αυτή είναι η μάνα με μεγαλείο ψυχής και άπλετης γαλήνης για την καρδιά του γιου της.

Αυτή είναι η Χαρίκλεια, μία και μοναδική!

 

Σοφία Ζουμπούλη